ခ်စ္သမီးငယ္သို႔ အမွတ္တရ (၁)

သမီးငယ္...

၂၀၀၇ ခုႏွစ္၊ ဧပရယ္လ ၁၃ ရက္၊ ေသာၾကာေန႔နံနက္မွာ ေဖေဖတို႔ သားအမိ-သားအဖ သံုးေယာက္ ဟာ ေမေမ့ဗိုက္ထဲမွာ ရွိေနဆဲျဖစ္တဲ့ သမီးငယ္ရဲ႕က်န္းမာေရးအေျခအေနကို စမ္းသပ္စစ္ေဆးဖို႔ တိုဟုခုတကၠသိုလ္ေဆးရံု (Tohoku University Hospital) ကို ေရာက္ရွိခဲ့ၾကပါတယ္။ ေမေမနဲ႔သမီးငယ္ရဲ႕က်န္းမာေရးကို ႏွစ္လ-တစ္ႀကိမ္…၊ တစ္လ-တစ္ႀကိမ္…၊ႏွစ္ပတ္-တစ္ႀကိမ္…၊ တစ္ပတ္-တႀကိမ္နဲ႔ ပံုမွွန္ စမ္းသပ္စစ္ေဆးလာခဲ့တာဟာ အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းေတာ့ပါဘူး။ သမီးငယ္ကို အျမဲတမ္း စမ္းသပ္စစ္ေဆးေပးေနတဲ့ အန္တီဆရာဝန္ေတြ ခန္႔မွန္းခ်က္အရဆိုရင္ ဒီလကုန္ေလာက္မွာ သမီးငယ္ဟာ ေဖေဖတို႔မိသားစုရွိရာ လူ႕ေလာကႀကီးထဲကို က်န္းမာစြာနဲ႔ ေရာက္လာေတာ့မွာေပါ့…။

ဒါေပမဲ့ သမီးငယ္ရယ္…
အဲဒီ ေသာၾကာေန႔က ေမေမနဲ႔သမီးငယ္တို႔ကို စမ္းသပ္ စစ္ေဆးေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ေဖေဖနဲ႔ သမီးႀကီးက အခန္းအျပင္ဘက္မွာ TV ၾကည့္ရင္း ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ ထိုင္ေစာင့္ေနၾကတာေပါ့။ ဟုတ္တယ္ေလ…။ ေမေမ့က်န္းမာေရးက ေကာင္းသလို… ေမေမ့ဗိုက္ထဲမွာ ရွိေနဆဲျဖစ္တဲ့ သမီးငယ္ရဲ႕က်န္းမာေရးကလည္း ေဒါင္ေဒါင္ျမည္ဆိုတာ ေဖေဖကိုယ္တိုင္ TV Screen မွာ အျမဲတမ္း ျမင္ေတြ႕ေနခဲ့ရပါတယ္။ သမီးငယ္အတြက္ နည္းနည္းေလးမွ စိုးရိမ္စိတ္ မရွိခဲ့ပါဘူး…။ နာရီဝက္ေလာက္ၾကာေတာ့ သမီးငယ္တို႔ ရွိေနတဲ့ စမ္းသပ္ခန္း အမွတ္ (၅) က ဆရာဝန္နဲ႔ သူနာျပဳဆရာမေတြ ပ်ာပ်ာသလဲ အလႈပ္ရွဳတ္ေနၾကေလရဲ႕…။ ေဖေဖတို႔ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးပဲေပါ့။ ဒါေပမဲ့ သူနာျပဳဆရာမတေယာက္က “အိုေဂၚရႈဂ်င္း… ေဂၚရွဳဂ်င္း…”လို႔ ေဖေဖ့ကို အတင္းေခၚလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ေမေမက တြန္းလွည္းေပၚမွာ မ်က္နွာငယ္ေလးနဲ႔ ေရာက္ရွိလို႔ ေနေလျပီ…။ အန္တီဆရာဝန္မကလည္း စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔အတူ ဖုန္းတလံုးနဲ႔ အလုပ္ရွဳတ္ေနေလရဲ႕…။ ျပီးတာနဲ႔ အေရးေပၚ ICU (Intensive Care Unit) ဆီသို႔ အတင္းတြန္းကာ ေျပးလႊားသြားခဲ့ၾကတယ္ေလ…။

ေဖေဖတို႔က ဘာမွမသိရ…။ ေဖေဖတို႔ကိုလည္း ဘာမွရွင္းမျပၾက…။ ဒါေပမဲ့ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကျပီး ပ်ာယာခတ္ေနတဲ့ သူတို႔တေတြကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ရတာေၾကာင့္ ေမေမနဲ႔သမီးငယ္မွာ အႏၲရာယ္ တခုခု ရွိေနျပီဆိုတာကိုေတာ့ သတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီက်မွ ပူပင္ေသာက စိုးရိမ္မႈေတြက ေဖေဖ့ရင္ထဲကို အစုလိုက္-အျပံဳလိုက္ ဝင္ေရာက္လာခဲ့တာေပါ့…။ ေဖေဖ့ရဲ႕ ေသာကမီးေတြကို သမီးႀကီးမသိေအာင္ အဖတ္ဆယ္ရင္း သူနာျပဳဆရာမ ရွင္းျပသမွ်ကို ျငိမ္ကာ နားေထာင္ခဲ့ရပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ သမီးငယ္တို႔ရွိရာ ICU ဆီကို ဆရာမနဲ႔အတူ လာခဲ့ၾကတာေပါ့။ ဆရာမအေျပာအရဆိုရင္ေတာ့ သမီးငယ္ရဲ႕ႏွလံုးခုန္ႏွဳန္းဟာ ပံုမွန္အလုပ္ လုပ္ေနရာကေန ရုတ္တရက္ ရပ္သြားျပီး သံုညအဆင့္ထိ ေရာက္သြားခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္လိုမွ ျပန္တက္မလာတာေၾကာင့္ တာဝန္ခံ အန္တီဆရာဝန္ပါ လန္႔ျဖန္႔သြားျပီး ICU ကို အခ်ိန္မွီ ပို႔ေဆာင္လိုက္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္…။ သမီးငယ္ရဲ႕ကံ… ေဖေဖတို႔ရဲ႕ကံေပါ့…။

