က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၇၀)

ရထားတတန္ ကားတတန္နဲ႔ မနားတမ္း ခရီးႏွင္လာလိုက္တာ ရြာကိုေရာက္ေတာ့ ညေန ၄ နာရီ ခြဲေလာက္ ရွိေနပါျပီ။ က်ဳပ္ ထင္တဲ့အတိုင္း အေဖ့ကို ျမင္ေတြ႕-ကန္ေတာ့ခြင့္ မရလိုက္ေတာ့ပါဘူး။ အမ်ိဳးေတြနဲ႔ အေဖ့ရဲ႕ ေသာက္ေဖာ္-စားဖက္ အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းေတြက က်ဳပ္တို႔သားသမီးေတြ ေရာက္သည္အထိ ေန႔ကူးကာ တစ္ရက္ေစာင့္ဖို႔ ဝိုင္းဝန္းတားျမစ္ၾကေပမဲ့ ရြာဦးေက်ာင္း ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ သေဘာဆႏၵ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အတိုင္း ေန႔ခ်င္းျပီး လုပ္လိုက္ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဓါတ္ပံုဆရာ ငွားကာ မွတ္တမ္းအျဖစ္ ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုေတြကိုပဲ ၾကည့္ခြင့္ရခဲ့ေတာ့တာေပါ့။ က်ဳပ္တို႔ညီအကိုေမာင္ႏွမတေတြရဲ႕ ကံၾကမၼာက အဲဒီေလာက္အထိ မိုးေမွာင္က်ခဲ့ပါတယ္။ ကြယ္လြန္သူ ဖခင္ရဲ႕ ရုပ္ကလပ္ကိုေတာင္ ေက်းဇူးဆပ္-ကန္ေတာ့ခြင့္ မရခဲ့ၾကပါဘူး။ အင္မတန္ ကံဆိုးခဲ့သူေတြပါ...။

အငယ္ဆံုး ညီမေလး ၁၀ တန္း ေအာင္တဲ့ ဒီႏွစ္မွာပဲ က်ဳပ္ရဲ႕ M-2 final ေျဖျပီးတာနဲ႔ ရြာျပန္ကာ သူတို႔မိဘေတြကိုေခၚ… မိသားစုအားလံုးအတြက္ ရည္ရြယ္ျပီး ေသျခာျပင္ေဆာက္ထားတဲ့ ေျမာက္ဒဂံုက အိမ္ႀကီးမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေနထိုင္ဖို႔ စိတ္ကူးထားသူ က်ဳပ္မွာေတာ့ အေတာ္ေလးကို ယူၾကံဳးမရ ျဖစ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဒီေလာက္အထိ လူ႕ဘဝႀကီးက ေစာစီးစြာ ထြက္ခြာသြားလိမ့္မယ္လို႔ လံုးဝ ေမွ်ာ္လင့္မထားခဲ့တာ အမွန္ပါ…။ ေနေရး-ထုိင္ေရး၊ စားေရး-ေသာက္ေရး ဘာတခုမွ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ေထာက္ပံ့ေပးထားခဲ့သူမို႔လည္း အသက္ နည္းနည္း ပိုရွည္လိမ့္အုံးမယ္လို႔ ယူဆခဲ့မိသူပါ…။ ဒီအတြက္လည္း အေဖ့ကို ေလွ်ာ့ေသာက္ဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ သတိေပးခဲ့သူပါ…။ အခုေတာ့ အေဖက က်ဳပ္ ရည္ရြယ္ေမွ်ာ္မွန္းထားတဲ့ ပန္းတိုင္မေရာက္ခင္ လူ႕ဘဝႀကီးမွ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေလျပီ…။ ထြက္ခြာသြားခဲ့ေလျပီ…။

တကယ္ေတာ့ အခုလို အေဖ အေသေစာခဲ့ရတာဟာ က်ဳပ္က တရားခံလို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ေနစရာ ဗလာနတၳိ ျဖစ္ေနတဲ့ မိဘေတြကို မၾကည့္ရက္တာေၾကာင့္ က်ဳပ္ရဲ႕မူလရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့ “အငယ္ဆံုး ညီမေလး ၁၀ တန္းေအာင္မွ မိဘေတြအတြက္ စဥ္းစားမယ္”ဆိုတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ၂ ႏွစ္ေစာကာ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ခဲ့ျပီး အားလံုးအဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ က်ဳပ္ရဲ႕ အနာဂါတ္ မိသားစုေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြကို အေသအျခာ ရွင္းျပခဲ့ပါေသးတယ္။ အေဖကလည္း နားလည္သေဘာေပါက္ကာ နည္းနည္းပါးပါးေသာက္ျပီး ေအးေအးေဆးေဆး ေနေတာ့မယ္္လို႔ ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အရက္သမား အေဖ့စကားကို မယံုတဝက္-ယံုတဝက္ ရယ္ပါ…။

အစပိုင္း သံုးေလးလေလာက္က အေျခအေနေကာင္းေနေပမဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ အေဖက ေဗြေဖာက္ကာ ေသာက္လာတဲ့အသံေတြ ၾကားေနရပါတယ္။ ဒီနယ္-ဒီရြာမွာ “ငါ့သားသမီးေတြလို မိဘကို ဂရုစိုက္တဲ့ေကာင္ ဘယ္ေကာင္ရွိလဲကြ..” ဆိုတဲ့ တလြဲဂုဏ္ယူဝင့္ၾကြားမႈေတြနဲ႔အတူ မူးခ်င္တိုင္း မူးေနပါေတာ့တယ္…။ နဂိုကလည္း မ်ိဳးရိုးနဲ႔ခ်မ္းသာလာခဲ့သူ…၊ အထည္ႀကီးပ်က္ သမဥကၠဌ လုပ္လာခဲ့သူ…၊ အခုလည္း သူလိုခ်င္တာ ရေနေတာ့ ေသာက္ေဖာ္-စားဖက္ေတြ တရံုးရံုးနဲ႔ ေနမွာေပါ့။ က်ဳပ္တို႔ သားသမီးေတြက သူတို႔အတြက္ လိုေလေသးမရွိေအာင္ ေထာက္ပံေပးထားတာကို ရြာထဲမွာ ၾကြားလို႔မဆံုး-ဝါလို႔မဆံုး…၊ ျပီးတာနဲ႔ အဲဒါကို အေၾကာင္းျပဳလို႔ ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ မိုးမလင္း ေသာက္…။ ဒါေၾကာင့္ အခ်ိန္မတန္ေသးပဲနဲ႔ အေၾကြေစာခဲ့တာ လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ ေနာက္ဆံုး နိဂံုးဆြဲလိုက္ေတာ့ အားလံုးကို ဖန္တီးေပးခဲ့သူ က်ဳပ္က တရားခံျဖစ္ပါေလေရာ…၊ ျဖစ္ပါေလေရာ…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၆၉)

