က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၁)

M-Res က်မ္းကို ေရးဖို႔ေတာင္ မစရေသးပဲ က်မ္းမွာ သံုးမယ့္ စာရင္းအင္းနည္းက ျပႆနာတက္ေနတာေၾကာင့္ “ဒီေကာင္ေတာ့ ဘြဲ႔ရေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး” ဆိုတဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ရိုက္ခတ္ေျပာဆိုမႈေတြကလည္း ဆူညံလို႔ ေနပါတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း “ဘြဲ႕ကို ဂရုမစိုက္ဘူး…၊ ဘြဲ႕မရရင္ ေနပါေစ…၊ က်ဳပ္မွန္တယ္ထင္တဲ့အရာကို လုပ္မယ္” လို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အမွန္အတိုင္း ဝန္ခံရရင္ ဘြဲ႕အတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး အလုပ္ လုပ္ေနတာမို႔ ဘြဲ႕ကိုေတာ့ လိုခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒီမဟာဘြဲ႕ကို မရရင္ေကာ ဘာျဖစ္မလဲ…။ ေက်ာင္းဆရာ လုပ္ေနတာ မဟုတ္တာေၾကာင့္ က်ဳပ္အတြက္ ဘာမွ မျဖစ္နိဳင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်မ္းႀကီးၾကပ္သူ ဆရာ့ကို “ဆရာ… သူ႕ကို(စိတ္ပညာစာရင္းအင္းကၽြမ္းက်င္သူ ပညာရွင္ဆရာ) ေက်ာ္ျပီး က်ေနာ္ မွန္တယ္ ထင္တဲ့ ဒီနည္းနဲ႔ပဲ တြက္ျပီး က်မ္းတင္မယ္ဆိုရင္… ေနာက္ဆံုး ဘာျဖစ္လာနိဳင္သလဲ”လို႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။

ဆရာကေတာ့ “Final Defense မွာ ဘုတ္အဖြဲ႔က မင္းသံုးတဲ့ စာရင္းအင္းနည္းလမ္းက မွားေနတယ္လို႔ ေထာက္ျပတာကို မင္းက ျပန္လည္ခုခံရွင္းျပတဲ့အခါ သူတို႔က လက္မခံခဲ့ရင္… မင္း ဘြဲ႕မရေတာ့နိဳင္ေတာ့ဘူးေပါ့”လို႔ ေျဖပါတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း “ဒီလိုဆိုရင္… ဆရာ ေဘးဖယ္ေနပါ…၊ ဘြဲ႕မရရင္ေနပါေစ…၊ က်ေနာ္လုပ္တာ က်ေနာ္ခံပါ့မယ္…”လို႔ ဆရာ့ကို ေျပာအျပီး “ ဆရာ့အထင္ ဒီဌာနမွာ တျခား စိတ္ပညာစာရင္းအင္းကၽြမ္းက်င္သူ ဆရာတေယာက္ေလာက္ရွိမယ္ဆိုရင္ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ နည္းနည္းပါးပါး တီးေခါက္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ဒီလိုဆိုရင္လည္း ဒီေန႔ည ဆရာဦးခင္ျမင့္ဆီ သြားၾကတာေပါ့”လို႔ တုန္႔ျပန္ပါတယ္။ ညေရာက္ေတာ့ ဆရာ-တပည့္ ႏွစ္ေယာက္ ဆရာ ဦးခင္ျမင့္အိမ္ သြားျပီး ေဆြးေႏြးၾကတာေပါ့…။ ဆရာကလည္း “တြက္လို႔ ရတယ္”လို႔ ယတိျပတ္ မေျပာခဲ့ပါဘူး။ “ရနိဳင္ေျခ ရွိတယ္” ဆိုတဲ့ အေျဖနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ ျပန္ခဲ့ၾကရပါတယ္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ M-Res က်မ္းကို “ကိုယ္ညံ့ရင္ ကိုယ္ခံမယ္” ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္အျပည့္နဲ႔ က်ဳပ္ မွန္တယ္ထင္တဲ့အတိုင္း တြက္ခ်က္ အေျဖထုတ္ကာ ေရးျပီး တင္ခဲ့ပါတယ္။ မွန္တယ္-မွားတယ္ မေသျခာေသးတဲ့ စာရင္းအင္းနည္းအတြက္လည္း Final Defense မွာ ခုခံေျဖဆိုဖို႔ အေထာက္အထားေတြ ခိုင္လံုေအာင္ ရွာေဖြ ျပင္ဆင္ခဲ့ရတာေပါ့။