ယေန႔ (၁၄-၀၄-၂၀၀၉) သႀကၤန္အက်ေန႔တြင္ က်ေရာက္ေသာ ခ်စ္သမီးငယ္၏ ၂ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔သို႔ အမွတ္တရ...။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၇)

က်ဳပ္ဘဝမွာ ကိုယ္ကိုတိုင္ ႀကိဳးစားလို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္နိဳင္ေလာက္တဲ့ အရာတခုဟာ ကံၾကမၼာ မ်က္ႏွာသာေပးခဲ့မႈေၾကာင့္ ျဖစ္လာခဲ့ဖူးပါတယ္။ အတိတ္ကံေၾကာင့္လား…၊ ပစၥဳပၸန္ကံေၾကာင့္လား…ဆိုတာ အခုခ်ိန္ထိ မေဝခြဲနိဳင္ေသးပါဘူး…။ ဒါေပမဲ့ ဒိီဘဝမွာ က်ဳပ္လို အညၾတ ေက်ာင္းဆရာတေယာက္အတြက္ ဘယ္လိုမွ မရနိဳင္ေတာ့တဲ့ မဟာအခြင့္အေရးတရပ္ကို ကံၾကမၼာက အမွန္တကယ္ ကူညီေဖးမ ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ဳပ္ဘဝမွာ မယံုၾကည္နိုင္ေလာက္ေအာင္ကို အံ့ၾသဝမ္းသာ ျဖစ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္။ ကံၾကမၼာဆိုတာ တကယ္ကို္ အ့ံၾသဖို႔ ေကာင္းပါေပတယ္။

ဂ်ပန္ပညာေတာ္သင္ဆုအတြက္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သြားဖို႔ စုရံုး စုရံုး လုပ္ေနၾကတဲ့ ညီမငယ္ ဆရာမအုပ္စုနဲ႔ စကားေျပာေနတဲ့ က်ဳပ္တို႔အခန္းထဲကို ပါေမာကၡ ဆရာဦးခင္ျမင့္က ၂၀၀၂ ခုႏွစ္၊ ဂ်ပန္မူဘူးရွိဳး ပညာေတာ္သင္ဆု စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္ အမိန္႔စာေလးကို ကိုင္ကာ ဝင္လာလွ်က္ “ကိုမိုးစံ… ဒီမွာ ေသျခာဖတ္စမ္းပါအုံး…၊ ဒီႏွစ္ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္မွာ အခါတိုင္းႏွစ္ေတြလို လုပ္သက္ ၂ ႏွစ္ ဆိုတဲ့ ကန္႔သတ္ခ်က္ မပါဘူး…၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုမိုးစံလည္း ဝင္ေျဖလို႔ ရပါတယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီက်မွ က်ဳပ္လည္း ဆရာ့လက္ထဲက စာရြက္ကို လက္ခံယူလိုက္ကာ ေသေသျခာျခာ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ဖတ္ပါေတာ့တယ္။ မယံုနိဳင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္မိတာေၾကာင့္ ႏွစ္ေခါက္-သံုးေခါက္ ျပန္ဖတ္မိပါတယ္…။ ဟုတ္ပါတယ္…၊ ေသျခာပါတယ္…။ ဆရာ အမိန္႔ရွိခဲ့သလို… ဒီႏွစ္ ဂ်ပန္ပညာေတာ္သင္ဆုအတြက္ ဝင္ေရာက္ေျဖဆိုခြင့္ သတ္မွတ္ခ်က္မွာ လုပ္သက္ကန္႔သတ္ခ်က္ မပါခဲ့ပါဘူး…။ က်န္တဲ့အခ်က္အလက္ေတြကေတာ့ အရင္ႏွစ္ေတြနဲ႔ အတူတူပါဘဲ…။ အရမ္းကို အံ့ၾသဖို႔ ေကာင္းပါတယ္…။

ဒီအမိန္႔စာကို သမံကာ-လွ်ံကာ ဖတ္ခဲ့မိတဲ့ က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္လည္း မေက်မနပ္နဲ႔ ေဒါသျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။ ကိုယ့္ဘဝအတြက္ ဒီေလာက္အေရးႀကီးတဲ့စာကို ဘာျဖစ္လို႔မ်ား ေသေသျခာျခာ မဖတ္ခဲ့မိပါလိမ့္…။ ဆရာ ဦးခင္ျမင့္သာ ဒီလုပ္သက္ကန္႔သတ္ခ်က္ မပါတာကို သတိမထားခဲ့မိရင္…၊ ဆရာဦးခင္ျမင့္သာ ဒီအေၾကာင္းကို အခ်ိန္မွီ အသိမေပးခဲ့ရင္…၊ က်ဳပ္ဘဝမွာ (ကံၾကမၼာ မ်က္ႏွာသာေပးခဲ့ေပမယ့္) ဂ်ပန္ပညာေတာ္သင္ဆုအတြက္ ဝင္ေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္ ေျဖဆိုခြင့္ မရနိဳင္ပါဘူး…။ က်ဳပ္ဘဝအတြက္ မဟာအခြင့္အေရးႀကီးတရပ္ ဆံုးရွံဳးသြားနိဳင္တာေပါ့။ က်ဳပ္ဘဝမွာ ထာဝရ ေမ့ေဖ်ာက္လို႔ မရနိဳင္ေလာက္တဲ့ “စိတ္ဒဏ္ရာ” တခု ရရိွသြားနိဳင္တာေပါ့…။