ည ၇ နာရီ ထိုးေတာ့မယ္ဆိုရင္ ေနလို႔မရ ထိုင္လို႔မရနဲ႔ က်ဳပ္ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ ခုန္ေနတတ္ျပီ။ နာရီစက္သံနဲ႔ အမွ်ေပါ့…။ ၇ နာရီအတိ ဆိုတာနဲ႔ သူမဆီကို ဖံုးဆက္တတ္ေနျပီ…။ သူမကလည္း အျမဲတန္း အဆင္သင့္…။ လြဲေခ်ာ္သြားခဲ့တယ္ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ မရွိခဲ့…။ သူမနဲ႔ စကားေျပာခြင့္ရလို႔ အခြင့္အခါႀကံဳတိုင္း ေတာသားျဖစ္တဲ့ က်ဳပ္ဘဝေနာက္ေၾကာင္းကို အျမဲတန္းလိုလို အသိေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒါမွလည္း က်ဳပ္က ေရွ႕တဆင့္တက္လို႔ တိုးခဲ့ရင္ သူမ လက္ခံစဥ္းစားေပးနိဳင္မွာေပါ့။ ဒီအေပၚမွာ တုန္႔ျပန္မႈျပဳတဲ့ သူမရဲ႕သေဘာထား အေျခအေနကို ေထာက္ရွဳလို႔ က်ဳပ္ကလည္း ေရွ႕ဆက္ တိုးသင့္-မတိုးသင့္ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္ရမွာေလ…။ အကယ္၍ သူမက က်ဳပ္ဘဝကို နားလည္မႈ မေပးနိဳင္ဘူးလို႔ (က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ တဘက္သတ္)ယူဆခဲ့ရင္… ေရွ႕ဆက္မတိုးဖို႔ စဥ္းစားထားသူပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ဳပ္ဘဝမွန္ကို တြင္တြင္ႀကီး ေျပာေနရင္း သူမရဲ႕သေဘာထားကိုလည္း ေစာင့္ေမွ်ာ္ အကဲျဖတ္ေနရတာေပါ့။ သူမကေတာ့ “ ကဲ… ကိုေရႊေတာသားႀကီး ဒီတခါ ဘာေတြေျပာအုံးမွာလဲ…”လို႕ စတတ္ ေနာက္တတ္ေနပါျပီ။ က်ဳပ္ကလည္း “ဒီအခ်ိန္ ေရာက္ရင္ေနာ္ဗ်ာ.. က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ေဖာက္ေဖာက္လာတယ္…” ဆိုတဲ့ သီခ်င္းစာသားေလးလို… ည ၇ နာရီ ထိုးေတာ့မယ္ဆိုတာနဲ႔ က်ဳပ္စိတ္ေတြ… က်ဳပ္စိတ္ေတြ…။

ဒီလိုနဲ႔ မဟာတန္း ဒုတိယႏွစ္ (M-2 Second Semester) ေျဖခါနီး ႏွစ္ပတ္အလို… တေန႔မွာေတာ့ ညီေတာ္ေမာင္က က်ဳပ္ရွိရာ ရာမညေဆာင္ကို ထူးျခားစြာ လိုက္လာပါတယ္။ က်ဳပ္ကို ေတြ႕တာနဲ႔ “ဒီေန႔မနက္ေစာေစာ အေဖ ရုတ္တရက္ ဆံုးသြားျပီ”လို႔ ရြာက ဖံုးဆက္တဲ့အေၾကာင္း တိုက္ရိုက္ေျပာပါေတာ့တယ္။ က်ဳပ္လည္း ရုတ္တရက္ ဘာလုပ္လို႔ ဘာေျပာရမွန္း မသိ။ ညီေတာ္ေမာင္က “အေဖက ဒီေန႔ လကြယ္ဥဗုဓ္ေန႔ၾကီး ဆံုးတာမို႔ ရြာထံုးစံအရ ေန႔ခ်င္းျပီး ခ်ရမယ္…၊ ေန႔ကူးလို႔ မရဘူး…တဲ့၊ အဲဒါ ရြာကလူေတြက မင့္သေဘာထားကို သိခ်င္ေနတယ္…၊ ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာကို ေန႔လည္ ၂ နာရီေလာက္ ကိုေအာင္ဆင္ လာျပီး အေဒၚအိမ္က ဖံုးကို ျပန္ဆက္လိမ့္မယ္”လို႔ ဆက္ေျပာျပန္ပါတယ္။ က်ဳပ္လည္း ကိုေသာင္းၾကည္ကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပလိုက္ျပီး ဆရာ-ဆရာမေတြထံ ခြင့္တစ္ပတ္ တင္ေပးဖို႔ ေမာတၱာရပ္ခံကာ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ အေဒၚအိမ္ရွိရာ ေျခာက္မိုင္ခြဲကို ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။

