က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၉၃)

ရာမညေဆာင္ အေပၚထပ္မွာ ရွိတဲ့ စိတ္ပညာဌာနကို ေရာက္ေတာ့ ပါေမာကၡဆရာမႀကီးရွိရာ တန္းသြားလိုက္ျပီး အိတ္ပိတ္ Recommendation Form မွာ ေရးျဖည့္ေထာက္ခံေပးဖို႔ ေမာတၱာရပ္ခံလိုက္ပါတယ္။ ဆရာမႀကီးကေတာ့ နမူနာခ်က္ခ်င္းေရးျဖည့္ကာ လွည္းတန္းလမ္းဆံုမွာ အဂၤလိပ္တိုက္ပ္နဲ႔ ရိုက္ေစျပီး လက္မွတ္ထိုး တံဆိပ္တံုးထုကာ ခ်ိတ္ပိတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ဆရာမႀကီးကို ေက်းဇူးတင္စြာ ႏွဳတ္ဆက္လွ်က္ ပါရဂူဘြဲဲ႕ႀကိဳတန္း (Ph.D Prelim) တက္ေနတဲ့ ကိုေမာင္ေမာင္နိဳင္ (ယခု ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္နိဳင္-အေဝးသင္) ကို ေခၚထုတ္ကာ ျမိဳ႕ထဲကို ျမန္းခဲ့ၾကျပန္ပါတယ္။ ျမိဳ႕ထဲမွာ မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံအနီး ေရွ႕ေနမ်ားေကာင္စီရံုးရွိရာ လမ္းေဘးဝဲယာမွာရွိတဲ့ ဖိုတိုေကာ္ပီဆိုင္တဆိုင္မွ တဆင့္ ေအာင္လက္မွတ္-ဘြဲ႕လက္မွတ္ေတြကို နိဳထရီ (Notary) လုပ္ရပါတယ္။ အဂၤလိပ္လက္ႏွိပ္စက္လည္း အဲဒီမွာ တခါတည္း ရိုက္လို႔ရတာေၾကာင့္ ညက လက္ေရးနဲ႔ ျဖည့္ထားတဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြကို ျပကာ ကိုေမာင္ေမာင္နိဳင္ကို ေသျခာရွင္းျပရပါတယ္။ အဂၤလိပ္တိုက္ပ္ နဲ႔ ျဖည့္တဲ့အခ်ိန္မွာ Typing Error မျဖစ္ေအာင္ ေသျခာဂရုစိုက္ စစ္ေဆးဖို႔ ကိုေမာင္ေမာင္နိဳင္ကို မွာခဲ့ျပီး… က်ဳပ္ကေတာ့ ပါေမာကၡ နဲ႔ ပါခ်ဳပ္ Recommendation ရရွိဖို႔ ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္ဆီကို ဆက္လက္ခ်ီတက္ခဲ့ရပါတယ္။

ဟိုေရာက္ေတာ့ ဆရာဦးခင္ျမင့္က အဆင္သင့္လုပ္ထားတဲ့ အိတ္ပိတ္ Recommendation တေစာင္နဲ႔ အလြတ္တေစာင္ကို ကမ္းေပးရင္း“ကိုမိုးစံ… ပါခ်ဳပ္ႀကီးရွိတယ္… အခုသြားလိုက္ပါ” လို႔ ဆိုတာေၾကာင့္ ဌာနမွာ မနားပဲ အေဆာင္-၁ က ပါခ်ဳပ္ရံုးခန္းဆီကို ေတာက္ေလွ်ာက္ ျမန္းခဲ့တာေပါ့…။ ပါခ်ဳပ္ရံုးခန္းေရာက္ေတာ့ အေပါက္ဝမွာ စာေရးတေယာက္ စားပြဲတလံုးနဲ႔ ထိုင္ေနတာေၾကာင့္ သူ႕ကို အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပကာ ေတြ႕ခြင့္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ သူက ဆယ္မီးနစ္ေလာက္ ေစာင့္ပါ ဆိုတာေၾကာင့္ သူေပးတဲ့ ကုလားထိုင္မွာပဲ ထိုင္ကာ ေစာင့္ေနလိုက္ပါတယ္။ ေတြ႕လို႔ရျပီ ဆိုေတာ့ က်ဳပ္လည္း တံခါးဖြင့္ကာ အခန္းထဲ ဝင္လိုက္တာေပါ့…။ ပါခ်ဳပ္ႀကီးက “ဘာလဲ…” လို႔ ေမးလိုက္ေတာ့ က်ဳပ္ကလည္း ပညာေတာ္သင္ကိစၥအေၾကာင္း အနည္းငယ္ရွင္းျပကာ ပါေမာကၡရဲ႕ေထာက္ခံစာကို ထိုးျပလိုက္ရင္း ပါခ်ဳပ္ႀကီးဆီက Recommendation ေလး အလိုရွိတဲ့အေၾကာင္း ေျဖၾကားလိုက္ပါတယ္။