Final Defense ေရာက္ေတာ့ ျပင္ပစာစစ္ (External Eaxminer) က ဆရာႀကီး ေဒါက္တာစိန္တူပါ။ ဆရာႀကီးဟာ အသက္ ၂၅ ႏွစ္ အရြယ္ေလာက္မွာ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၊ ကိုလံဗီယာတကၠသိုလ္မွ မဟာဘြဲ႕(Master) နဲ႔ ကမၻာေက်ာ္ ဟားဗတ္တကၠသိုလ္မွ Ph.D ဘြဲ႕ ရရွိခဲ့ျပီး အသက္ ၂၆ ႏွစ္ အရြယ္မွာ မႏၱေလးတကၠသိုလ္မွာ စိတ္ပညာပါေမာကၡ ျဖစ္လာခဲ့သူပါ။ အဲဒီအခ်ိန္က ျမန္မာ့ပညာေရးကို စိတ္ကူးနဲ႔သာ မွန္းဆလို႔ ၾကည့္ၾကပါေတာ့…။ Defense မွာ ဆရာႀကီးပါတယ္ဆိုေတာ့ ဘယ္လိုပင္ ေမာင္းတင္ထားေပမယ့္ က်ဳပ္လည္း ခတ္လန္႔လန္႔ပါဘဲ။ ဘြဲ႔ကေတာ့ ေဝးျပီ ထင္ပါရဲ႕…။ ခံုနံပတ္-၁ ျဖစ္တာေၾကာင့္ အေထာက္အထားစာအုပ္ေတြ ေပြ႔ပိုက္ကာ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အခန္းထဲဝင္…၊ စာစစ္ဘုတ္အဖြဲ႕ေရွ႕မွာ ထိုင္ကာ သူတို႔ေမးသမွ် ေျဖရတာေပါ့။ အမ်ားဆံုးေမးခဲ့သူက ဆရာႀကီးေဒါက္တာစိန္တူပါ။ ဒါေပမဲ့ “အလိုမက်တာ-အမွားပါတာ ေတြ႔ခဲ့ရင္ က်မ္းကို လႊင့္ပစ္ေလ့ရွိတယ္” ဆိုတဲ့ ဆရာႀကီးက က်ဳပ္စိုးရိမ္ခဲ့တဲ့ စာရင္းအင္းနည္းနဲ႔ပတ္သက္လို႔ တခြန္းတေလမွ် မဟခဲ့ပါဘူး…။ က်န္တဲ့အပိုင္းေတြကိုသာ ေမးျမန္းကာ အနည္းငယ္ ျပင္ဆင္ေစခဲ့ပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ က်ဳပ္လည္း မ်ားစြာေသာအေႏွာက္အယွက္-အခက္အခဲေတြၾကားကေန ဒီ M-Res ေခၚတဲ့ မဟာသုေတသနဘြဲ႕ႀကီးကို ထပ္မံ ရရွိခဲ့ျပန္ပါေတာ့တယ္။ ပြဲျပီးလို႔ ဒီစိတ္ညစ္ခဲ့ရတဲ့အေၾကာင္းေတြကို ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ၾကတဲ့အခါ က်မ္းႀကီးၾကပ္သူ ဆရာက “ မင္းက..ဆရာ ေဘးဖယ္ေနပါ…ဆိုေပမယ့္ မင္း ဘြဲ႕မရရင္ ငါ့မွာလည္း တာဝန္ရွိတယ္ဆိုတာ နားမလည္ဘူးလား.. ကြ” လို႔ ဂရုဏာေဒါေသာနဲ႔ ေဟာက္ပါေတာ့တယ္။ တကယ္ကို မစဥ္းစားခဲ့မိတာပါ…။ လြန္တာရွိခဲ့ရင္ ဝႏၵာမိပါ ဆရာ…၊ ဝႏၵာမိပါ ဆရာ…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၀)

M-Res က်မ္း အတြက္ အခ်ိန္ေတြ ေငြေတြ အကုန္က်ခံကာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမဲ့ ျပႆနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္နဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အမ်ားတကာလို လမ္းေဟာင္းကို အလြယ္မလိုက္ပဲ လမ္းသစ္ကို ထြင္ကာ ေဖာက္ျပန္ေတာ့ အခက္အခဲ အဖုအထစ္ေတြက ဒုနဲ႔ေဒးပါ။ စာဖတ္တာကို အင္မတန္ ဝါသနာပါတဲ့ က်ဳပ္က ပညာေရးကို ေက်ာခိုင္း စြန္႔ခြာလိုက္ဖို႔အထိ စိတ္ဓါတ္က်ခဲ့ဖူးပါတယ္။

ျပႆနာအစက က်ဳပ္ရဲ႕ M-Res က်မ္းမွာ သံုးမယ့္ စာရင္းအင္းနည္းလမ္း (Statistical method) ပါ။ လက္ေတြ႔ေလ့လာမႈမွာ စုေဆာင္းေကာက္ယူလို႔ ရရွိလာတဲ့ အခ်က္အလက္ Data ေတြကို သင့္ေလွ်ာ္မွန္ကန္တဲ့ စာရင္အင္းနည္းလမ္းနဲ႔ တြက္ခ်က္ကာ ကိုယ္ရဲ႕ ေတြးဆခ်က္ေတြ-တင္ႀကိဳခန္႔မွန္းခ်က္ေတြ မွန္မမွန္ အေျဖထုတ္ျပီး နိဂုံးေကာက္ခ်က္ဆြဲရပါတယ္။ အကယ္၍ ကိုယ္သံုးလိုက္တဲ့ စာရင္းအင္းနည္းလမ္းက မွားခဲ့ရင္… ရလာတဲ့အေျဖကလည္း မွား… အေျဖက မွားေတာ့ ေနာက္ဆံုး နိဂံုးေကာက္ခ်က္ဆြဲတာကလည္း မွားျပီေပါ့…။ ဒါေၾကာင့္ သိပၸံနည္းက် ေလ့လာတဲ့ စိတ္ပညာသုေတသနေတြမွာ စာရင္းအင္းနည္ပညာဟာလည္း အဓိကေနရာက ပါဝင္ေနခဲ့ပါတယ္။

ဒီေသာ့ခ်က္ကို နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့တာေၾကာင့္လည္း စာရင္အင္းဘာသာရပ္ ပါဝင္တဲ့ CABS, DBS သင္တန္းေတြကို အခ်ိန္ကုန္-ေငြကုန္ခံျပီး တက္ေရာက္ေလ့လာခဲ့ပါတယ္။ ဒီသင္တန္းေတြမွာ စာရင္းအင္းအေျခခံေလာက္နဲ႔ ပုစၦာေတြကို မ်ားမ်ားတြက္ခိုင္းပါတယ္။ ရွင္းျပပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္လိုခ်င္တဲ့ အတိုင္းအတာထိ မရခဲ့ပါဘူး။ တခ်ိဳ႕ပုစၧာေလးေတြ တြက္ရင္းနဲ႔ပဲ အိုက္ဒီယာအနည္းငယ္ ရခဲ့တယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ရိုးသားစြာနဲ႔ ဝန္ခံရပါလိမ့္မယ္။ က်န္တာကိုေတာ့ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ဆက္ျပီး ေလ့လာရတာေပါ့။ အဲဒီကတဆင့္ ဦးစန္း (ယခု ပါခ်ဳပ္-မိတၳီလာစီးပြား) နဲ႔ ေဆြးေႏြးရာကေန စာရင္းအင္းပညာရွင္ ဆရာ ၂ ေယာက္နဲ႔ သိကၽြမ္းခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ UN Project ေတြမွာေတာင္ တြက္ေပးေနတဲ့ ဆရာႀကီးေတြပါ။ က်ဳပ္အတြက္ ပညာဗဟုသုတေတြ အမ်ားႀကီးရခဲ့ပါတယ္။