အေဒၚအိမ္ေရာက္ေတာ့ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ညီမအၾကီးက ျပန္ေရာက္ေနျပီး တရွံဳ႕ရွံဳ႕ ငိုေနေလျပီ…။ က်ဳပ္တို႔ကလည္း ႏွစ္သိမ့္ယံုမွတပါး ဘာမွ မတတ္နိဳင္…။ ညီေတာ္ေမာင္ကိုေတာ့ “မင္း အလုပ္က မွာစရာ ရွိတာေတြ မွာပါ… လႊဲရမယ့္ဟာေတြ လႊဲပါ…၊ အနည္းဆံုး တစ္ပတ္ၾကာမယ္…၊ ျပီးတာနဲ႔ အထုပ္အပိုး ျပင္ပါ… ဒီေန႔ညေန ၅ နာရီ အျမန္နဲ႔ မွီေအာင္ လိုက္မယ္” လို႔ အမိန္႔ ေပးလိုက္ပါတယ္။ ၂ နာရီ ခြဲေလာက္မွာေတာ့ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္း ေအာင္ဆင္ ဖံုးဆက္လာပါတယ္။ သူက “ရြာက အမ်ိဳးေတြကေတာ့ မင္းတို႔အလာကို ေစာင့္ေစခ်င္ၾကတယ္…။ ဒါေပမဲ့ ရြာထဲက လူႀကီးေတြ နဲ႔ အမ်ားစုကေတာ့ ရြာထံုးစံကို မပစ္ပယ္သင့္ဘူး…၊ တစ္ခုခုျဖစ္လာရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…၊ ရြာကို တခုခု ထိခိုက္လာရင္ ဘယ္သူက တာဝန္ယူမွာလဲ…ဆိုျပီး မင္းတို႔ ေရာက္တဲ့အထိ မေစာင့္ပဲ ေန႔ခ်င္းျပီး ခ်ဖို႔ ေျပာေနၾကတယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ဳပ္လည္း “ ေအးကြာ… အဲဒီလိုျဖစ္ေနရင္လည္း ရြာဦးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ႀကီးကို ေသျခာတင္ျပေလွ်ာက္ထားျပီး ဆရာေတာ္ႀကီးရဲ႕ သေဘာဆႏၵအတိုင္း လုပ္လိုက္ပါ။ ေန႔မကူးရလို႔ ခ်က္ခ်င္း လုပ္ရမယ္ဆိုရင္… ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျဖစ္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္းကူညီေပးဖို႔ ေမာတၱာရပ္ခံလိုက္ျပီး… ငါတို႔ ညီအကိုႏွစ္ေယာက္လည္း အခု ညေန ၅ နာရီ ရထားနဲ႔ လိုက္လာျပီး မနက္ဖန္ညေန ၄ နာရီေလာက္ ရြာကို ေရာက္မယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ျပီးတာနဲ႔ က်ဳပ္လည္း အေဆာင္ျပန္ကာ အထုပ္အပိုး ျပင္ရပါတယ္။ စာေမးပြဲက နီးေနတာမို႔ စာ ဖတ္ျဖစ္လို ဖတ္ျဖစ္ျငား စာအုပ္ေတြ အကုန္သယ္ရတာေပါ့။ အေဒၚအိမ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ငိုေနတဲ့ ညီမအႀကီးက “သူလည္း လိုက္ခ်င္တယ္” လို႔ မ်က္ရည္ဆက္လက္နဲ႔ နားပူနားစာ လုပ္ေနတာကို “ရထားလက္မွတ္ အခက္အခဲ…၊ ေနာက္ျပီး ဒီအတိုင္းဆိုရင္ အေဖ့အေလာင္းကို ျမင္ေတြ႕ခြင့္ မရနိဳင္တာေတြ…စသည္ျဖင္႔ ”နားလည္လက္ခံလာေအာင္ ရွင္းျပရပါတယ္။ က်န္ညီေတာ္ေမာင္ေတြကိုေတာ့ ေနာက္ေန႔မွ အေၾကာင္းၾကားေပးဖို႔ အေဒၚကို မွာၾကားျပီး ညီအကိုႏွစ္ေယာက္ ရန္ကုန္ဘူတာႀကီးကို ဆင္းကာ… ကံအားေလွ်ာ္စြာ ရရွိတဲ့ အထက္တန္းထိုင္ခံုလက္မွတ္နဲ႔ ေမြးသဖခင္-ေက်းဇူးရွင္ႀကီး ရုတ္တရက္ ႏွဳတ္မဆက္ပဲ ေၾကြလြင့္ခဲ့ရာ ေမြးရပ္ေျမဆီသို႔…၊ ေမြးရပ္ေျမဆီသို႔…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၆၈)

တစ္ေန႔မွာေတာ့ သူမက“ ကိုမိုးစံကို အျပင္မွာ အလုပ္ လုပ္ေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္ပါတယ္” လို႔ ဆိုလာပါတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း “ရတယ္ေလ… ဘယ္အခ်ိန္မွာ ဘယ္မွာ ေတြ႕ၾကမလဲ”လို႔ ေမးလိုက္တာေပါ့…။ သူမက “ဒီေန႔ ေန႔လည္အတန္းျပီးတဲ့အခ်ိန္ သံုးနာရီေလာက္ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဒီကိုလာျပီး ဂႏၱဝင္အေပၚထပ္မွာ ေစာင့္ေနၾကလိမ့္မယ္”လို႔ ဆိုလိုက္ေတာ့… အိုေက..သံုးနာရီအေရာက္ လာခဲ့မယ္လို႔ ကတိေပးလိုက္ပါတယ္။ သူမက တဆင့္တက္လို႔ က်ဳပ္ကို အကဲျဖတ္ေတာ့မယ္ ထင္ပါရဲ႕…။