က်ဳပ္စကားအဆံုးမွာ သူေမးလိုက္တဲ့ေမးခြန္းေၾကာင့္ က်ဳပ္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသ တုန္လွဳပ္သြားခဲ့ရပါတယ္။ ဘာတဲ့… “ ခင္းဗ်ားကို က်ေနာ္မသိဘူး…၊ က်ေနာ့္ကိုေရာ ခင္ဗ်ား သိသလား…တဲ့။” စဥ္းစားတာ ၾကည့္ၾကပါေတာ့ဗ်ာ…။ ပါခ်ဳပ္တေယာက္က သူ႕တကၠသိုလ္မွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ နည္းျပက်ဴတာ တေယာက္ကို ေျပာလိုက္တဲ့ စကားပါ…။ ပါခ်ဳပ္က နည္းျပက်ဴတာေပါက္စတေယာက္ကို မသိတာ လက္ခံနိဳင္ေပမယ့္… နည္းျပက်ဴတာတေယာက္က ပါခ်ဳပ္ကို သိသလားဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးကေတာ့ မေမးသင့္ဘူးလို႔ ထင္ခဲ့ပါတယ္။ စာေမးပြဲဂ်ဴတီ…၊ အားကစားဂ်ဴတီ…၊ လံုျခံဳေရးဂ်ဴတီ…၊ တံတားဂ်ဴတီ… စတဲ့ စတဲ့ ဂ်ဴတီေတြ ခိုင္းခ်င္တိုင္း ခိုင္းခဲ့ျပီးမွ အခုေတာ့ “ ခင္းဗ်ားကို က်ေနာ္မသိဘူး…၊ က်ေနာ့္ကိုေရာ ခင္ဗ်ား သိသလား..” ဆိုတဲ့ ေမးသံကို ၾကားလိုက္ရေတာ့ “ေထာင္းခနဲထလာတဲ့ ေဒါသ” ကို အခ်ိန္မွီ ထိန္းခ်ဳပ္ရင္း မခ်ိျပံဳး ျပံဳးခဲ့ရတာေပါ့။ ျပီးတာနဲ႔ “ က်ေနာ္တို႔ နည္းျပဆရာ-ဆရာမ အသစ္ေတြကို သီးသန္႔ေတြ႕ဆံု ၾသဝါဒမိန္႔ခြန္းေခၽြ” တဲ့ အခ်ိန္ကစလို႔ ဆရာႀကီးကို သိရွိခဲ့ပါေၾကာင္း အစခ်ီကာ ရွင္းျပလိုက္ပါတယ္။ ပါခ်ဳပ္ႀကီးကေတာ့ “မသိတဲ့လူတေယာက္ကို ေထာက္ခံခ်က္ Recommendation ေရးေပးဖို႔ မလြယ္တဲ့အေၾကာင္း” ဆက္လက္ရွင္းျပေနတာမို႔ မတ္တပ္ရပ္နားေထာင္ကာ … သူလည္းစကားဆံုးေရာ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆရာႀကီး” လို႔ ႏွဳတ္ဆက္ကာ ျပန္ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ ဘယ္လိုေနမယ္မသိ…။ က်ဳပ္ကေတာ့ အေတာ္ကို စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္ခဲ့တာပါ။