M-Res Paper အတြက္ က်ဳပ္တြက္ခ်င္တဲ့ စာရင္းအင္းနည္းလမ္းကို ျဖစ္နိဳင္ေျခ ရွိမရွိ သူတို႔ကို ေမးျမန္းၾကည့္ေတာ့ ျဖစ္နိဳင္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္လည္း Statistical Method ေတြကို ေသျခာအခ်ိန္ေပးေလ့လာျပီး ဒီနည္းသာလွ်င္ အသင့္ေတာ္ဆံုးလို႔ ယူဆခဲ့ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ဌာနမွာ အရင္ရွိျပီးသား Journal အေဟာင္းေတြကို လွန္ေလာ ဖတ္ရွဳရင္း က်ဳပ္ရဲ႕ ေလ့လာမႈနဲ႔ ခတ္ဆင္ဆင္ Paperတေစာင္ကို အမွတ္မထင္ ေတြ႔ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီ Paper မွာလည္း က်ဳပ္တြက္ခ်င္တဲ့ Statistics ကိုသာ သံုးထားတာမို႔ က်ဳပ္ရဲ႕ယူဆခ်က္ကို ပိုမို ခိုင္လံုေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္ရဲ႕ M-Res က်မ္းမွာ ဒီ စာရင္းအင္းနည္းလမ္းကိုသာ သံုးျပီး တြက္ခ်က္ အေျဖရွာမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း က်မ္း ႀကီးၾကပ္သူ ဆရာ႔ကို အေထာက္အထား ခိုင္ခိုင္လံုလံုနဲ႔ တင္ျပခဲ့ပါတယ္။ ဆရာကေတာ့ “ေနအုံး… ငါ တပတ္ေလာက္ ျပန္ဖတ္အံုးမယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။

တပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ဆရာက “ မင္းဟာက တြက္လို႔ ရနိဳင္တယ္…ကြ” ဟု ဆိုကာ ဌာနမွ စိတ္ပညာစာရင္းအင္း ကၽြမ္းက်င္သူ ဆရာလတ္နဲ႔ ထိတ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ ေဆြးေႏြးၾကပါေတာ့တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေျပာအရဆိုရင္ေတာ့ ပါေမာကၡကို ပုဏၰထိုင္ထားလို႔ အျပင္းအထန္ ျငင္းၾက ခုံၾက နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ ပြဲၾကမ္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္တို႔ လုပ္ခ်င္တာကို ကၽြမ္းက်င္သူပညာရွင္က လက္မခံခဲ့သလို… အျခားသင့္ေတာ္မယ့္ စာရင္းအင္းနည္းလမ္းကို ညႊန္ျပပါဆိုေတာ့လည္း ႏွဳတ္ဆိတ္လို႔ ေနခဲ့ျပန္ပါေတာ့တယ္…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၇၉)

M-Res က်မ္းအတြက္ ျပင္ဆင္ရင္း ကုမၸဏီမွာ အခ်ိန္ပိုင္း Psychologist လုပ္ေနစဥ္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ သင္တန္းတခု တက္ေရာက္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ Customs လို႔ လူသိမ်ားတဲ့ အေကာက္ခြန္ဦးစီးဌာနက ဖြင္႔လွစ္တဲ့ “အေကာက္ခြန္ရွင္းလင္းေရး” သင္တန္းျဖစ္ပါတယ္။ ဒီသင္တန္းဟာ ပို႔ကုန္-သြင္းကုန္ လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္သူေတြအတြက္ အင္မတန္အေရးႀကီးတဲ့ သင္တန္းပါ။ ဒီသင္တန္း ေအာင္လက္မွတ္ ရွိမွ အေကာက္ခြန္ဌာနမွာ တရားဝင္မွတ္ပံုတင္ျပီး အေကာက္ခြန္ရွင္းလင္းေရးကိုယ္စားလွယ္လုပ္ငန္း (Customs Clearing Agency)ကို လုပ္ကိုင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ဒီလက္မွတ္မရွိရင္ လုပ္ခြင့္မရွိပါ။ ထုတ္ကုန္-သြင္းကုန္လုပ္ငန္း လုပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီေတြဆိုရင္ေတာ့ ဒီသင္တန္းေအာင္လက္မွတ္ ရွိတဲ့သူ အနည္းဆံုး ၅ ေယာက္ရွိမွ လုပ္ကိုင္ခြင့္ျပဳပါတယ္။

သင္တန္းတက္ေရာက္ခြင့္ ရဖို႔ ခက္ခဲသလို ေအာင္ဖို႔လည္း မလြယ္လွပါဘူး။ က်ဳပ္ရဲ႕ကုမၸဏီလုပ္ခဲ့တဲ့ သက္တမ္း ၅ ႏွစ္ (၁၉၉၃-၁၉၉၈) အတြင္းမွာ ဒီသင္တန္း တက္ေရာက္ခြင့္ ရဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ႀကိဳစားခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လုံးဝ အခြင့္အေရးမရခဲ့…။ အခုတခါေတာ့ ေဆြမ်ိဳးလည္းေတာ္ျပီး က်ဳပ္ရဲ႕အကိုလိုေနတဲ့ ဘိုးေလးသန္းေရႊက “သူကိုယ္တိုင္ တက္ဖို႔ ရေအာင္ ႀကိဳးစားျပီးကာမွ.. အလုပ္မ်ားေနတာေၾကာင့္ မတက္ေရာက္နိဳင္ေၾကာင္း…၊ ဒါေၾကာင့္ အလုပ္မရွိတဲ့မင္းက ငါ့အစား သြားတက္လိုက္…၊ ငါ နံမည္စာရင္း ေျပာင္းေပးလိုက္မယ္”လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း ဒီလိုလြယ္လြယ္နဲ႔ ရမယ္ဆိုရင္ တက္မယ္ဗ်ာ…လို႔ ေျပာလိုက္တာေပါ့။