အတန္းျပီးလို႔ ဂႏၱဝင္ ေရာက္ေတာ့ သူတို႔သံုးေယာက္က ရယ္ကာ ေမာကာနဲ႔ အဖြဲ႕က်လို႔ ေနၾကပါျပီ။ က်ဳပ္လည္း အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ သူတို႔အဖြဲ႕ကို ျပံဳးျပလိုက္ရင္း ဝင္ထိုင္လိုက္တာေပါ့။ သူမက ဘာေသာက္မလဲ ေမးေတာ့… ထံုးစံအတိုင္း ပံုမွန္ေပါ့လို႔ ေျဖလိုက္ရင္း သူ႕သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ကို တျပိဳင္တည္း အကဲခတ္လိုက္ပါတယ္။ စားစရာ-ေသာက္စရာ မွာအျပီးမွာေတာ့ အမည္နာမေတြ ေျပာလို႕ တရားဝင္ မိတ္ဆက္ၾကတာေပါ့။ တစ္ေယာက္က သာေကတ…. ေနာက္တစ္ေယာက္က ဗိုလ္တေထာင္ကလို႕ ထင္တာပါပဲ…။ ႏွစ္ေယာက္လံုးက အျပင္မွာ ေရွ႕ေန လုပ္ေနၾကသူေတြ…။ စကားနည္းတဲ့ က်ဳပ္လည္း ေရွ႕ေနေတြ အဆြယ္ေကာင္းတာေၾကာင့္ စကားမ်ားမ်ားေျပာခဲ့ရတာေပါ့။ သူတို႔က က်ဳပ္ကို ေရွ႕ေဆာင္ေမးခြန္းေလးေတြ ေမးရင္း အကဲျဖတ္ေနမွန္း ရိပ္စားမိခဲ့ပါတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ တစ္ခ်ိဳ႕ေသာေမးခြန္းေလးေတြကို က်ဳပ္က တိုက္ရိုက္မေျဖပဲ သူမကို ၾကည့္ေနလိုက္တဲ့အခါ… သူမက ျပံဳးလို႔ ရယ္လို႔ေပါ့…။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္လည္း ရယ္ၾကျပန္ပါေလေရာ…။ အဲဒီေန႔က ညေန ေလးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္မွာ က်ဳပ္နဲ႔ သူမတို႔အဖြဲ႕ လမ္းခြဲခဲ့ၾကပါတယ္။

က်ဳပ္ကို ေလ့လာခဲ့တဲ့ ဒီသူငယ္ခ်င္း ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕အကဲျဖတ္ခ်က္အေပၚမွာ အေျချပဳလို႔ က်ဳပ္နဲ႔ သူမရဲ႕ဆက္ဆံေရးကလည္း ေျပာင္းလဲသြားနိဳင္ပါတယ္။ က်ဳပ္ကို အကဲခတ္ေလ့လာေနမွန္း သိခဲ့ေပမယ့္ သူတို႔ေမးသမွ်ကို မုသားမပါ အမွန္အတိုင္းပဲ ေျဖခဲ့ပါတယ္။ က်ဳပ္ဘဝအေျခအေနမွန္ကို သိရလို႔ အမူအယာ ေျပာင္းလဲသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း အတိတ္ကံၾကမၼာကို ယိုးမယ္ဖြဲ႕လို႔ ေက်နပ္ေနမယ့္ သူပါ။ ေက်နပ္နိဳင္သူပါ…။ ဘဝအမွန္ကို ဖံုးကြယ္လို႔ မိန္းမအႀကိဳက္ ဟန္ေဆာင္မုသားေတြ သံုးကာ ႀကိဳးစားမွ သူမရဲ႕ေမာတၱာတရားကို ရမယ္ဆိုရင္... အဲဒီလမ္းကို က်ဳပ္က ဘယ္ေတာ့မွ မေလွ်ာက္…။ ဘယ္ေတာ့မွ မေလွ်ာက္…။

ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္အတြက္ ကံၾကမၼာက မ်က္ႏွာသာေပးခဲ့တယ္လို႔ ဆိုရမွာပါ။ ေနာက္ပိုင္းရက္ေတြမွာလည္း သူမနဲ႔ က်ဳပ္တို႔အဖြဲ႕ အခင္အမင္မပ်က္ ပံုမွန္အတိုင္း ရွိေနခဲ့ပါတယ္…။ ဒီလိုနဲ႔ တစ္ရက္မွာေတာ့… သူမက “ေန႔စဥ္ သူမ ရွိေနမယ့္အခ်ိန္နဲ႔ သူမကို ဆက္သြယ္လို႔ ရတဲ့ နံပါတ္ေလး တစ္ခုကို ေပးခဲ့ပါတယ္ဆိုရင္…။ ေပးခဲ့ပါတယ္ဆိုရင္…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၆၇)

သူမနဲ႔ နီးဖို႔အေရး ေရွ႕ဆက္ တလွမ္းတိုးၾကည့္ဖို႔ အတန္းေဖာ္ ညီမငယ္ေတြကို မီးစိမ္းျပလိုက္ပါတယ္။ သူတို႔ကလည္း လိုလိုခ်င္ခ်င္ကို အားႀကိဳးမာန္တက္ ကူညီမႈ ေပးခဲ့ၾကတာပါ။ ေက်းဇူးပါ ညီမငယ္တို႔ေရ...။ ဒီလိုနဲ႔ တပတ္ေလာက္အၾကာ တေန႔မွာေပါ့...။ ညီမငယ္ေတြက “ကိုမိုးစံ ဒီေန႔ မနက္ပိုင္းအတန္းျပီးလို႔ ေန႔လည္ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ရင္ ဂႏၱဝင္က ေစာင့္ေနပါ… ဘာမွ မွာမထားနဲ႔အံုး…၊ ညီမတို႔ သူ႕ကို ေခၚလာခဲ့မယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ “နင္တို႔ဟာက ဟုတ္မွလည္း လုပ္ၾကပါဟာ… ေတာ္ၾကာ ငါ အရူးျဖစ္ေနပါအုံးမယ္” လို႔ မယံုတဝက္-ယံုတဝက္နဲ႔ ခြန္းတုန္႔လို္က္ျပန္ေတာ့… စြာေတးမေလး ခ်ိဳခ်ိဳက “ လွ်ာမရွည္နဲ႔… ေစာင့္မွာသာ ေစာင့္ေန…၊ ခိုင္းတဲ့အတိုင္း လုပ္”လို႔ အမိန္႔ေပးျပန္ပါတယ္။ က်ဳပ္လည္း အဲဒီေန႔က ဂႏၱဝင္ အတြင္းဘက္က စားပြဲဝိုင္းႀကီးမွာ တစ္ေယာက္တည္း ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေစာင့္လို႔ေနခဲ့ရတာေပါ့…။

မၾကာလွတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမနဲ႔အတူ သူတို႔တဖြဲ႕လံုး က်ဳပ္ရွိရာကို ၾကြျမန္းလို႔ လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အဲဒီက်မွ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ တရားဝင္ မိတ္ဆက္ၾကတာေပါ့။ ဒီေလာက္ တည္ၾကည္ ခန္႔ျငားလွတဲ႔ သူမကို အရင္ႏွစ္က M-1 မွာ ဘာေၾကာင့္ မေတြ႕မိတာပါလိမ့္လို႔ စဥ္းစားရင္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္ မေက်မနပ္ ျဖစ္ခဲ့မိပါတယ္။ အရင္ႏွစ္က သိပ္မေတြ႕မိပါဘူးလို႕ သူမကို ေျပာလိုက္တဲ့အခါ… သူမက “လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေတြ-ဘာေတြ မထိုင္ျဖစ္ဘူး…၊ အိမ္က အပို႔-အႀကိဳ လုပ္တာေၾကာင့္ အတန္းျပီးတာနဲ႔ အိမ္ကို တန္းျပန္ရတယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ကိုယ္တိုုင္ ကားေမာင္းလို႔ တက္ေနသူပါ…။ သူတို႔တေတြ စားရင္းေသာက္ရင္း ေျပာၾက-ဆိုၾကတာေတြကို နားေထာင္ရင္း သူမကို ေငးလို႔ ၾကည့္ေနခဲ့ရသူက က်ဳပ္ေပါ့…။ က်ဳပ္ရဲ႕ ပင္ကိုယ္စရိုက္ကိုက စကားနည္းသလို… မိန္းခေလးေတြနဲ႔ စကားမေျပာတတ္တာေၾကာင့္လည္း အမွားပါမွာကို စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကေနတတ္သူပါ။ သူမကေတာ့ က်ဳပ္နဲ႔ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္…။ ဥပေဒပညာကို သင္ယူေနသူမို႔လားမသိ…၊ စကားဝိုင္းကို ဦးစီးဦးေဆာင္ ျပဳကာ ေျပာဆိုနိဳင္သူပါ…။ ျပီးေတာ့ က်ဳပ္က ခတ္ရြံ႕ရြ႔ံ႕-ခတ္ရွက္ရွက္…။ သူမက သူ႕ကိုယ္သူ ယံုၾကည္မႈအျပည့္ ရွိတဲ့ပံု…။ သူမက က်ဳပ္တို႔လို လက္ဘက္ရည္ မႀကိဳက္…။ ကုိကာကိုလာကိုမွ ေသာက္တတ္သူ…။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီဆံုေတြ႕မႈေလးက က်ဳပ္ဘဝရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ေလးတစ္ခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီေန႔က အစျပဳလို႔ သူမ နဲ႔ က်ဳပ္တို႔အဖြဲ႕ အျမဲတမ္းလိုလို အတူထိုင္ျဖစ္ၾကပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔က မနက္ပိုင္းအတန္း ေစာျပီးရင္ သူမကို ေစာင့္…။ သူမက အတန္းဆင္းတာ ေစာခဲ့ရင္ က်ဳပ္တို႔ကို ေစာင့္ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ပိုမို ရင္းႏွီးခြင့္ ရခဲ့သလို… တခါတေလေတာ့လည္း ဇြတ္အတင္းပို႔တဲ့ ညီမငယ္ေတြေၾကာင့္ မ်က္ႏွာပူခဲ့ရတာေတြလည္း အႀကိမ္ေပါင္း မနည္းလွပါဘူး။ သူမကေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္ မသိ…။ က်ဳပ္ကေတာ့ အဲဒါေလးကိုပဲ ေရွ႕မ်က္ႏွာ ေနာက္ထားလို႔ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္ေနခဲ့ရသူပါ…။ ျဖစ္ေနခဲ့ရသူပါ…။

ေထြရာေလးပါး မိတ္ေဆြမ်ား

မေန႔က ဆင္းဒိုင္ျမိဳ႕ ေနအိမ္မွာ ျပဳလုပ္တဲ့ က်ဳပ္တို႔ဂ်ဴနီယာ မိုးကုတ္သူေဌးေလးရဲ႕ (၃၅ )ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ပြဲကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ေဒသခံေဘာ္ဒါေတြအျပင္ ရာမဂတေတာင္ေပၚစခန္းက မင္းသမီးႏွစ္ေယာက္လည္း ၾကြေရာက္လို႔ အားေပးခဲ့ၾကတာေပါ့။ ေမြးေန႔ရွင္ရဲ႕ေစတနာေတြက ပိုလြန္းတယ္ ထင္ပါရဲ႕…။ ရွမ္းေခါက္ဆြဲတို႔ဟူးေႏြးက စားလို႔ေကာင္းသလို ၾကက္အေကာင္လိုက္ ေပါင္းႀကီးကလည္း ႏွစ္ခုေတာင္…။ ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီ၊ ဂ်င္းလက္ဖက္သုတ္နဲ႔ ေရေႏြးၾကမ္း…။ ဒီပြဲမွာ ရွားပါးလွတဲ႔ သူတို႔တေတြရဲ႕အျပံဳးေတြကို မထင္မွတ္ပဲ ေတြ႔ရျပန္ေတာ့ ေပပါရီဂ်က္ ထိခံထားရလို႔ စိတ္ညစ္ေနတဲဲ့ က်ဳပ္ေတာင္ လတ္ဆတ္လန္းဆန္းလာခဲ့သလိုလို…။

မႏၱေလးေတာင္ထိပ္မွ ေဒၚျမိဳင္က ဌာနတြင္းဆယ္မီနာ ရွိလို႔ ေမြးေန႔ရွင္ကို ႏွဳတ္ဆက္ခါ ျပန္အသြား
ရန္ကုန္သားလူေတာ္ေလး ဗိုလ္ေအာင္ကိုသက္က တစ္စခန္း ထျပန္ပါတယ္။ “ဆရာ… က်ေနာ့္ႏွလံုးလမ္းေၾကာင္းမွာလည္း ကၽြန္းခံေနတယ္” ဆိုျပီး သူ႕လက္ဝါးႀကီးကို ျဖန္႔လို႔ ျပတာေပါ့…။ က်ဳပ္ကလည္း သူ႕လက္ဝါးႀကီးကို ၾကည့္လိုက္ျပီး“ ဒါဆို အခုဟာက ဘယ္ႏွေယာက္ေျမာက္ က်န္ရစ္လဲ…”လို႔ ေမးလိုက္ေရာ… သူက “ရွဴး…တိုးတိုးလုပ္ပါဆရာ…။ ဒါက စီးကရက္ေလ…၊ က်ေနာ့္မွာ ဒါေလးပဲ ရွိတာပါ… အခၽြန္နဲ႔ မ မပါနဲဲ႔ဗ်ာ”လို႔ ပ်ာပ်ာသလဲ ဆိုျပန္ပါေလေရာ…။ ေကာင္းေလစြတကား…။
(က်ဳပ္ကေတာ့ မေနနိဳင္လို႔ အခၽြန္နဲ႔ မ လိုက္မိျပန္ျပီ…)။