အခုေတာ့ ေရွးဘဝကံ မ်က္ႏွာသာေပးမႈ နဲ႔ ဆရာ့ရဲ႕ေက်းဇူးေၾကာင့့္ ဒီဘဝမွာ ဘယ္လိုမွ မရနိဳင္တဲ႔ ဂ်ပန္ပညာေတာ္သင္ဆုစာေမးပြဲကို ဝင္ေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္ ေျဖဆိုခြင့္ ရရွိခဲ့ပါျပီ…။ ဒီလို ဝင္ေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္ ေျဖဆိုခြင့္ ရရွိပါလွ်က္နဲ႔ စာေမးပြဲမွာ က်ရွံဳးခဲ့မယ္ဆိုရင္…၊ အပယ္ခံခဲ့ရမယ္ဆိုရင္…။

(အျငိမ္းစားပါေမာကၡ ဆရာဦးခင္ျမင့္အား ေလးစား ေက်းဇူးတင္လွ်က္…။)

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၆)

တခါတရံေတာ့လည္း က်ဳပ္တို႔လူ႕ဘဝႀကီးကို “ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္ရမယ္…၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ က်ရွံဴးမႈေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရမယ္…၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရမယ္…၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္က်မယ္…” လို႔မ်ား အတိတ္ဘဝကတည္းက ျပဌာန္းခဲ့ေလေရာ့သလား ေအာက္ေမ့မိပါတယ္။

ဒီဘဝမွာ တကၠသိုလ္ဆရာတေယာက္အေနနဲ႔ နိဳင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ဆု ဝင္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ ေျဖဆိုခြင့္ မရနိဳင္ေတာ့မွန္း သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္က စလို႔ ျပည္တြင္းေဒါက္တာဘြဲ႔ေလးနဲ႔ ေက်နပ္ကာ ေက်ာင္းဆရာေကာင္းတေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕စိတ္ကူးယဥ္ ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ ကထိက ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္လို နိဳင္ငံျခားျပန္ မျဖစ္နိဳင္ေပမဲ့ ျပည္တြင္းေဒါက္တာဘြဲ႔ေလးနဲ႔ ကထိက ေဒါက္တာမိုးစံ ျဖစ္နိဳင္တာေပါ့…။ ရြာဇနပုဒ္မွာ က်ဳပ္တို႔လို တေန႔လုပ္မွ တေန႔စားရတဲ့ မိသားစုဘဝကေန တကၠသိုလ္ဆရာ ကထိက ေဒါက္တာမိုးစံ ျဖစ္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္…၊ မရိုးသားမႈေတြ-မသမာမႈေတြနဲ႔ ျပည့္ႏွက္ေနသလို အရည္အခ်င္းမရွိတဲ့ လူညံ့ေတြ ေမြးထုတ္ရာ ေနရာလို႔ အမ်ားက သမုဒ္ေနၾကတဲ့ “အေဝးသင္” ကေန တကၠသိုလ္ဆရာ ကထိက ေဒါက္တာမိုးစံ ျဖစ္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္… ဆိုရင္… ဆိုရင္… ဆိုတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ႏွစ္သိမ့္အားေပးရင္း တာဝန္ေတြ ထမ္းေဆာင္လို႔ ေနခဲ့တာေပါ့…။

ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္ဝင္ျပီး ၆ လ ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ ႏွစ္စဥ္ ေခၚေနၾက ဂ်ပန္မူဘူးရွိဳး (monbukagagusho) ပညာသင္ဆု အတြက္ စည္းကမ္းသတ္မွတ္ခ်က္နဲ႔အတူ အခ်ိန္မွီ ေလွ်ာက္လြာတင္ၾကဖို႔ က်ဳပ္တို႔ ဝန္ႀကီးဌာနမွ အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာ ထြက္လာပါတယ္။ အဲဒီစာကို ညီမငယ္ ခ်ိဳခ်ိဳက ယူလာျပီး “ ေဟး… ကိုမိုးစံႀကီး ေျဖလို႔မရဘူး...” ဆိုျပီး ဝမ္းသာအားရ ေအာ္ဟစ္လို႔ ေျပာေနပါေတာ့တယ္။ က်ဳပ္ ဝင္ေရာက္ေျဖဆိုခြင့္ မရလို႔ ဝမ္းသာေနၾကတာ ဟုတ္ဟန္မတူပါဘူး…။ တစ္ႏွစ္ျခားေလာက္မွသာ ပါတတ္တဲ့ ဒီစိတ္ပညာ ပညာသင္ဆုဟာ သူတို႔လို လုပ္သက္ရွိေနျပီး ငယ္ရြယ္တဲ့ဆရာမေတြအတြက္ မဟာအခြင့္အေရးႀကီး တရပ္ ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ပါ။ က်ဳပ္ကလည္း “ေအး… နင္တို႔ ရေအာင္ ေျဖၾက” လို႔ တိုက္တြန္းလိုက္ျပီး အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာကို သမံကာ-လွ်ံကာပဲ ၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ သူတို႔တေတြ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ သြားဖို႔ စုရံုး စုရံုး လုပ္ေနခ်ိန္မွာ က်ဳပ္ကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔မဆိုင္သလိုပဲ ေနလိုက္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔တေတြ နိဳင္ငံျခားပညာသင္ဆု အတြက္ အခုလို တက္တက္ၾကြၾကြ လႈပ္ရွားေနၾကတာကို ျမင္ေတြ႔ရျပန္ေတာ့ က်ဳပ္ရင္ထဲမွာ စို႔နင့္ဝမ္းနည္းလို႔ လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။