ဌာနျပန္ေရာက္လို႔ ဆရာ့ကို ေျပာျပတဲ့အခါ သံရံုးကို ေသျခာရွင္းျပျပီး ဒီေန႔ည ဆရာႀကီးအိမ္သြားကာ ရေအာင္ယူ… ေနာက္ေန႔မွ သက္ဆိုင္ရာဖိုင္နဲ႔ လိုက္တြဲ…” လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ဳပ္ကေတာ့ ဆရာေျပာသမွ် နားေထာင္ျပီးသကာလ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆီ အေသာ့ႏွင္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ လက္ႏွိပ္စက္နဲ႔ ျဖည့္ျပီးသား စာရြက္စာတမ္းေတြကို က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ေသျခာျပန္စစ္ကာ အပိုေကာ္ပီတစံုကူးျပီး သံရံုးကို ခ်ီတက္ၾကပါတယ္။ သံရံုးေရာက္ေတာ့ ညေန ေလးနာရီထိုးဖို႔ ဆယ္မီးနစ္အလို…။ သံရံုးမွာ ေဒၚမာဂရက္က စာရြက္စာတမ္းေတြကို တခုခ်င္း ျပန္စစ္ပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ပါခ်ဳပ္ေထာက္ခံစာကို မနက္ဖန္မနက္ ၁၀ နာရီအေရာက္ လာပို႔ေပးမယ္ဆိုရင္ လက္ခံတြဲေပးနိဳင္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း မွာလိုက္ပါေသးတယ္။

ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္က ပါခ်ဳပ္ရံုးခန္းက အထြက္မွာကတည္းက “ပါခ်ဳပ္ရဲ႕ ေထက္ခံခ်က္ Recommendation မပါလို႔ ဒီပညာသင္ဆုႀကီး ဆံုးရႈံးခဲ့မယ္ဆိုရင္ေတာင္… ဒီပညာသင္ဆုကို အဆံုးရႈံးခံဖို႔ မိုက္မဲစြာနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ျပီးသားပါ…။ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ဲျပီးသားပါ…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၉၂)

အဆညအင္တာဗ်ဴး ေျဖအျပီး တလနီးပါးေလာက္အၾကာမွာ ထင္ပါရဲ႕…။ က်ဳပ္တို႔ ရန္ကုန္အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္၊ စိတ္ပညာဌာနက ပါေမာကၡရံုးခန္းမွာ ဌာနတြင္း ဘာသာရပ္သင္ၾကားမႈ ခြဲေဝေရး အစည္းအေဝး လုပ္ၾကပါတယ္။ လူစံုတက္စံုနဲ႔ ေန႔လည္ ၁ နာရီမွာ စၾကပါတယ္။ အစည္းအေဝး စျပီး နာရီဝက္ေလာက္အၾကာမွာ ဖုန္းျမည္သံ တဂြမ္ဂြမ္ ေပၚလာတာေၾကာင့္ ဌာနစာေရးမေလးက ကိုင္လိုက္ျပီး ဖုန္းနဲ႔အနီးဆံုးေနရာမွာ ရွိေနတဲ့ ပါေမာကၡဌာနမွဴး ဆရာဦးခင္ျမင့္ကို ထိုးေပးလိုက္ပါတယ္။ ဆရာက “ ဟုတ္ကဲ့… ဟုတ္ပါတယ္… ဟုတ္ကဲ့” လို႔ ျပန္ေျပာေနရင္းကေန က်ဳပ္တို႔အားလံုးကို လက္မ ေထာင္ျပပါတယ္။ က်ဳပ္တို႔ကေတာ့ ဘာမွနားမလည္…။ ခတ္ေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ တေယာက္မ်က္ႏွာ တေယာက္ၾကည့္ကာ ေမးေငါ့ ေနၾကတာေပါ့။ ဆရာက ဖုန္းလည္း ခ်ျပီးေရာ “ ကိုမိုးစံကို ေရြးလိုက္ျပီ… အခုခ်က္ခ်င္း ဂ်ပန္သံရံုးကို လာခဲ့ဖို႔ ဖုန္းဆက္တာ…” လို႔ မနားတမ္း ေျပာလိုက္ပါေတာ့တယ္။