ဒီပြဲမွာ မၾကာေသးခင္ကမွ ေရႊျပည္ေတာ္က ျပန္ေရာက္လာကာ အပ်ိဳႀကီးဘဝက ဝတ္ကၽြတ္ေတာ့မယ့္(မေသျခာေသးဘူးေနာ္..) ေဒၚဆိုးႀကီးကေတာ့ “မိန္းခေလးေတြအတြက္ အိမ္ေထာင္ျပဳျခင္းဟာ အေကာင္းဆံုး” ဆိုတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးသီအိုရီေတြကို ေဖါင္ဖြဲ႕ေအာင္ ေျပာေနေလရဲ႕…။ က်ဳပ္တို႔အိမ္ေထာင္ရွင္ေတြက သူနဲ႔အျပိဳင္ “ဒုကၡမရွာပဲ တစ္ေယာက္တည္း ေနတာက ေကာင္းပါလိမ့္မယ္”လို႔ ျပန္လွန္ေဆြးေႏြးၾကရင္ ဖိုက္တင္ပေလးရဖို႔ ေသျခာတာမို႔ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ကုတ္ေနၾကရပါတယ္။ သူက အခုမွ...၊ အခုမွ...။ သူ႔ဂ်ဴနီယာ ကခ်င္သူေလး လြယ္ဆမ္နဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာအိတ္စ္ပတ္ေလး ႏွင္းယု တို႔ကေတာ့ သူေျပာသမွ် ေမးေထာက္ကာ ဟုတ္သလုိလို-မဟုတ္သလုိလိုနဲ႔ နားေထာင္ေနခဲ့ၾကတာေပါ့။ ကခ်င္မေလးကလည္း ေခသူမဟုတ္...။ စားရင္းေသာက္ရင္း ပါးစပ္က ေတာ္ပါျပီ... ေတာ္ပါျပီ... ျပန္ေတာ့မယ္ ေျပာေနေပမဲ့ လက္ထဲက ပန္းကန္ျပားကို လွမ္းေပးကာ ေနာက္ထပ္ ထပ္ထည့္ေပးဖို႔ အမူအရာနဲ႔ ေျပာတတ္သူပါ။ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ အေမြအႏွစ္ကို ေစာင့္ထိန္းသူ ညီမေလး ႏွင္းယုကေတာ့ သိတတ္သူပီပီ အိုက္ဒိုးပန္းကန္ေဆး လုပ္လိုက္ရတာေၾကာင့္ “အငယ္ျဖစ္ရတာ မေကာင္းဘူး” ဆိုတဲ့ အသံ ထြက္လာသည္အထိ ညည္းညဴရွာပါတယ္။ ေမြးေန႔ရွင္ႀကီးကေတာ့ သူ႕ထံုးစံအတိုင္း လာသမွ်လူေတြကို သူ႕ခ်စ္ဇနီးေခ်ာနဲ႔ ခ်စ္သမီးလွတို႔ရဲ႕ ဓါတ္ပံုေတြကို မလြတ္တမ္း ထုတ္ကာ ၾကြားရင္း ဘာစားအုံးမလဲ… ဘာေသာက္အုံးမလဲ..နဲ႔ ထပ္ခါတလဲလဲ ေမးလို႔ေနခဲ့ျပန္ပါတယ္။ ဒီ(၃၅)ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မွသည္ ဒီခ်စ္ဇနီး-ခ်စ္သမီးတို႔နဲ႔အတူ ရာသက္ပန္ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ မိုးကုတ္သူေဌးေလးေရ…။

ေမြးေန႔ပြဲျပီးလို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ လူက ျငီးစီစီျဖစ္လို႔ ေနျပန္ပါတယ္။ စာဖတ္ရရင္ ေကာင္းမလား…၊ စာေရးရင္ ေကာင္းမလား စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း “ဘဝတေစ့တေစာင္း”ကို အနည္းငယ္ စလိုက္မိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေရွ႕ဆက္ တိုးလို႔မရ…။ ရန္ကုန္သားေလးလိုပဲ ႏွလံုးလမ္းေၾကာင္းမွာ ကၽြန္းခံေနတဲ့က်ဳပ္က လြမ္းလို႔က်န္ရစ္ခဲ့မွာကို သိပါလွ်က္နဲ႔ သူမနဲ႔နီးဖို႔အေရး ေရွ႕ဆက္ တစ္လွမ္းတိုးခဲ့မိသူပါ…။ ေရွ႕ဆက္ တစ္လွမ္းတိုးမိခဲ့သူပါ…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၆၆)

သူမကို ကူညီမႈေပးလိုက္ရတဲ့ ဘက္ထရီပလပ္ေခါင္းေလးအေၾကာင္း တေရးေရးေတြးမိရင္း က်ဳပ္ရဲ႕ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ တကၠသိုလ္ဆရာ ကထိက ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္ကို သတိယလာျပန္ပါေတာ့တယ္။ ဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းနိဳင္ရဲ႕“ႏွင္းေငြ႕တစ္ေထာင့္ မိုးတေမွာင့္” ဇာတ္လမ္းမွာ ဆရာ ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္ နဲ႔ မြန္မြန္ တို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႕ဆံုျခင္းအစကလည္း ေမာ္ေတာ္ကားေလး မဟုတ္ပါလား…။ စက္ႏွိဳးလို႔မရတဲ့ မြန္မြန္တို႔ကားကေလးကို ေသျခာစစ္ေဆးျပီး ဒီစၾတီျဗဴတာ ကက္ပ္ဖံုးေလးကို ျပဳျပင္လဲေပးလိုက္ျခင္းအားျဖင့္ ကူညီမႈေပးခဲ့သူက စိတ္ပညာ ကထိကဆရာ နိဳင္ငံျခားျပန္ ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္ပါ။ အဲဒီေတြ႕ဆံုကူညီမႈက အစျပဳလို႔ ဆရာ နဲ႔ မြန္မြန္…၊ ဆရာ နဲ႔ မြန္မြန္…။