သင္တန္းက လမ္း ၅၀ ေအာက္ဘေလာက္မွာ ရွိတဲ့ အေကာက္ခြန္သင္တန္းေက်ာင္းမွာ တက္ရပါတယ္။ ေန႔စဥ္ မနက္ ၁၀ နာရီကေန ေန႔လယ္ ၂ နာရီခြဲေလာက္အထိ ႏွစ္လနီးပါး သင္ၾကားပို႔ခ်ပါတယ္။ လက္ရွိ အလုပ္ လုပ္ေနတဲ့ကုမၸဏီက ၄၉ လမ္း အလယ္ဘေလာက္မွာဆိုေတာ့ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အဆင္ေျပလွပါတယ္။ သင္တန္းက ပ်က္ကြက္ခြင့္ မရွိတာေၾကာင့္ ရံုးခ်ိန္ကို သူေဌးနဲ႔ ညွိယူျပီး သင္တန္းတက္ေနတဲ့ကာလမွာ ေန႔စဥ္ ရံုးတက္ကာ(ညေန ၃-၅) Psycho test စစ္မယ့္ အခ်ိန္ကို ညေန သံုးနာရီ ေနာက္ပိုင္း ေရႊ႕လိုက္တာေပါ့ဗ်ာ။ သူလည္းအဆင္ေျပ ကိုယ္လည္း အိုေကေပါ့…။

အေကာက္ခြန္ရွင္းလင္းေရးလုပ္ငန္းေတြကို လက္ေတြ႔လုပ္ကိုင္ခဲ့ဖူးတဲ့ က်ဳပ္အတြက္ေတာ့ ဒီသင္တန္းက သိပ္ႀကီးမခက္လွပါဘူး။ ပို႔ခ်သမွ် စာေတြကို အရမ္းကာေရာ မက်က္ခဲ့ရဘူးဆိုပါေတာ့ဗ်ာ…။ ဒါေပမဲ့ သင္တန္းျပီးလို႔ စာေမးပြဲေျဖေတာ့ တခါမွ မျဖစ္ခဲ့ဘူးတဲ့ ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္တာ ဒီစာေမးပြဲေပါ့…။ အဲဒီမွာ H.S code မွန္ေအာင္ ရွာေပးရတဲ့ ေမးခြန္းက Open book ေပးထားပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ဂငယ္က မဟာဝင္ခြင့္စာေမးပြဲမွာ ဘာသာျပန္ဘာသာရပ္ (အဂၤလိပ္မွ ဂငယ္သို႔) ေျဖဆိုတဲ့အခါ အဘိဓါန္(Dictionary) သံုးခြင့္ ေပးထားသလိုမ်ိဳးေပါ့…။ က်ဳပ္ကလည္း Open book ဆိုေတာ့ စာအုပ္ၾကည့္ေျဖရမွာပဲဆိုျပီး ေအးေအးေဆးေဆး လုပ္ေနတာ…။ ဘယ္ဟုတ္မလဲဗ်ာ… စာအုပ္ လွန္ရွာေနရတာနဲ႔ အခ်ိန္က ကုန္ပါေရာလား…။ ေဇာေခၽြးေတြ ျပန္ေနတဲ့ၾကားက မနည္းကို ျပီးေအာင္-မွန္ေအာင္ ေျဖခဲ့ရပါတယ္။ က်ဳပ္ဘဝအေတြ႔အၾကံဳအရဆိုရင္ေတာ့ Open book ေျဖရတာက ပိုျပီး ခက္တယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိပါေၾကာင္း…။

၂၀၀၀-၂၀၀၁ ပညာသင္ႏွစ္ဟာ က်ဳပ္ဘဝအတြက္ သင္တန္းေတြ အမ်ားဆံုး တက္ခဲ့ရတဲ့ႏွစ္ ျဖစ္ခဲ့သလို အခ်ိန္ကိုလည္း အက်ိဳးရွိရွိ ကုန္လြန္ေစခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္တႏွစ္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ မနက္ပိုင္းမွာ မိန္္းထဲကDBL သင္တန္း(၇-၉) တက္…၊ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ အလုပ္နဲ႔ M-Res က်မ္းအတြက္ ျပင္ဆင္…၊ ဒီၾကားထဲမွာပဲ ႏွစ္လေလာက္က အေကာက္ခြန္ရွင္းလင္းေရးသင္တန္း တက္…၊ ညေနပိုင္းၾကျပန္ေတာ့ RC-2 ဘက္မွာ DBS သင္တန္း(၅-၇) တက္…၊ ညပိုင္းေရာက္မွပဲ သင္တန္းကစာေတြ-ေက်ာင္းစာေတြ ျပန္ဖတ္ရင္း နားခြင့္ရတာေပါ့။ တက္ခဲ့သမွ် သင္တန္းေတြထဲမွာ လက္ငင္းအက်ိဳးျပဳတဲ့ သင္တန္းကေတာ့ “အေကာက္ခြန္ရွင္းလင္းေရး”သင္တန္းပါပဲ…။ ေအာင္စာရင္းထြက္ျပီးလို႔ ေအာင္လက္မွတ္ရတဲ့အခ်ိန္ကစျပီး က်ဳပ္ရဲ႕အဲဒီေအာင္လက္မွတ္ကို က်ဳပ္ညီကတဆင့္ စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရတဲ့ ကုမၸဏီႀကီးတစ္ခုကို အသံုးျပဳခြင့္ ေပးခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီအတြက္ တန္ျပန္ေက်းဇူးဆပ္ေသာအားျဖင့္ ကုမၸဏီက က်ဳပ္ကို အခုခ်ိန္ထိ လစဥ္ က်ပ္ေငြ ႏွစ္ေသာင္း ေပးေနဆဲပါဆိုလွ်င္… ေပးေနဆဲပါဆိုလွ်င္…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၇၈)

ကုမၸဏီက ၄၉ လမ္းမွာပါ…။ ႏွစ္လႊာတိုက္ခန္း ျဖစ္ျပီး ေအာက္ထပ္မွာ သူေဌးနဲ႔ ရံုးအဖြဲ႔ထိုင္ျပီး အေပၚထပ္မွာ Psycho test စစ္ဖို႔ ျပင္ဆင္ထားတာေၾကာင့္ က်ဳပ္က အေပၚမွာ ထိုင္ရတာေပါ့။ အေရးေပၚကိစၥမ်ိဳးက လြဲရင္ တစ္ဦးခ်င္း တစ္ေယာက္ခ်င္း စစ္မေပးပါဘူး…။ အနည္းဆံုး ၅ ေယာက္ေလာက္ စုျပီးမွ စစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တစ္ပတ္မွာ ၃ ရက္ ရံုးတက္ရေပမယ့္ တကယ္ အလုပ္ လုပ္ရတာက တစ္ရက္ေလာက္ပါ။ က်ဳပ္အတြက္ မပင္မပမ္း ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္ေပမယ့္ တခါတေလ ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္နိဳင္လွတဲ့ အမ်ိဳးသမီး အလုပ္လာေလွ်ာက္တဲ့သူေတြနဲ႔ ေတြ႔ရရင္ အင္မတန္ စိတ္ညစ္ရပါတယ္။