က်ဳပ္လည္း ရင္ေတြ တုန္လွဳပ္ေနသည္အထိ ျဖစ္ေနတဲ့ဝမ္းသာမႈေတြကို ဟန္မပ်က္ ျမိဳသိပ္ကာ အားလံုးကို ခြင့္ပန္ ႏွဳတ္ဆက္လွ်က္ သံရံုးမပိတ္ခင္ အခ်ိန္မွီေရာက္ဖို႔အေရး တကၠစီငွါးကာ အေျပးကေလး ဒိုးခဲ့ရတာေပါ့။ သံရံုးေရာက္ေတာ့ ပညာသင္တာဝန္ခံ ျမန္မာဝန္ထမ္း ေဒၚမာဂရက္က စာရြက္စာတမ္းေတြ ထုတ္ေပးကာ လိုအပ္တဲ့အေထာက္အထားေတြ နဲ႔ ေဖါင္ျဖည့္ပံုကအစ ေသျခာရွင္းျပပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ လူႀကီးေတြရဲ႕ ေထာက္ခံခ်က္ Recommemdation က အရမ္း အေရးႀကီးတာေၾကာင့္ ပါေမာကၡနဲ႔ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ဆီက ရေအာင္ ယူခဲ့ဖို႔ တတြတ္တြတ္ မွာရွာပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ့္ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြအေပၚမွာ ထားရွိတဲ့ ေစတနာဆႏၵေတြကို ျမင္ေတြ႕ခဲ့ရတာေပါ့။ ေက်းဇူးလည္း အထူးတင္မိပါ၏။ သူေပးလိုက္တဲ့ ေလွ်ာက္လႊာေဖာင္ေတြကို လက္ေရးနဲ႔ မျဖည့္ရပဲ တိုက္ပ္ရိုက္ျပီး ျဖည့္ကာ မနက္ဖန္ညေန ၄ နာရီ ေနာက္ဆံုးထားကာ သံရံုးကို အေရာက္ပို္႔ရမယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။

သံရံုးကေပးလိုက္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းအားလံုးကို ေကာ္ပီတစံု ဆြဲကာ အိမ္ျပန္ခဲ့ျပီး အၾကမ္း ျဖည့္ထားလိုက္ပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ “အကယ္၍ ပညာသင္အျဖစ္ေရြးခ်ယ္ျခင္း ခံခဲ့ရလွ်င္ ဂ်ပန္မွာ ကိုယ္လုပ္မယ့္ သုေတသနအတြက္ Proposal” ေရးရပါေတာ့တယ္။ ေရးလိုက္-ဖ်က္လိုက္… ေရးလိုက္-ျပင္လိုက္နဲ႔ ညဥ့္သန္းေခါင္ ေက်ာ္သြားပါေရာလား…။ ေနာက္ေန႔မနက္ ၇ နာရီေလာက္မွာ ဆရာဦးခင္ျမင့္ကို ေက်ာင္းကားေပၚ လိုက္ေတြ႕ကာ “ အိပ္ပိတ္ Recommemdation တေစာင္ ျဖည့္ေပးဖို႔နဲ႔ အလြတ္တေစာင္ ေရးေပးထားဖို႔” ေမာတၱာရပ္ခံလွ်က္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေလာက္မွာ လာယူမယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာရတာေပါ့။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ စိတ္ပညာဌာနကို မနက္ ၉ နာရီခြဲ အေရာက္သြားေတာ့ က်ဳပ္ရဲ႕ျပိဳင္ဘက္စီနီယာကို ေအာက္ထပ္မွာ ေတြ႕ရတာေၾကာင့္ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္ပါေသးတယ္။ သူကေတာ့ အံ့ၾသစြာနဲ႔ပဲ “ခင္ဗ်ား ေအာင္ျမင္မွာပါ” လို႔ အားေပးရွာပါတယ္။