ဘာမ်ား တတ္နိဳင္အုံးမွာလဲ…။
ေလာကႀကီးမွာ ကိုယ္ကိုတိုင္ ႀကိဳးစားလို႔ မရနိဳင္တာေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္… ရွိေနပါတယ္… ရွိေနအံုးမွာပါ…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၅)

က်ဳပ္က ဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းနိဳင္ရဲ႕ “ႏွင္းေငြ႕တေထာင့္ မိုးတေမွာင့္” ဝတၳဳထဲက ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ ကထိက ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္လို နိဳင္ငံျခားျပန္ တကၠသိုလ္ဆရာ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့သူပါ။ ဆရာ့လုိပဲ စာေလးသင္လိုက္…၊ စိတ္ပညာနဲဲ႔ဆိုင္တဲ့ ပညာေပးဝတၳဳ-ေဆာင္းပါးေလးေတြ ေရးလိုက္…၊ သုေတသနေလးေတြ လုပ္လိုက္…၊ က်န္းမာေရးအအတြက္ ေဂါက္ေလး ရိုက္လိုက္နဲ႔ ေအးေအးလူလူ ေနခ်င္ခဲ့သူပါ။ သူ႔ဘဝ-သူ႔လူေနမႈစတိုင္ကို အေတာ္အားက်ခဲ့သူပါ။ က်ဳပ္ဘဝထဲမွာ ဆရာ့ရဲ႕ပံုရိပ္ေတြက အျမဲတေစ ျငိတြယ္လို႔ ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ကံဇာတာ တက္လို႔ အခြင့္အခါ ႀကံဳႀကိဳက္လာတဲ့ တေန႔က်ရင္ ဆရာ့လို ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္တေယာက္ ျဖစ္ကို ျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ကေလးက ရင္ထဲမွာ ကိန္းေအာင္းလို႔ ေနခဲ့တာေပါ့…။

က်ဳပ္ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုပင္ စိတ္ကူးယဥ္ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေလးေတြ ရွိေနေပမယ့္ လက္ေတြ႔ဘဝမွာေတာ့ အေကာင္အထည္ ေဖၚနိုင္ဖို႔ မလြယ္လွပါဘူး။ ရွဳတ္ေထြးလွတဲ့ လူ႔ေဘာင္ေလာကႀကီးမွာ လိုက္နာရမယ့္ ဥပေဒသေတြ… စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြက ဒု နဲ႔ ေဒးပါ…။ အဖြဲ႕အစည္းတိုင္းမွာလည္း သက္ဆိုင္ရာ ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ… နည္းဥပေဒေတြ ရွိၾကပါတယ္။ အခုလည္း က်ဳပ္ေရာက္ေနတဲ့ ပညာေရးဌာနမွာ နိဳင္ငံျခားပညာသင္ဆု ဝင္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ေျဖဆိုခြင့္အတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စည္းမ်ဥ္းကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္။ ဆရာ ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္လို နိဳင္ငံျခားျပန္ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ က်ဳပ္က ကိုယ့္အတြက္ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေလးမ်ား ရွိေလမလား သိခ်င္တာေၾကာင့္ အဲဒီ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကို ႀကိဳတင္ေလ့လာၾကည့္ခဲ့မိပါတယ္။ အား ပါး…ပါး…။ က်ဳပ္နဲ႔ေတာ့ လားလားမွ မဆိုင္…။ ဒီဘဝမွာေတာ့ က်ဳပ္ရဲ႕အိပ္မက္ဇာတ္ေကာင္ ဆရာေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္လို နိဳင္ငံျခားျပန္ တကၠသိုလ္ဆရာတေယာက္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ မျဖစ္နိဳင္ေတာ့ပါဘူး။

က်ဳပ္ေလ့လာခဲ့တဲ့ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ အထိေသာ ပညာေရးက စည္းမ်ဥ္းကန္႔သတ္ခ်က္ေတြထဲမွာ နိဳင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ဆု ဝင္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ ေျဖဆိုခြင့္ရဖို႔အတြက္-
၁။ ပညာေရးဝန္ႀကီးဌာနေအာက္ရွိ တကၠသိုလ္အသီးသီးတြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနေသာ ဆရာ-ဆရာမ ျဖစ္ရမည္။
၂။ တဆက္တည္းလုပ္သက္ အနည္းဆံုး (၂) ႏွစ္ရွိသူ ျဖစ္ရမည္။
၃။ သက္ဆိုင္ရာဘာသာရပ္တြင္ မဟာဘြဲ႔ ရရွိထားသူ ျဖစ္ရမည္။
၄။ ေနာက္လာမည့္ ပညာသင္ႏွစ္တြင္ အသက္(၃၅)ႏွစ္ထက္ မေက်ာ္ရ။(တစ္ႏွစ္ႀကိဳျပီး ေခၚတဲ့သေဘာပါ)။

အဲဒီစည္းမ်ဥ္းနဲ႔ ခ်ိန္ထိုးၾကည့္လိုက္ရင္ က်ဳပ္က အမွတ္စဥ္-၁ နဲ႔ ၃ ပဲ ကိုက္ညီပါတယ္။ အမွတ္စဥ္-၂ နဲ႔ ၄ က အျပန္အလွန္ ျငိေနတာေၾကာင့္ ဒီဘဝမွာေတာ့ ေဝးျပီေပါ့…။ ဆိုလိုတာက ဘဝေပးအေျခအေန နဲ႔ ေခတ္ကာလ မတည္ျငိမ္မႈေတြေၾကာင့္ တကၠသိုလ္ နည္းျပဆရာအျဖစ္ အလုပ္ဝင္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ဳပ္ရဲ႕အသက္က သံုးဆယ့္သံုးႏွစ္ထဲ ေရာက္ေနပါျပီ…။ ဒါေၾကာင့္ လုပ္သက္ ၂ ႏွစ္ ျပည့္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ က်ဳပ္ရဲ႕အသက္က သံုးဆယ့္ငါးႏွစ္ ေက်ာ္ျပီေပါ့…။ ေနာက္ျပီး ပညာသင္ဆု စာေမးပြဲကို တစ္ႏွစ္ႀကိဳျပီး ေခၚေလ့ ရွိတာေၾကာင့္ က်ဳပ္အတြက္ ဘယ္လိုမွ အခြင့္အေရး မရနိဳင္ေတာ့ပါဘူး။