ဥပမာ… ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ မဟာတန္းတက္ေနတဲ႔ ေက်ာင္းသူတေယာက္ဆိုပါေတာ့… သူက အေပၚထပ္မွာ Psycho test စစ္ျပီးတာနဲ႔ ေအာက္ထပ္မွာ ရံုးအဖြဲ႔နဲ႔ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ျပီးရင္ အိမ္ျပန္ရံုပါပဲ…။ သူနဲ႔အတူ စစ္တဲ့သူေတြက ျပန္သြားၾကေပမယ့္ မင္းသမီးက မျပန္…။ ရံုးအဖြဲ႔က သူ႔ကိုေမးေတာ့ psycho test အေျဖ သိခ်င္တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အေျဖက ေျပာလို႔ မရဘူးလို႔ ဘယ္လိုပင္ ရွင္းျပေနေပမယ့္ သူက လက္မခံ…။ ေနာက္ဆံုး သူေဌးကိုယ္တိုင္ က်ဳပ္ရွိရာ အေပၚထပ္ တက္လာျပီး“ ဆရာ… ေအာက္မွာေတာ့ ျပႆနာ တက္ေနျပီ…၊ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္က သူ႕အေျဖ မသိရရင္ မျပန္နိဳင္ဘူး လုပ္ေနတယ္…။ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆရာ…”လို႔ ေျပာပါေတာ့တယ္။ အဲဒါမွ ဒုကၡ…။

တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔မွာ ေစာင့္ထိန္းလိုက္နာရတဲ့ က်င့္ဝတ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိသလို… ကာယကံရွင္က လိုလိုလားလား ေတာင္းဆိုလာခဲ့ရင္ ေျပာလို႔ရတဲ့ အပိုင္းေတြလည္း ရွိပါတယ္။ က်ဳပ္က သူတို႔ကို စိတ္ပညာစစ္ေဆးလႊာရဲ႕ သေဘာသဘာဝကို ရွင္းျပျပီး စံျပဳထားတဲ့ စိတ္ပညာစစ္ေဆးလႊာေတြကို ေျဖခိုင္း… ခ်က္ခ်င္း Scoring လုပ္..၊ ျပီးတာနဲ႔ လူေတြ႔ျပန္ေမးဆိုေတာ့ အေျဖက က်ဳပ္ေခါင္းထဲမွာ ရွိေနျပီးသားပါ။ ဒါေပမဲ့ ဒီေျဖလႊာရမွတ္ေတြကို ၾကည့္ျပီး Assessment ေရးတာက ဌာနမွ ပညာရွင္ ဆရာလတ္ (ယခု တဲြဘက္ပါေမာကၡ၊ တာဝ) ျဖစ္ပါတယ္။ က်ဳပ္အဆင့္နဲ႔ ေရးခြင့္မရွိ- ေျပာခြင့္မရွိ…။

က်ဳပ္လည္း သူေဌးနဲ႔အတူ ေအာက္ထပ္ လိုက္သြားျပီး ေစာေစာကအမ်ိဳးသမီးကိုေတြ႔ကာ အေျဖကို သိဖို႔ မျဖစ္နိဳင္တဲ့အေၾကာင္း စိတ္ပညာက်င့္ဝတ္ေတြနဲ႔ ရွင္းျပရတာေပါ့။ သူမကေတာ့ နားမဝင္…၊ “ေဗဒင္ဆရာေတာင္ တြက္ခ်က္ျပီးရင္ ေဟာရတယ္”လို႔ ခြန္းတုန္႔ျပန္ပါတယ္။ က်ဳပ္လည္း ဘယ္လိုမွ ေျပာမရတာေၾကာင့္ သူ႔ကို ခဏေစာင့္ခိုင္းျပီး အေပၚျပန္တက္ကာ ဌာနကို ဖုန္းဆက္ရပါေတာ့တယ္။ ကံအားေလွ်ာ္စြာပဲ ဆရာလတ္နဲ႔ေတြ႕တာေၾကာင့္ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ျပႆနာကို ရွင္းျပလိုက္ေတာ့… “ဘယ္လိုမွ ေျပာလို႔မရရင္ လက္စြမ္းတာျပလိုက္ေတာ့”လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ဳပ္လည္း ဆရာလတ္ဆီက ခြင့္ျပဳခ်က္ ရတာနဲ႔ သူမကို အေပၚထပ္ ေခၚကာ“သူမရဲ႕လက္ရွိစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေျခအေန၊ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး နဲ႔ ဆက္ဆံေရးပံုစံေတြ” ကို အေသးစိတ္ ရွင္းျပလိုက္ပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ က်ဳပ္ေျပာသမွ် ျငိမ္ကာ နားေထာင္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ တုန္႔ျပန္လိုက္တဲ့ စကားတခြန္းေၾကာင့္ က်ဳပ္ေတာင္ ခတ္လန္႔လန္႔ ျဖစ္ခဲ့မိပါရဲ႕…။ ဘာတဲ့…“ဆရာတို႔ဟာက ေဗဒင္-လကၡဏာထက္ မွန္သားပဲ” ပါတဲ့ခင္မ်ာ…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၇၇)