တကယ္ေတာ့ အဲဒီျပိဳင္ဘက္ ျဖစ္လာမယ့္ က်ဳပ္ရဲ႕စီနီယာဟာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ စိတ္ပညာဌာနက လက္ေထာက္ကထိက ဆရာတေယာက္ပါ။ က်ဳပ္တို႔ ပညာသင္ဆု ေလွ်ာက္လႊာေခၚတဲ့အခ်ိန္မွာ သူဟာ မဂၤလာေဆာင္ျပီးကာစ အလုပ္မွ တရားဝင္ခြင့္ယူကာ ပ်ားရည္ဆမ္းခရီးအေၾကာင္းျပကာ အိမ္မွာ ႏွပ္ေနသူပါ။ ပညာသင္စည္းကမ္းနဲ႔ ေဘာင္ဝင္ေနတဲ့သူ႕ကို ဘယ္သူမွ အသိေပး အေၾကာင္းၾကားျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ က်ဳပ္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ျပီးလို႔ ရန္ကုန္စိတ္ပညာဌာန ေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႕အၾကာင္းသိခဲ့ရတာမို႔ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ သူ႕ဦးေလးဆိုသူကို မရ ရေအာင္ ဆက္သြယ္ကာ အခ်ိန္မွီ အေၾကာင္းၾကားေပးခဲ့တာပါ။ သူဟာ လူေတာ္တေယာက္ ျဖစ္သလို… က်ဳပ္တို႔အားလံုးအတြက္ မဟာႀကီးမားတဲ့ ျပိဳင္ဘက္တေယာက္ဆိုတာကိုလည္း ႀကိဳတင္သိခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္က “က်ဳပ္တို႔လို ေဘာင္ဝင္ေနျပီး ရေတာင့္ရခဲ ဒီလိုအခြင့္အေရးမ်ိဳးကို သူလည္း ရသင့္တယ္” ဆိုတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ ရိုးသားစြာ အသိေပးခဲ့တာပါ။ တကယ္လို႔ ဒီပညာသင္ဆုကို သူရသြားခဲ့မယ္ဆိုရင္လည္း က်ဳပ္က “ကိုယ္ညံ့လို႔ ကိုယ္ခံရတာပဲ” ဆိုျပီး ေက်နပ္ေနမွာပါ။ ရိုးသားစြာ ယွဥ္ျပိဳင္ၾကရတဲ့ ဒီလိုပညာသင္ဆုျပိဳင္ပြဲမ်ိဳးမွာ စည္းမ်ဥ္းနဲ႔ ကိုက္ညီသူတိုင္း ပါဝင္ခြင့္ ရေစခ်င္တာက က်ဳပ္ရဲ႕ မူလအဓိက ေစတနာ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။

ေစတနာသည္ ေရာင္ျပန္ဟပ္သည္ဆိုပါက ဒီဘဝမွာ “တူေသာအက်ိဳးသာ ေပးပါေစ” ဟု ဆုေတာင္းပါ၏…။ ဆုေတာင္းပါ၏…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၉၁)

တကယ္ေတာ့ သူမဟာလည္း က်ဳပ္တို႔လို အညာသူ-အညာသားတဦးပါ။ ဇာတိကေတာ့ မံုရြာအနီး ေခ်ာင္းဦးျမိဳ႕နယ္ထဲက “ငလံုးတင္” ဆိုတဲ့ ရြာကေလးကပါ…။ ဒီရြာကေလးဟာ ေခ်ာင္းဦးျမိဳ႕ရဲ႕ေတာင္ဘက္ ပခုကၠဴသြား ကားလမ္းေပၚမွာ တည္ရွိျပီး အမ်ားစုကေတာ့ ေတာင္သူ ယာခင္းလုပ္ငန္းနဲ႔ ရိုးသားစြာ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳၾကပါတယ္။ ပညာေရးအတြက္ အလယ္တန္းေက်ာင္း (ႏွင့္ တြဲဘက္အထက္တန္းေက်ာင္း) တေက်ာင္းသာ ရွိပါတယ္။ သူမရဲ႕ မိသားစုဟာလည္း ရြာမွာေတာ့ မရွိ-မရွား ေတာင္သူလယ္လုပ္သူေတြ ျဖစ္ဟန္တူပါတယ္။ သူမဟာ ေမြးခ်င္း ငါးေယာက္အနက္ အလယ္ၾကားလူျဖစ္ျပီး ၁၀ တန္းကို ရြာတြဲဘက္ေက်ာင္းကေန သခ်ၤာအမွတ္တစ္ရာအျပည့္နဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့ကာ၊ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္မွာ ရန္ကုန္စီးပြားေရးတကၠသိုလ္ကေန Commerce ေခၚ ဝါနိဇၨေဗဒ နဲ႔ ဘြဲ႕ရခဲ့သူပါ (သခ်ၤာအမွတ္ ၁၀၀ အျပည့္ ရတယ္ဆိုတာကို မယံုတဲ့သူေတာ့ ရွိပါတယ္။ သူမ်ားယံုေအာင္ ေျပာေန-ေရးေနျခင္း မဟုတ္ပဲ… ဘဝရဲ႕အမွန္တရားေတြကို ေရးေနျခင္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ က်ဳပ္ေရးခဲ့သမွ်ကို လံုးဝ တာဝန္ယူပါေၾကာင္း… :D ။ ဒါတင္မက အဲဒီေခတ္အဲဒီအခ်ိန္က ေခတ္စားလွတဲ့ လူရည္ခၽြန္စာေမးပြဲကို တိုင္းအဆင့္ထိ ၈၊ ၉၊ ၁၀ တန္း သံုးႀကိမ္တိတိ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ျပိဳင္ ေျဖဆိုခြင့္ရခဲ့သူ ျဖစ္ပါေၾကာင္း... :D)။ အဲဒီသူမဟာ ေတာေနလူတန္းစားတို႔ ထံုးစံအတိုင္း ဘြဲ႕ရျပီး ရြာျပန္ကာ အိမ္မွာပဲ အလုပ္မရွိ အကိုင္မရွိနဲ႔ ဒီအတိုင္းေန ေနတာေၾကာင့္ သူမရဲ႕ဦးေလးက ရန္ကုန္ေခၚလာကာ ကုမၼဏီမွာ စာရင္းကိုင္အျဖစ္ ဝင္ေရာက္လုပ္ကိုင္ေစခဲ့တာပါ။