က်ဳပ္က ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္လို တကၠသိုလ္ဆရာ မဟုတ္သလို… နိဳင္ငံျခားျပန္တစ္ေယာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဆရာ့ကို အင္မတန္ အားက်ခဲ့သူပါ။ ဝတၳဳထဲမွာ ဆရာက ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူ အေမတစ္ခု-သားတစ္ခု…။ ပညာထူးခၽြန္သူ ဆရာက ဝပ္ခ္ေရွာ့သမားဘဝနဲ႔ မိခင္ကို လုပ္ေကၽြးျပဳစုရင္း တကၠသိုလ္ဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့သူ…။ ထိုမွတစ္ဆင့္ နိဳင္ငံျခားပညာသင္အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ျခင္း ခံခဲ့ရသူ…၊ နိဳင္ငံျခားမွ စိတ္ပညာေဒါက္တာဘြဲ႕ႀကီး ဆြတ္ခူးရရွိခဲ့သူ ပညာရွင္…။ က်ဳပ္ကေတာ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြ မ်ားျပားလွတဲ့ ဆင္းရဲသားမိသားစုမွ သားႀကီးၾသရႆ…။ ဆရာ့လို ပညာ မထူးခၽြန္ေပမယ့္ စာဖတ္တာကို ဝါသနာထံုသူ…။ ဆရာ့လို တကၠသိုလ္ကထိကႀကီး မဟုတ္ေပမဲ့ အေျခအေနေပးလာရင္ေတာ့ တကၠသိုလ္ဆရာ ျဖစ္ခ်င္သူ…။ အခြင့္အခါ ၾကံဳႀကိဳက္လာခဲ့ရင္ ဆရာ့လို စိတ္ပညာေဒါက္တာဘြဲ႕ႀကီးကို နိဳင္ငံရပ္ျခားမွ ရယူႀကိဳးစားခ်င္သူ…။ ဆရာ့လိုပဲ အမွတ္တမဲ့ ဆံုေတြ႕မႈမွသည္ ခ်စ္သူေတြဘဝ ေရာက္ခ်င္ခဲ့သူ…။

တကယ္ေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္ဝတၳဳဇာတ္လမ္း နဲ႔ လက္ေတြ႕ဘဝဟာ ကြာျခားလြန္းလွပါတယ္။ က်ဳပ္ကသာ စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္ေကာင္ ဆရာေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္ကို မိုက္ရူးရဲဆန္စြာ အားက်ေနမိခဲ့သူပါ…။ သူ႕လို ဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာနိဳင္ဘူးဆိုတာ သိေပမယ့္ မိုက္မဲစြာ တမ္းတေနမိသူပါ…။ အခုလည္း တိုက္ဆိုင္ျခင္းကူညီဆံုေတြ႕မႈ တစ္ခုကို အေၾကာင္းျပဳလို႔ ဆရာ့လို ႏွလံုးသားေရးရာ ကံေကာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခ်င္ခဲ့သူ…။ ကားကက္ပ္ဖံုးေလးကို အေျချပဳလို႔ ဆရာေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္နဲ႔ မြန္မြန္တို႔ ေပါင္းဖက္ခြင့္ ရခဲ့ၾကသလို… က်ဳပ္လည္း ကားဘက္ထရီ ပလပ္ေခါင္းကေလးကို အေၾကာင္းျပဳလို႕ သူမနဲ႔ ဆံုစည္းခြင့္ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္…၊ ရခဲ့မယ္ဆိုရင္…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၆၅)

ဘဝေနာက္ေၾကာင္းကို ျပန္လည္ငဲ့ၾကည့္ရင္း သူမနဲ႔အနီးဆံုးေနရာ ေရာက္ေအာင္ ေရွ႕ဆက္တိုးဖို႔ ခ်ိန္ဆ…ခ်ိန္ဆ လုပ္ေနတဲ့ က်ဳပ္ကို ညီမငယ္ေတြက အတင္းဖိအားေပးပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ေျပာတာက “ကိုမိုးစံ စဥ္းစားတာေတြက ဒိတ္ေအာက္ေနျပီ…၊ ဒီေခတ္မွာ ဒါေတြ မလိုေတာ့ဘူး…၊ သူလည္း မဟာတန္း တက္ေနတာ… ကိုယ္လည္း မဟာတန္း တက္ေနတာ… အားလံုးအတူတူပဲ…၊ သူမနဲ႔ ရင္းႏွီးေအာင္ လုပ္ျပီး ေလ့လာကာ Propose လုပ္ရမွာက ကိုယ့္အလုပ္…၊ လက္ခံစဥ္းစား-မစဥ္းစားတာက သူမအလုပ္…” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ “ကိုမိုးစံဘက္က အိုေကတယ္ဆိုရင္ က်န္တာ သူတို႔တာဝန္ထား” လို႔ ဆက္ျပန္ပါတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ “ ေနၾကပါအုံးဟာ… ငါလည္း အခ်ိန္နည္းနည္း ေစာင့္ၾကည့္ခ်င္ပါေသးတယ္” ဆိုျပီး တစ္ခန္း ရပ္လိုက္ၾကတာေပါ့…။