“ႀကိဳးစားရင္ ဘာမဆို ျဖစ္နိဳင္ပါတယ္” လို႔ ယူဆ-ယံုၾကည္ခဲ့တဲ့ က်ဳပ္အတြက္ ဌာနစည္းမ်ဥ္း ကန္႔သတ္ခ်က္က ပိတ္ပင္လို႔ ထားခဲ့ေလျပီ…။ နိဳင္ငံျခားပညာသင္ဆုကို ဝင္ေရာက္ေျဖဆိုခြင့္ေလးေတာင္ မရနိဳင္ေတာ့ပါဘူး။ မသကာ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ ေျဖဆိုခြင့္ ရျပီး က်ရွဳံးခဲ့ရင္ (သို႔) အပယ္ခံခဲ့ရရင္… “ကိုယ္ညံ့လို႔ ကိုယ္ခံရတာပဲ” ဆိုျပီး ေက်နပ္ေျဖသိမ့္လို႔ ရနိဳင္ပါေသးတယ္။ အခုေတာ့…၊ အခုေတာ့…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၄)

ေက်ာင္းဆရာ ျဖစ္လာကတည္းက ေက်ာင္းသားေတြဆီက အခေၾကးေငြယူကာ က်ဴရွင္သင္မစားဘူးလို႔ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ခဲ့ျပီး ျမန္မာေက်ာင္းဆရာ ပီပီသသ လုပ္ခ်င္ခဲ့သူပါ။ ဒီအတိုင္းလည္း က်င့္ၾကံ လိုက္နာ ေနထိုင္ခဲ့သလို… က်ဴရွင္ျပတဲ့ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ေတြကိုလည္း “ က်ဴရွင္မျပၾကဖို႔” အျမဲတေစ တိုက္တြန္းတတ္သူပါ။ ရင္းႏွီးတဲ့သူေတြဆိုရင္ေတာ့ “က်ဴရွင္ျပတာကို မႀကိဳက္တဲ့အေၾကာင္း တည့္တည့္ေျပာကာ အားမနာတမ္း ေဝဖန္အျပစ္ေျပာတတ္သူပါ…။ ဟုတ္တယ္ေလ…။ ခင္ဗ်ားတို႔ စဥ္းစားၾကည့္ၾကစမ္းပါ…။ Day မွာ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္ ၇၅ ရာခိုင္ႏွဳန္း ျပည့္ေအာင္ တက္ခိုင္းျပီး ကိုယ္ကိုတိုင္သင္ၾကားေပးေနတဲ့ ဒီေက်ာင္းသားေတြကို အိမ္မွာ-ဝိုင္းမွာ က်ဴရွင္အျဖစ္နဲ႔ ထပ္ျပီး သင္ၾကားေပးရျပန္တယ္ဆိုေတာ့ ဘာေတြ သင္ၾကမွာလဲ…။ ကိုယ္က ေက်ာင္းမွာ သင္ေပးတာ မလံုေလာက္လို႔လား…။ ေက်ာင္းဆရာက ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ ေကာင္းေကာင္းလုပ္ရင္ ေက်ာင္းသားက ေက်ာင္းသားအလုပ္ ေကာင္းေကာင္းလုပ္ပါလိမ့္မယ္။ အခုေတာ့…။ အခုေတာ့…။

က်ဳပ္အထင္ ယေန႔ေခတ္ ဆရာ-ဆရာမအမ်ားစုဟာ ကိုယ္ရဲ႕ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္ေတြကို ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ ေလ့လာအားထုတ္မႈ မျပဳၾကပဲ…စတိုင္-မလိုင္ တခြဲသားနဲ႔ ဟိတ္ဟန္ထုတ္ကာ ေနၾကေလရဲ႕…။ ျပီးတာနဲ႔ ရာထူးပိုစရွင္ကို အေၾကာင္းျပဳလို႔ ဂြင္ရွာၾကျပန္ပါတယ္။က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ခဲ့ဖူးတဲ့ အခ်ိဳ႕ေသာ ဆရာ-ဆရာမေတြဆိုရင္ Day က အတန္းမွာ ေစတနာမထား… အိမ္ကဝိုင္းမွာေတာ့ ရႊန္းရႊန္းေတြ ေဝ…။ UDE ေခၚ အေဝးသင္မွာလည္း ထိုနည္းလည္းေကာင္း...။ အဲဒီက အစျပဳလို႔ မရိုးသားမႈေတြ၊ မသမာမႈေတြ၊ ျခစားမႈေတြက တျဖည္းျဖည္း ႀကီးထြားလာကာ ပညာေရး အေဆာက္အဦႀကီးက ယိုယြင္းပ်က္စီးျခင္းဆီသို႔ တစထက္ တစ…တစထက္ တစ…။