ဆရာမႀကီးက လိုအပ္တဲ့ Data ေကာက္ယူဖို႔အတြက္ အခ်ိဳ႕ကုမၸဏီေတြကို သူကိုယ္တိုင္ မိတ္ဆက္ ကူညီမႈေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီကုမၸဏီေတြကေတာ့ က်ဳပ္တို႔ကို ကားအႀကိဳ-အပို႔ကအစ စီစဥ္ေပးခဲ့သလို… ဟိုေရာက္ရင္လည္း အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ မန္ေနဂ်ာေတြကို စုေဝးထားတတ္ပါတယ္။ အခ်ိန္ကို စနစ္တက် စီမံခန္႔ခြဲၾကသလို က်ဳပ္တို႔လို ေက်ာင္းသားေတြကိုလည္း ဂရုတစိုက္နဲ႔ အေလးထားဆက္ဆံခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္လိုခ်င္တဲ့ အလယ္အလတ္ မန္ေနဂ်ာက ကုမၸဏီ ခတ္ႀကီးႀကီးေတြေတာင္မွ ၁၀ ေယာက္ထက္ မပို။ လိုခ်င္တဲ့ Subjects က မန္ေနဂ်ာ အေယာက္ ၂၀၀ ေလာက္ဆိုေတာ့ ရန္ကုန္ျမိဳ႕မွာရွိတဲ့ ကုမၸဏီႀကီး-လတ္-ငယ္ နဲ႔ အင္န္ဂ်ီအို ေတြကို တခုျပီး တခု သြားကာ အကူအညီေတာင္းရင္း ေမးျမန္းရပါတယ္။ Data ေကာက္ယူရာမွာ က်ဳပ္ရဲ႕မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္း ကုမၸဏီေတြက ကူညီမႈေပးခဲ့သလို… စိတ္ပညာဌာနမွာ DAP (Dip in Applied Psychology) တက္ေနတဲ့ ကိုသက္ထြန္း (MBA 4th batch) ကလည္း မျငီးမျငဴ ကူညီခဲ့ရွာပါတယ္။ ေက်းဇူးပါ ကိုသက္ထြန္းေရ…။

ဒီလိုနဲ႔ တရက္မွာေတာ့ ဆရာမႀကီးက“ကိုမိုးစံေရ… ျပင္ပ အလုပ္သမားေရြးခ်ယ္ခန္႔ထားေရးကုမၸဏီတစ္ခုက သူတို႔ဆီမွာ Psycho Test စစ္ခ်င္လို႔ ကူညီပါလို႔ လာေျပာေနတယ္…၊ အဲဒါ ဒို႔ကလည္း ကူညီမယ္လို႔ ေျပာထားတယ္…၊ Test ကေတာ့ ဌာနက Test ေတြကို သံုးမယ္… ကိုမိုးစံက အဲဒီမွာ ဌာနကိုယ္စား သြားထိုင္ေပးပါ”လို႔ ေျပာရင္း “အလုပ္ခ်ိန္နဲ႔လစာကိုေတာ့ မနက္ဖန္ သူတို႔လာမွ ညွိၾကတာေပါ့” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ၁၀ နာရီ ခြဲေလာက္မွာ ဆရာမႀကီးရဲ႕ ရံုးခန္းမွာပဲ တရုပ္သူေဌးေပါက္စ နဲ႔ သူ႕ရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး ဗမာမေလး အပါအဝင္ က်ဳပ္တို႔ေလးေယာက္ ညွိႏွိဳင္းေရး လုပ္ၾကတာေပါ့။ ဆရာမႀကီးက သူတို႔ကို “ဒါက အဲဒီမွာ ဌာနကိုယ္စား အခ်ိန္ပိုင္း လာေရာက္ကူညီမယ့္ ဆရာ ဦးမိုးစံ”ဆိုျပီး စတင္ မိတ္ဆက္ပါေတာ့တယ္။ က်ဳပ္ကို“ဆရာ”ဆိုျပီး မိတ္ဆက္ေပးတာဟာ ပထမဆံုးအႀကိမ္ မဟုတ္ပါဘူး…။ အရင္တုန္းကလည္း အျပင္လူေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ က်ဳပ္ကို “ဆရာ”ဆိုျပီး မိတ္ဆက္ေပးခဲ့တာ အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းလွပါဘူး…။ ျပီးတာနဲ႔ “ဆရာ”ဝင္လုပ္ဖို႔ အျမဲတမ္း တိုက္တြန္းတတ္ပါတယ္။ က်ဳပ္က ရတဲ့လစာနဲ႔ မိသားစုအေရး အဆင္မေျပနိဳင္ေၾကာင္း တင္ျပတဲ့အခါ “ေလွ်ာက္သာ ေလွ်ာက္လိုက္ပါ… အျပင္အလုပ္ လုပ္လို႔ရေအာင္ ဒို႕ကူညီမွာေပါ့”လို႔ အားေပးစကား ေျပာတတ္သူပါ။

အခုလည္း က်ဳပ္ကို “ဆရာ” လို႔ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တာေၾကာင့္ သူေဌး နဲ႔ သူ႔မိသားစု၊ ကုမၸဏီအၾကံေပးအရာရွိ (အလုပ္သမားဦးစီးဌာန အျငိမ္းစားညႊန္ၾကားေရးမွဴးေဟာင္း) နဲ႔ တရံုးလံုးက က်ဳပ္ကို ဆရာ.. ဆရာနဲ႔ ေခၚလို႔ ေနၾကျပန္ပါေတာ့တယ္။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၇၆)

ႏွစ္ပတ္ေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ဆရာမႀကီးက “က်ဳပ္ရဲ႕သုေတသန ေမးခြန္းလႊာအေပၚ တိုင္းအဆင့္အာဏာပိုင္ရဲ႕ တုန္႔ျပန္ခ်က္ သေဘာထား” ကို ေခၚေျပာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာမႀကီးရဲ႕အေျပာအရဆိုရင္“သူတို႔အထက္ကသူေတြအေနနဲ႔ ဒီလိုအက်ိဳးရွိမယ့္ လက္ေတြ႔ေလ့လာမႈမ်ိဳးကို ႀကိဳဆိုပါေၾကာင္း…၊ ခြင့္ျပဳခ်က္လည္းေပးခ်င္ပါေၾကာင္း…၊ ဒါေပမဲ့ ဝန္ထမ္းေတြက အရင္တခါ ျဖစ္ထားတာေၾကာင့္ ေမးခြန္းလႊာဆိုရင္ ေၾကာက္ေနၾကေၾကာင္း…၊ အခု ခြင့္ျပဳလိုက္ရင္ သို႔ေလာ သို႔ေလာနဲ႔ မတည္မျငိမ္ ပြစိပြစိ ျဖစ္လာနိဳင္ေၾကာင္း…၊ ဒါေၾကာင့္မို႔ ပရိုက္ဗိတ္ဆက္တာက မန္ေနဂ်ာေတြကိုပဲ Target subjects အျဖစ္ လုပ္ေစခ်င္ေၾကာင္း.. နဲ႔ လိုအပ္ပါက ကူညီပံ့ပိုးေပးနိဳင္ပါေၾကာင္း…”တို႔ ျဖစ္ၾကပါတယ္။