က်ဳပ္အဖြားဟာ သူမတို႔အိမ္ကို (က်ဳပ္အထင္ ) အနည္းဆံုး တေန႔ တေခါက္ေလာက္ သြားသလို… သူမရဲ႕အေဒၚဟာလည္း က်ဳပ္တို႔အေဒၚအိမ္ကို(အဖြားကို ျပန္လိုက္ပို႔ရင္း) တေန႔ တေခါက္ေလာက္ေတာ့ ပံုမွန္ အသြားအလာ ရွိဟန္တူပါတယ္။ အဲဒီကစလို႔ က်ဳပ္အဖြားက သူမရဲ႕အေနအထိုင္… အသြားအလာ… အေျပာအဆို… စိတ္ေနသေဘာထားေတြကို သေဘာက်လာခဲ့ဟန္တူပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ တဘက္က သူမရဲ႕ဦးေလးနဲ႔အေဒၚတို႔ကလည္း သူတို႔တူမကို (ပိုက္ဆံမရွိရင္ ေနပါေစ) ရိုးသားျပီး ႀကိဳးစားတဲ့က်ဳပ္နဲ႔ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးခ်င္တဲ့အေၾကာင္း တိုက္ရိုက္ကမ္းလွမ္းခဲ့ၾကတာပါ (ဟဲ ဟဲ… ဒါကေတာ့ ႀကံဳၾကြားေလးေပါ့ဗ်ာ…၊ သူတို႔ကလည္း က်ဳပ္ကို ဘယ္အခ်ိန္ကစျပီး သေဘာက်ေနတယ္ မသိပါဘူး… :D)။ အဲဒီေနာက္ က်ဳပ္အေဒၚက သူမကို အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၾကာ ေလ့လာျပီးကာမွ က်ဳပ္တို႔မိသားစုနဲ႔သင့္ေတာ္တယ္ဆိုျပီး က်ဳပ္ကို လက္ခံစဥ္းစားဖို႔-အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ တိုက္တြန္းခဲ့တာပါ။