အက်ိဳးဆက္ရလဒ္အေနနဲ႔ ယေန႔ေခတ္ ေက်ာင္းသားေတြက ဆရာ--ဆရာမဆိုတာ ေလးစားရေကာင္းမွန္း မသိေတာ့…။ ေငြေပးရင္ ဘာမဆို ဝယ္လို႔ရတယ္လို႔ ခံယူလာၾကပါတယ္။ ဆရာမွန္း သိပါလွ်က္နဲ႔ ပုခုံးခ်င္းတိုက္သည္အထိ မိုက္ရိုင္းလာၾကေခ်ျပီ…။ ဆရာမမွန္း သိပါလွ်က္နဲ႔ လမ္းေဘးက မိန္းမတေယာက္ပမာ သေဘာထားကာ စၾကေနာက္ၾက က်ီဇယ္ၾက ေနေလျပီ…။ တခ်ိန္ထဲမွာပဲ က်ဳပ္တို႔ ဆရာ-ဆရာမေတြရဲ႕အရည္အခ်င္းကလည္း (ေဒၚ)ေမျငိမ္းရဲ႕ျမသီလာ အလြမ္းေျပ ၃၆ မွာ ကို mm Thinkerဆိုသူ comment ေရးခဲ့သလို neo-ေရွ႕ဆက္ပုဒ္ကိုေတာင္ မသိ-နားမလည္သည္အထိ အဂၤလိပ္စာက ညံ့ျဖင္းေနၾကေလျပီ…။ ဒါေတာင္ အဲဒီကိုmm Thinker ကိုယ္တိုင္ ေတြ႔ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ သူေတြက က်ဳပ္တုိ႔ဆီမွာ Ph.D လုပ္ေနတဲ့သူေတြပါ။ ျပီးေတာ့ နိဳင္ငံျခားပညာသင္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ ေစလႊတ္ျခင္း ခံခဲ့ရတဲ့ လက္ေရြးစင္ေတြပါ။ က်ဳပ္တို႔ပညာေရးက ဆရာ-ဆရာမေတြရဲ႕ အဆင့္ကို စဥ္းစားတာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့…။ က်ဳပ္တို႔လူေတြ (က်ဳပ္အပါအဝင္) ညံ့တယ္ဆိုတာ နားလည္လက္ခံနိဳင္ေပမယ့္ ကို mm Thinker ေထာက္ျပေလာက္သည္အထိ ညံ့လိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ မထင္ခဲ့မိရိုး အမွန္ပါ။ ရွက္တတ္ရင္ လဲေသဖို႔ေတာင္ ေကာင္းပါတယ္။

မညာတမ္း ေျပာရရင္ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္လည္း ေက်ာင္းဆရာတေယာက္မွာ ရွိသင့္ ရွိထိုက္တဲ့ အရည္အခ်င္းနဲ႔ ျပည့္စံုသူတေယာက္ မဟုတ္ပါဘူး…။ ဒါေပမဲ့ ျမန္မာ့ပညာေရးကို အမ်ားတကာရဲ႕ တံေတြးခြက္မွာ ပက္လက္မေမ်ာေစခ်င္သူပါ…။ပညာေရးကသူေတြဟာ က်န္တဲ့သူေတြထက္ မနိမ့္သင့္ဘူး ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္-ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔ ေရွ႕ခရီးကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနဆဲ လူတေယာက္ပါ။ အဲဒီလိုပဲ က်ဳပ္တို႔ ပညာေရးအသိုင္းအဝိုင္းက ဆရာ-ဆရာမေတြကို ဒီလိုခံယူခ်က္-ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ႔ ေရွ႕ဆက္ ေလွ်ာက္လွမ္းေစခ်င္သူပါ…။ အဲဒီလိုမဟုတ္ပဲ အမ်ားမိုးခါးေရ ေသာက္တိုင္း က်ဳပ္တို႔လည္း လိုက္ေသာက္ေနမယ္ဆိုရင္…၊ လိုက္ေသာက္ေနမယ္ဆိုရင္…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၃)

ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္ဟာ ရန္ကုန္-သံလွ်င္-သံုးခြ ကားလမ္းေပၚမွာ တည္ရွိျပီး “တာဝ” လို႔လည္း လူသိမ်ားၾကပါတယ္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ကေန ဘတ္စ္ကား စီးမယ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုး ႏွစ္နာရီေလာက္ ၾကာပါတယ္။ ေနရာမရလို႔ မတ္တတ္ရပ္ကာ လိုက္ရျပီဆိုရင္ေတာ့ ေတြးသာ ၾကည့္ၾကေပေတာ့…။ တာဝန္က်ရာ ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္ကို သြားျပီး Duty Report လုပ္ရပါေသးတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ က်ဳပ္ကို တက္လက္စ Ph.D Prelim တန္းကို ျပီးဆံုးေအာင္ မိန္းထဲမွာ ဆက္လက္ တက္ေရာက္ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ Prelim ျပီးလို႔ အလုပ္ျပန္ဝင္ရတဲ့အခ်ိန္ကစျပီး နားရတယ္ မရွိ။