ပရိုက္ဗိတ္ဆက္တာ ဆိုေတာ့ ၈၈ ေနာက္ပိုင္းမွာ ေပၚထြက္လာခဲ့တဲ့ တစ္ဦးတည္းပိုင္-အမ်ားပိုင္ ကုမၸဏီေတြ၊ ဖက္စပ္ကုမၸဏီေတြ၊ အင္န္ဂ်ီအိုေတြ ပါလာပါေတာ့တယ္။ အရင္တုန္းက ခြင့္မျပဳခဲ့တဲ့ ဒီ ပရိုက္ဗိတ္ဆက္တာဟာ အခုမွ ဘာေၾကာင့္ေပၚေပါက္လာခဲ့ရတာလဲ…၊ ဘယ္ေလာက္အတိုင္းအတာထိ အေရးပါေနသလဲ…၊ ဘယ္လိုလုပ္ငန္းမ်ိဳးေတြကို လုပ္ခြင့္ျပဳပါသလဲ…၊ ဘယ္ဥပေဒေတြနဲ႔ ခြင့္ျပဳခဲ့ပါသလဲ… စသည္ျဖင့္ သိဖို႔လိုအပ္လာပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပရိုက္ဗိတ္ဆက္တာနဲ႔ တိုက္ရိုက္ပတ္သက္တဲ့ ရင္းႏွီးျမွဳတ္ႏွံမႈဥပေဒ၊ ကုမၸဏီအက္ဥပေဒ နဲ႔ စီးပြားေရး ဥပေဒေတြကို ေလ့လာဖို႔ လိုအပ္လာခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ ဥပေဒပညာဌာနက ဖြင့္လွစ္သင္ၾကားေပးေနတဲ့ DBS (Dip in Business Law) မနက္ပိုင္းသင္တန္း(၇-၉) ရဲ႕ အနီးဆံုးအပတ္စဥ္မွာ တက္ေရာက္ေလ့လာနိဳင္ဖို႔ အခ်ိန္မွီ ေငြသြင္း စာရင္းေပးလိုက္ရျပန္ပါေတာ့တယ္။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်ဳပ္တို႔ ၂၀၀၀ ခုႏွစ္ ျပီးတဲ့ မဟာဘြဲ႔ရေတြအတြက္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ တရံတခါမွမတက္ဖူးတဲ့ ဒီဘြဲ႔ႏွင္းသဘင္ကို က်ဳပ္လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔အတူ တက္ေရာက္ခဲ့တာေပါ့။ ကံၾကမၼာ မ်က္ႏွာသာေပးျပန္ေတာ့ ေက်ာင္းျပီးတဲ့ႏွစ္တူေပမယ့္ ဘာသာရပ္ကြဲေနတဲ့ သူမနဲ႔ တရက္တည္း တခ်ိန္တည္း ဘဲြ႕ႏွင္းသဘင္ တက္ေရာက္ခြင့္ ရရွိခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ပြဲျပီးေတာ့ အထင္ကရ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမ (Convocation) ႀကီးရဲ႕ေရွ႕မွာ ကိုယ့္အုပ္စုနဲ႔ကိုယ္ ဓါတ္ပံုေတြ ရိုက္ၾကတာေပါ့…။ က်ဳပ္ရဲ႕ M.Res က်မ္း ႀကီးၾကပ္သူ ဆရာ ဦးေအာင္သန္းဦး (ယခု ဌာနမွဴးတြဲဘက္ပါေမာကၡ-ရန္ကုန္) နဲ႔ ပါေမာကၡ ဆရာမႀကီးေဒၚခင္ေအးဝင္း (ယခု-အျငိမ္းစား) တို႔လည္း ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကတာမို႔ သူတို႔နဲ႔အတူ အမွတ္တရ ဓါတ္ပံုေတြ ပလူျပန္ေအာင္ တေယာက္ျပီးတေယာက္ ရိုက္ၾကပါတယ္။

အဲဒီလို က်ဳပ္တို႔အဖြဲ႔လိုက္ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ… သူမ ေရာက္လာျပီး အမွတ္တရအျဖစ္ အတူတူ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ကလည္း ဝမ္းသာအားရ ႀကိဳဆိုလွ်က္ သူမနဲ႔က်ဳပ္ကို အလယ္မွာ ယွဥ္ကာထားလို႔ အဖြဲ႕လိုက္ ရိုက္ၾကတာေပါ့။ ျပီးတာနဲ႔ က်ဳပ္က သူမ သြားေလရာ ေနာက္က တေကာက္ေကာက္ လိုက္ခဲ့ရသူ…။ သစ္ပုတ္ပင္ႀကီးနဲ႔အတူ အမ်ိဳးမ်ိဳး အိုက္တင္လုပ္ကာ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနတာကို ၾကည့္လို႔မဆံုး… ရႈလို႔မဆံုး ျဖစ္ေနခဲ့သူ…။ သူမရဲ႕ ၾကည္လင္ဝင္းပေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ရင္း ရင္ေတြခုန္ေနမိသူ…။ ပစၥည္းမဲ႔လူတန္းစားမွာ အမ်ားဆံုးျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ သိမ္ငယ္စိတ္ေလးကို အတင္းေမ့ေဖ်က္ကာ သူမကို ဖြင့္ေျပာလိုက္ဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ စဥ္းစားမိခဲ့သူ…။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း လက္ရွိဘဝကို လက္ေတြ႕က်က် အခ်ိန္မွီ ျပန္လည္သံုးသပ္ကာ… ဘယ္ဆီဘယ္ဝယ္မွန္း မသိေသးတဲ့ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ေလး ေအာင္ျမင္သည္အထိ သူမကို ဒီအတိုင္း ဆက္လက္ရွိေနပါေစဟုသာ အတၱႀကီးစြာ ဆုေတာင္းရင္း… ဆုေတာင္းရင္း…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၇၅)