ဒီေနရာမွာ က်ဳပ္ဘဝအေတြ႕အၾကံဳအရေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေယာက်္ားေလးပဲျဖစ္ျဖစ္-မိန္းခေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ အေနအထိုင္ဟာ အရမ္းကို အေရးႀကီးပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ မိန္းခေလးေတြေပါ့…။ မိန္းခေလးေတြရဲ႕အေနအထိုင္-အသြားအလာကို သူတို႔ေနထိုင္တဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္က အျမဲသတိျပဳေနတတ္ၾကပါတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ေကာင္းမြန္မႈေၾကာင့္ အဲဒီအေနအထိုင္မွန္တဲ့ မိန္းခေလးေတြ ဘဝတသက္တာ အာမခံခ်က္ရွိတဲ့ အိမ္ေထာင္ဖက္ေတြ နဲ႔ေတြ႕ကာ သာယာေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ မိသားစုဘဝကို ရရွိသြားၾကတာေတြ မနည္းလွပါဘူး။ (ကိုယ္မသိလိုက္ပဲ) ကိုယ့္ရဲ႕အေနအထိုင္ကို မ်က္စိ ေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ေနတဲ့သူေတြ အစဥ္အျမဲ ရွိေနတယ္ဆိုတာကို မိန္းခေလးေတြ သတိထားသင့္ပါတယ္။ (သံသရာမွာ က်င္လည္ေနရအုံးမယ္ဆိုရင္) ကိုယ့္ဘဝႀကီးကို ေျပာင္းလဲသြားေစနိဳင္တဲ့ အဲဒီအေနအထိုင္ကိုလည္း ဂရုတစိုက္ရွိသင့္တာေပါ့…။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္ကေတာ့ သူမကို “ ခင္ဗ်ား… က်ဳပ္ဘဝအေၾကာင္းကို ဘယ္ေလာက္အထိ သိပါသလဲ…၊ မသိရင္ ေလ့လာပါ…၊ သူမ်ားေျပာတိုင္း မယံုပါနဲ႔…၊ ကိုယ္တိုင္ေလ့လာပါ…” ဆိုတဲ့ စကားတခြန္းပဲ ေျပာခဲ့ပါတယ္။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၉၀)

အဆညအင္တာဗ်ဴး အျပီးမွာေတာ့ က်ဳပ္အဖြားနဲ႔အေဒၚက က်ဳပ္ကို အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ ေန႔စဥ္ညတိုင္း ပံုစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ နားခ်ပါေတာ့တယ္။ သူတို႔ အဓိကထား စဥ္းစားခဲ့ၾကတာကေတာ့ “အကယ္၍ က်ဳပ္က ပညာသင္ေရြးခ်ယ္ခံရလို႔ ဂ်ပန္ကို သြားခြင့္ရခဲ့ရင္… အငယ္ဆံုး ညီမေလးႏွစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူက ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္မွာလဲ…” ဆိုတဲ့ ျပႆနာပါ။ ျပီးေတာ့ က်ဳပ္က အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ အရြယ္လြန္ေနတာလည္း ပါတာေပါ့ေလ…။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူ႔ကို ယူရမယ္လို႔ အတင္းအၾကပ္ မေျပာခဲ့ပါဘူး။ က်ဳပ္မွာ ရည္ရြယ္ထားတဲ့ ခ်စ္သူရည္းစား ရွိရင္ သူတို႔ဆီကို ေခၚလာဖို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေတာင္းဆိုခဲ့ပါတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း “မူးလို႔ေတာင္ ရွဴစရာ” မရွိခဲ့တဲ့ ႏွလံုးလမ္းေၾကာင္းမွာ ကၽြန္းခံေနသူပါ။ အိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ေသးတာေၾကာင့္ ေက်ာင္းက လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ ညီမငယ္တေယာက္ကို အကူအညီေတာင္းျပီး ေခတၱခဏ အေယာင္ေဆာင္ငွါးျပဖို႔ စိတ္ကူးခဲ့ပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း အရွိကို အရွိတိုင္း “က်ဳပ္မွာ ရည္ရြယ္ထားသူ မရွိေသးတဲ့အေၾကာင္း” ဝန္ခံလိုက္ရတာေပါ့…။

အဲဒီအခ်ိန္က်မွ က်ဳပ္ရဲ႕ဟာကြက္ကို ေထာက္ျပီး အတင္းနင္းကာ ျမန္ျမန္အိမ္ေထာင္ျပဳဖို႔ တိုက္တြန္းၾကပါေတာ့တယ္။ အဖြားနဲ႔ အေဒၚျဖစ္သူက က်ဳပ္တို႔ မိသားစုရဲ႕ ေနာက္ခံဘဝဇာတ္ေၾကာင္း…၊ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြအခ်င္းခ်င္း ယိုင္းပင္းကူညီေပးေနရမႈေတြ…၊ နားလည္မႈမရွိသူနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ပါက ေရွ႕ဆက္ျဖစ္လာနိဳင္တဲ့ ျပႆနာေတြကို အေသးစိတ္ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ ရွင္းျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ျပီးတာနဲ႔ ဒီလိုမိသားစုေနာက္ခံရွိတဲ႔ က်ဳပ္လိုလူတေယာက္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဘက္ဟာ “ကိုယ္လို ေတာေနလူတန္းစား အညာသူ အညာသား” တေယာက္သာ ျဖစ္သင့္တဲ့အေၾကာင္း…၊ အခု မင္းမွာလည္း ရည္ရြယ္ထားသူ မရွိဘူးဆိုရင္… မင္းတို႔မိသားစုအတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့သူတေယာက္ ရွိေၾကာင္း…၊ သူ႕ကိုလည္း ငါတို႔ အားလံုးေလ့လာျပီးျဖစ္ေၾကာင္း…၊ ဒါေၾကာင့္ ငါတို႔ ေရြးထားတဲ႔သူကို လက္ခံစဥ္းစားေစခ်င္ေၾကာင္း… မနားတမ္း တရားေဟာၾကပါေတာ့တယ္။