ေက်ာင္းဆရာ ျဖစ္လာကတည္းက“က်ဳပ္တို႔ ျမန္မာ့လူမႈအဖြဲ႕အစည္းက လက္ခံတဲ့ ေက်ာင္းဆရာစစ္စစ္ တစ္ေယာက္” ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားအားထုတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအတြက္လည္း ခံနိဳင္ရည္ ရွိေအာင္ အရာရာကို စနစ္တက် ျပင္ဆင္ထားခဲ့ပါတယ္။ မိသားစုစားဝတ္ေနေရးကို ညီေတာ္ေမာင္က တာဝန္ယူေနတာမို႔ က်ဳပ္က လွည့္ၾကည့္စရာ မလိုခဲ့ပါဘူး။ က်ဳပ္မွာရွိတဲ့ စီးေတာ္ကားကို ေရာင္းျပီး တျခားအလုပ္ေတြမွာ ေငြထည့္ထားလိုက္ရင္… တလ တလ ရလာတဲ့အတိုးနဲ႔ ေက်ာင္းဆရာေကာင္းေကာင္း လုပ္နိဳင္ျပီလို႔ ထင္ျမင္ယံုၾကည္ခဲ့မိသူပါ။ ကိုယ္ယံုၾကည္မိတဲ့အတိုင္းလည္း လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ေနလက္စ အေဆာင္ကေန ၁၉၉၇ ခုႏွစ္ကတည္းက ဝယ္ထားခဲ့တဲ့ ေျခာက္မိုင္ခြဲ၊ ေရႊဟသၤာလမ္း ဆင္းရဲသားရပ္ကြက္က အိမ္စုတ္ကေလးဆီကို ေျပာင္းေရႊ႕လို႔ ေနခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ဒီအိမ္ကေလးကလည္း ကိုယ္ႀကိဳက္လို႔ ဝယ္လိုက္တာမဟုတ္ပါဘူး…။ ဒုကၡေရာက္ေနတဲ့ ကထိကဆရာမ တေယာက္ကို ကူညီတဲ့အေနနဲ႔ ဝယ္လိုက္ရတာပါ။ အရင္က ဆရာမကို တႀကိမ္တခါမွ မျမင္ဘူးခဲ့ေပမဲ့ အိမ္ပြဲစားကတဆင့္ ဆရာမမွန္း သိခဲ့ရ…၊ သူကလည္း ကိုယ့္ကို အလုပ္တဖက္နဲ႔ ေက်ာင္းတက္ေနသူမွန္း သိရာကေန… သူ႕ကို ကူညီဖို႔ အတန္တန္ ေျပာခဲ့တာေၾကာင့္ ေနရာအေနအထား မႀကိဳက္ေပမဲ့ ဝယ္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ဆရာမကို ကူညီရာလည္း ေရာက္… က်ဳပ္လည္း အိမ္ေလးတလံုး အဖတ္တင္ခဲ့တာေပါ့။ အခုေတာ့ အဲဒီဆရာမေတာင္ ပါေမာကၡႀကီး ျဖစ္ေနျပီလို႔ သိရတာေၾကာင့္ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္ရပါ၏။

ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္ သြားဖို႔အတြက္ မနက္ ၆ နာရီ အိပ္ယာမွ ထရပါတယ္။ ကိုယ္လက္သုတ္သင္ ေရမိုး ခ်ိဳးျပီး ေက်ာင္းႀကိဳ-ပို႔ကား စီးဖို႔အတြက္ RC-2 က ဂႏၶာမာေဆာင္ေရွ႕ကားမွတ္တိုင္ကို ၇ နာရီအေရာက္ ျမန္းရပါတယ္။ ေနာက္ၾကလို႕ကေတာ့ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ ဒိုးၾကေပေတာ့…။ အဲဒီေက်ာင္းကားနဲ႔ သြားတာေတာင္ ဟိုတင္-ဒီတင္ဆိုေတာ့ တာဝ ေရာက္ေတာ့ ၉ နာရီ ထိုးေနပါျပီ။ အတန္းေတြက ၁၀ နာရီမွ စတာေၾကာင့္ နာရီဝက္ေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္က ေက်ာင္းထဲက လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ မနက္စာစားရင္း အခ်ိန္ျဖဳန္းၾကတာေပါ့။ ၁၀ နာရီေလာက္က စျပီး စာသင္… တာဝန္… အစည္းအေဝးေတြနဲ႔ အလုပ္ရွဳတ္…။ အလုပ္ပါးရင္ ေအာက္ဆင္း လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ကာ အာရိုက္ၾကပါတယ္။ ညေန ၃ နာရီခြဲတာနဲ႔ ေက်ာင္းကားေပၚ ျပန္တက္… အိမ္ေရာက္ေတာ့ ၅ နာရီ ေက်ာ္ေလျပီ…။ အဲဒါက ေက်ာင္းဖြင့္ရက္တိုင္းရဲ႕ ေန႔စဥ္တဓူဝအလုပ္…။

က်ဴတာနည္းျပ လုပ္သက္ ၃ ႏွစ္ မျပည့္ရင္ စာမသင္-စာမစစ္ရဘူးလို႔ေတာ့ ၾကားဖူးပါရဲ႕…။ က်ဳပ္တို႔ေတာ့ အတန္းေပါင္းစံု သင္လိုက္ရတာ နားရတယ္မရွိ။ ဒါေပမဲ့ စာကိုေတာ့ စစ္ခြင့္မရွိပါ…တဲ့။ ဒီၾကားထဲ (က်ဳပ္အထင္) ေက်ာင္းဆရာနဲ႔ မဆိုင္တဲ့ ဘာရိယတာဝန္ေတြက ဒု နဲ႔ ေဒး။ မိုးလင္း-မိုးခ်ဳပ္ သြားေနရတဲ့ နည္းျပ ေက်ာင္းဆရာဘဝ ရလာတဲ့လခ ငါးေထာင့္ေလးရာနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ား စခန္းသြားေနၾကပါလိမ့္…။ စခန္းသြားေနၾကပါလိမ့္…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၂)