ဒီလိုနဲ႔ တစ္ေန႔ေသာ ညေန ၃ နာရီေလာက္မွာေပါ့။ အတန္းျပီးလို႔ အိမ္မျပန္ၾကေသးပဲ “ဂႏၱဝင္” မွာ အျပင္မွာထိုင္ကာ လက္ဘက္ရည္ေသာက္ရင္း ေလပန္းေနခဲ့ၾကပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ ေယာက်္ားေလးေတြကေတာ့ ဆိုင္ေရွ႕က ျဖတ္သြားတဲ့သူမွန္သမွ်ကို ေငးခ်င္တာလည္း ပါတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ရာမညေဆာင္ေရွ႕ကေန က်ဳပ္တို႔ရွိရာ ဂႏၱဝင္ဆီကို ဦးတည္ကာ လာေနတဲ့ သူမကို အေဝးကေန လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္။ က်ဳပ္နဲ႔ကိုိေသာင္းၾကည္က လမ္းဘက္ကို မ်က္ႏွာမူကာ ထိုင္ေနတာဆိုေတာ့ တည့္တည့္ႀကီးကို ေတြ႔ေနရတာေပါ့။ ကိုေသာင္းၾကည္က က်ဳပ္ကို လက္တို႔ကာ မ်က္စပစ္ ျပေနေပမဲ့ က်ဳပ္က (ခိုးၾကည့္ကာ) မျမင္ခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ကာ ေနလိုက္ပါတယ္။ သူမကလည္း ကားေသာ့ေလးကို လက္ညွိဳးကေလးနဲ႔ ရမ္းခါ ရမ္းခါ ဆိုင္ထဲကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ဝင္လာျပီး ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ လုပ္ေနပါေသးတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ သူ႔သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လာရွာတာလို႔ တြက္လိုက္ပါတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ က်ဳပ္တို႔ဝိုင္း ရွိရာကို သူမ ေရာက္လာျပီး“ ကား စက္ႏွိဳးလို႔ မရလို႔...လိုက္ၾကည့္ေပးပါ” ဟု ဆိုကာ ကားေသာ့ကို က်ဳပ္လက္ထဲ ထည့္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ က်ဳပ္လည္း သူမ ေပးလိုက္တဲ့ ကားေသာ့ကို လက္ခံယူလိုက္ရင္း ထိုင္ရာမွ ထကာ ကားရွိရာ ရာမညေဆာင္ေရွ႕ကို ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ ထြက္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။

တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္ကလည္း ကားအေၾကာင္းကို ဟုတ္တိပတ္တိ နားလည္တတ္ကၽြမ္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္မဟုတ္ပါဘူး။ အေသးအမႊား ဆီေပ်ာက္-မီးေပ်ာက္ေလာက္ကိုသာ သိခဲ့သူပါ။ ကားဆီ ေရာက္ေတာ့ ကားေသာ့ကို ထိုးထည့္လိုက္ျပီး စက္ႏွိဳးၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ “တက္” ဆိုတဲ့ အသံက လြဲလို႔ ဘာမွ ထြက္မလာ…။ ေသျခာေအာင္ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ခ်က္ သံုးခ်က္ ေမႊ႕ၾကည့္လိုက္ပါေသးတယ္။ အဟုတ္ကို ႏွိဳးလို႔ မရတာေၾကာင့္ ေဘာနပ္ဖံုးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္ျပီး ကားေပၚက ဆင္းလိုက္ပါတယ္။ ေဘာနပ္ဖံုးကို ေဒါက္တိုင္နဲ႔ေထာက္လိုက္ျပီး အင္ဂ်င္ခန္းကို ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ လုပ္ရပါေတာ့တယ္။ သူမကလည္း က်ဳပ္ေနာက္က လိုက္လို႔ ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္က သူမေရွ႕မွာ ဟိုၾကည့္ ဒီၾကည့္ လုပ္ေနေပမဲ့ က်ဳပ္ေခါင္းထဲမွာ စက္ႏွိဳးလို႔မရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကို စဥ္းစားေနတာပါ။ ကားက စက္ႏွိဳးၾကည့္လိုက္ရင္ ေမာ္တာ ေမႊ႕သံေတာင္ မၾကားရတာမို႔… ဒါဟာ ဆီေပ်ာက္တာ မျဖစ္နိဳင္…။ မီးေပ်ာက္တာပဲ ျဖစ္ရမယ္…။ မီးေပ်ာက္ရင္ မီးရဲ႕မူလအစ ဘက္ထရီကစလို႔ ေတာက္ေလွ်ာက္စစ္ေဆးရမယ္ ဆိုတာကို တြက္ခ်က္စဥ္းစားျပီး ဘက္ထရီကို ပထမဆံုး စတင္စစ္ေဆးပါေတာ့တယ္။

ကားက အဲဒီအခ်ိန္က ေနာက္ဆံုးေပၚကား ဆိုေတာ့ ဘက္ထရီအိုးကအစ အင္ဂ်င္ခန္းတစ္ခုလံုး ရွင္းလင္းေနျပီး အသစ္အေနအထားအတိုင္းပါပဲ။ ဘက္ထရီေခါင္းကို ကိုင္ၾကည့္လိုက္တာနဲ႔ သူ႕ကို စြပ္ထားတဲ့ ပလပ္ေခါင္းက ေခ်ာင္ေနတာကို ေတြ႕ရတာေၾကာင့္ အေျဖကို ခ်က္ခ်င္းသိလိုက္ပါတယ္။ ပလပ္ေခါင္းကို က်ဳပ္လက္နဲ႔ တတ္နိဳင္သေလာက္ ျပန္္ၾကပ္လိုက္ျပီး ကားကို စက္ႏွိဳးၾကည့္လိုက္ပါတယ္။ က်ဳပ္ထင္တဲ့အတိုင္း ကားက စက္ႏွိဳးလို႔ နိဳးသြားခဲ့တာေပါ့…။ အဲဒီက်မွ က်ဳပ္လည္း ေရွ႕ပိုင္းကို ျပန္လာျပီး“ အိမ္ေရာက္ရင္ ဘက္ထရီပလပ္ေခါင္းေတြကို ဒရိုက္ဘာကို ေသျခာျပန္ၾကပ္ခိုင္းဖို႔” သူမကို မွာၾကားရင္း ေဘာနပ္ဖံုးကို ပိတ္လိုက္ကာ ကားကို ေနာက္ဆုတ္ျပီး ထြက္သြားဖို႔ ေျပာလိုက္ပါေတာ့တယ္။ သူမကေတာ့ က်ဳပ္ကို ေက်းဇူးတင္စကားေတြ အထပ္ထပ္အခါခါ ေျပာလို႔ ေနေသးတာေပါ့။

သူမရဲ႕ အျဖဴေရာင္ကားကေလး ထြက္သြားတာကို မ်က္စိတဆံုး ၾကည့္ရင္း က်န္ရစ္ခဲ့သူရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့…၊ က်န္ရစ္ခဲ့သူရဲ႕ ရင္ထဲမွာေတာ့…။