M.Res အတြက္ ေမးခြန္းလႊာကို စနစ္တက် ျပင္ဆင္ျပီး ပါေမာကၡဆီက ေထာက္ခံစာ ရယူကာ ျမိဳ႕နယ္အဆင့္ အာဏာပိုင္ကို သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုခဲ့ပါတယ္။ ဥကၠဌ မရွိတာေၾကာင့္ အတြင္းေရးမွုဴးနဲ႔ ဝင္ေတြ႔ကာ က်ဳပ္ရဲ႕ေမးခြန္းလႊာနမူနာကို ျပျပီး သုေနသနအေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။ က်ဳပ္စကားအဆံုး သူေျပာလိုက္တာကေတာ့ “အထက္က ခြင့္ျပဳခ်က္ ပါရင္” ကူညီနိဳင္ပါတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရွိလွတဲ့ ေျခာက္ကပ္ကပ္ေလသံနဲ႔ေပါ့ဗ်ာ…။ အထက္က ခြင့္ျပဳခ်က္ လိုတယ္ဆိုေတာ့လည္း ေနာက္တဆင့္ ခရိုင္အာဏာပိုင္နဲ႔ေတြ႔ခြင့္ရဖို႔ နည္းလမ္းရွာရပါေတာ့တယ္။

ကံေကာင္းတယ္လို႔ေျပာရမွာပါ…။ အဲဒီအခ်ိန္က က်ဳပ္ရဲ႕အတန္းေဖာ္ ညီမငယ္ မေလးက ျပည္တြင္း NGO တခုမွာ ခရိုင္အီးစီလုပ္ေနတာေၾကာင့္ ခရိုင္အဆင့္အာဏာပိုင္ကို လြယ္လြယ္ကူကူ နဲ႔ ေတြ႔ဆံုကာ ရွင္းျပ အကူအညီေတာင္းခြင့္ ရရွိခဲ့ပါတယ္။ သူကလည္း“ ခင္ဗ်ားလုပ္ခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြ အင္မတန္ ေကာင္းေၾကာင္း…၊ ေမးခြန္းလႊာကို ဖတ္ၾကည့္ရံုနဲ႔ စီမံအရာထမ္းေတြအတြက္ အက်ိဳးျပဳနိဳင္မယ့္ ရလဒ္ေတြ ေတြ႔ရွိမယ္ဆိုတာ လံုးဝယံုၾကည္ေၾကာင္း…၊ ဒါေပမဲ့ သူတို႔တေတြဟာ ဝန္ထမ္းေတြ ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ အထက္က ခြင့္ျပဳခ်က္ လိုအပ္ေၾကာင္း…၊ အဲဒီအထက္က ခြင့္ျပဳခ်က္သာ ပါမယ္ဆိုရင္ သူ႕အေနနဲ႔ စိတ္ေရာ-ကိုယ္ပါ ကူညီေပးခ်င္ပါေၾကာင္း…” ေျပာပါေတာ့တယ္။ က်ဳပ္က ဘယ္လိုပင္ ထပ္ခါတလဲလဲ အကူအညီေပးဖို႔ ေျပာေန ေျပာေန… သူကေတာ့ “အထက္က”ဆိုတဲ့ ဓါတ္ျပားေဟာင္းၾကီးကိုပဲ ဖြင့္ေနတာေၾကာင့္ လက္ေလွ်ာ့ကာ ျပန္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

က်ဳပ္အဆင့္နဲ႔ တိုင္းအာဏာပိုင္ကို လက္လွမ္းမမွီတာေၾကာင့္ ၾကံဳေတြ႔ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို က်မ္းႀကီးၾကပ္သူ ဆရာနဲ႔ ပါေမာကၡ ဆရာမႀကီးကို တိုက္ရိုက္တင္ျပလိုက္ပါတယ္။ ဆရာမႀကီးကေတာ့ “ ေမးခြန္းလႊာတေစာင္ ဒို႔ကို ေပးပါ…၊ အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပျပီး တိုင္းမွဴးလက္ထဲ ေရာက္ေအာင္ ထည့္ေပးလိုက္မယ္…၊ အဲဒီကထြက္လာတဲ့ အေျဖကို ၾကည့္ျပီး ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာကို စဥ္းစားၾကတာေပါ့” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ “စိတ္ဓါတ္မက်ပါနဲ႔ ကိုမိုးစံရယ္… အဆင္ေျပသြားပါလိမ့္မယ္...”လို႔ အားေပးျပန္ပါတယ္။ တကယ္ကို သူ ကူညီနိုင္တာဆိုရင္ အကူအညီေပးဖို႔ ဝန္မေလးခဲ့သူ ဆရာမႀကီးပါ…။ ေနာက္ျပီး စိတ္ပညာေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို သူလိုခ်င္တဲ့ အဝန္းအဝိုင္းထဲ ေရာက္လာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ စည္းရံုးနိဳင္သည္အထိ “အသံုးခ်စိတ္ပညာ” ကို ႏွံ႔စပ္ကၽြမ္းက်င္သူ ဆရာမႀကီးပါ။ အသံုးခ်စိတ္ပညာ ဆိုတာ “အသံုးခ်ခံရသူ ကာယကံရွင္ကိုယ္တိုင္က အသံုးခ် ခံလိုက္ရမွန္းမသိပဲ… သူဆြဲေဆာင္ရာ အဝန္းအဝိုင္းဆီသို႔ ကိုယ့္သေဘာနဲ႔ကိုယ္ ေက်ေက်နပ္နပ္ႀကီး ဝင္ေရာက္သြားခဲ့တာမ်ိဳးကို ေခၚတာပါ”။

အခုခ်ိန္ တေရးေရး ျပန္ေတြးၾကည့္မွ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဆရာမႀကီးရဲ႕အသံုးခ် ခံလိုက္ရမွန္း မသိခဲ့တဲ့ စိတ္ပညာေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့သလို…၊ ဒီအသံုးခ်ခံလိုက္ရမႈအတြက္လည္း ေက်နပ္ပီတိေတြ ျဖစ္ကာ… ဖန္တီးရွင္ ဆရာမႀကီးကို ေက်းဇူးေတြ အထပ္ထပ္တင္…၊ ေလးစားၾကည္ညိဳစိတ္ေတြ ေန႔စဥ္နဲ႔အမွ် ျဖစ္လို႔ ေနပါေတာ့တယ္။ ဤသည္ပင္ အသံုးခ်စိတ္ပညာရွင္၏ ကၽြမ္းက်င္မႈ…။ ဤသည္ပင္ အသံုးခ်စိတ္ပညာ၏ စြမ္းပကား…။ ဤသည္ပင္ အသံုးခ်စိတ္ပညာ၏ အႏွစ္သာရ…။