M.Res ျပီးလို႔ ကားပြဲစားတန္း ေရာက္ေနတဲ့က်ဳပ္ကို ပါေမာကၡဆရာမႀကီးက ေတြ႔ခ်င္တယ္ဆိုတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းထဲကို တေခါက္ ေရာက္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ က်ဳပ္စိတ္ထဲမွာေတာ့ “ ဒီတခါ ဆရာမႀကီးက ဘာေၾကာင့္ ေခၚတာပါလိမ့္…။ ေက်ာင္းဆက္တက္ဖို႔ကလည္း ဂိတ္ဆံုးေနျပီ…၊ ဘာမွ တက္စရာ မရွိေတာ့ဘူး…၊ တကၠသိုလ္နည္းျပဆရာ-ဆရာမေတြ ေခၚသံလည္း မၾကားမိပါဘူး..” ဆိုျပီး သို႔ေလာ သို႔ေလာနဲ႔ သြားခဲ့ရတာေပါ့…။ ဟိုေရာက္ေတာ့ ဆရာမႀကီးက “အရင္တခါလို အလႅာပ-သလႅာပ ေျပာျပီးသကာလ… ဒီတခါေတာ့ ကိုမိုးစံအတြက္ မဟာအခြင့္အေရးပဲ” ဆိုျပီး “ဒို႔ဌာနမွာ စိတ္ပညာပါရဂူဘြဲ႕ (Ph.D) သင္တန္း ဖြင့္လာခဲ့တာ အခုဆိုရင္ 3rd Batch ေရာက္လာျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း…၊ အရင္က Ph.D သင္တန္းကို ဌာနတြင္း ဆရာ-ဆရာမျဖစ္မွသာ ဝင္ခြင့္ေျဖဆိုျပီး တက္ေရာက္နိဳင္ေၾကာင္း…၊ အျပင္လူေတြ လံုးဝ တက္ေရာက္ခြင့္ မရွိေၾကာင္း…၊ ဒါေပမဲ့ အခုပညာသင္ႏွစ္ ၂၀၀၁-၀၂ က စျပီး ကိုမိုးစံတို႔လို M.Res ျပီးတဲ့ အျပင္ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း ပါရဂူဝင္ခြင့္ (Ph.D Entrance) စာေမးပြဲ ေျဖစရာမလိုပဲ ပါရဂူဘြဲ႕ႀကိဳ (Ph.D Prelim) တန္းကို တိုက္ရိုက္ တက္ေရာက္ခြင့္ျပဳမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း…၊ ဒီ Prelim အတန္းဟာ အခ်ိန္ျပည့္ တစ္ႏွစ္ တက္ရမွာျဖစ္ျပီး က်န္သံုးႏွစ္က အတန္းတက္စရာ မလိုပဲ အလုပ္ လုပ္ရင္း သုေတသန လုပ္နိဳင္ေၾကာင္း…၊ ဒါေၾကာင့္ ကိုမိုးစံကို ဒီ Prelim တစ္ႏွစ္ ျပီးေအာင္ တက္ေစခ်င္ေၾကာင္း…” မနားတမ္း တိုက္တြန္းပါေတာ့တယ္။ ျပီးတာနဲ႔ “ဒီတခါ ဆရာအလုပ္ေတြ ေခၚရင္ ေလွ်ာက္ျဖစ္ေအာင္ ေလွ်ာက္လိုက္ပါ… အျပင္အလုပ္ လုပ္လို႔ရေအာင္ ဒို႔ ဖန္တီးေပးမွာေပါ့” လို႔ ဆိုျပန္ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ ပညာသင္ရတာကို သံေယာစဥ္ မကုန္တဲ့ က်ဳပ္က ကံ့ေကာ္ပန္းတို႔ ပြင့္လန္းရာ ျမသီလာဆီကို ပါရဂူဘြဲ႕ႀကိဳေက်ာင္းသားတေယာက္အျဖစ္ ေရာက္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ ဒီ Prelim ေခၚ ပါရဂူဘြဲ႔ႀကိဳတန္း 3rd Batch မွာ သင္တန္းသား ၈ ေယာက္ရွိျပီး က်ဳပ္ကလြဲရင္ က်န္အားလံုးဟာ ဆရာ-ဆရာမေတြပါ။ သင္တန္းမွာ စိတ္ပညာဘာသာရပ္ ေလးခု သင္ခဲ့ရျပီး ဆရာႀကီး ေဒါက္တာေက်ာ္စိန္က ၂ ဘာသာ နဲ႔ ဆရာမႀကီး ေဒၚေအးသန္းက ၂ ဘာသာ တာဝန္ယူ သင္ၾကားေပးခဲ့ပါတယ္။ တကယ္ကို ဆရာႀကီး-ဆရာမႀကီးတို႔ရဲ႕ ျပည့္ဝလွတဲ့ ပညာဗဟုသုတ အဆီအႏွစ္ေတြကို နာၾကားခြင့္ ရရွိခဲ့တဲ့အတန္းပါ။ ေက်းဇူးႀကီးမားလွပါေပတယ္…။

အဲဒီ Prelim တက္ေနဆဲမွာပဲ တကၠသိုလ္နည္းျပဆရာ-ဆရာမေတြ အလုပ္ေခၚတာေၾကာင့္ ေလွ်ာက္လႊာတင္လိုက္ပါတယ္။ အရင္တခါက ဒီအလုပ္ကို လူေတြ႔ႏွဳတ္ေျဖ တခုတည္းနဲ႔ ေရြးခ်ယ္ခန္႔အပ္ခဲ့ၾကေပမယ့္… က်ဳပ္တို႔အလွည့္ၾကေတာ့ ေရးေျဖ နဲ႔ လူေတြ႔ႏွဳတ္ေျဖ ႏွစ္ခုစလံုးေျဖခဲ့ရပါတယ္။ ကံၾကမၼာက အဲဒီလိုပါ…။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ Prelim တက္ေနဆဲ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္၊ ဇႏၷဝါရီလထဲမွာ စိတ္ပညာအထူးျပဳ တကၠသိုလ္နည္းျပဆရာ-ဆရာမ ေအာင္စာရင္း ခန္႔အပ္အမိန္႔စာ ထြက္လာေတာ့… ေရွ႕ဆံုးက အမွတ္စဥ္-၁ အျဖစ္နဲ႔ ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္၊ စိတ္ပညာဌာနမွာ နည္းျပဆရာအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ျဖစ္လာခဲ့ရပါေတာ့တယ္။