ကဲ… ဟုတ္ပါျပီ… ခင္ဗ်ားတို႔ ေရြးထားတဲ့သူက ဘယ္သူလဲလို႔ ေမးလိုက္ေတာ့… “မူမူ” ေလ…တဲ့။ ဟာဗ်ာ… ခင္းဗ်ားတို႔ဟာက ၾကည့္လည္း လုပ္ၾကပါအုန္း…၊ သူက “ အသက္ကလည္း ႀကီး… အသားကလည္း ညိဳ… ရုပ္ကလည္း မလွ…” နဲ႔ မျဖစ္ပါဘူးလို႔ ရုတ္တရက္ တုန္႔ျပန္လိုက္ပါတယ္။ လူမမာ အဖြားျဖစ္သူကေတာ့ “ ေဟ့…ငါ့ေျမး.. လွတာမက္ရင္ ညစာခက္မယ္၊ ရုပ္လွတာ ကိုက္စားလို႔ မရဘူး… စိတ္လွဖို႔ဘဲ အေရးၾကီးတယ္” လို႔ဆိုကာ က်ဳပ္ကို ေဟာက္ပါေတာ့တယ္။ က်ဳပ္လည္း သူတို႔ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာေတာ့…။

တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္လည္း ေမးေျပာ-ေခၚထူး မရွိေပမဲ့ သူမကို သိေနပါတယ္။ သူမဟာ က်ဳပ္တို႔အေဒၚအိမ္ရဲ႕ ႏွစ္အိမ္ေက်ာ္ေလာက္မွာရွိတဲ႔ သူမရဲ႕ဦးေလးအိမ္မွာ ေနရင္း ကုမၸဏီမွာ စာရင္းကိုင္အလုပ္ လုပ္ေနတာပါ။ သူတို႔မိသားစုနဲ႔ က်ဳပ္တို႔အေဒၚမိသားစုဟာ အညာသူ-အညာသားခ်င္းမို႔ ႏွစ္အိမ့္တစ္အိမ္တမွ် ရင္းႏွီးၾကပါတယ္။ သူမက က်ဳပ္ညီမေတြအပါအဝင္ မိသားစုအားလံုးနဲ႔ ရင္ႏွီးေပမယ့္ အေဒၚအိမ္ကို မိုးခ်ဳပ္မွ ေရာက္လာတတ္တဲ့ က်ဳပ္နဲ႔ကေတာ့ စကားေတာင္ မေျပာခဲ့ဖူးပါဘူး။

အခုေတာ့ ေရွးေရစက္လို႔မ်ား ေျပာရေလမလား…။ သူမနဲ႔ ဆံုေတြ႕ဖို႔ ကံၾကမၼာက အတင္းဖန္းတီးလို႔ လာေနျပန္ပါျပီ…။ ဒီတခါေရာ ႏွလံုးလမ္းေၾကာင္းမွာ ကၽြန္းခံေနသူ မိုးစံတေယာက္ က်န္ရစ္ျဖစ္ခဲ့ေနေလအုံးမွာလား…။ က်န္ရစ္ျဖစ္ခဲ့ေနေလအံုးမွာလား…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၉)

အိမ္အျပန္ ေက်ာင္းကားေပၚမွာေတာ့ ပါေမာကၡဌာနမွဴး ဆရာဦးခင္ျမင့္က “ ကိုမိုးစံ… ဘယ္လိုလုပ္မလဲ…၊ က်န္တဲ့သူေတြကေတာ့ ေအာင္စာရင္း သြားမၾကည့္ေတာ့ဘူး ေျပာေနၾကတယ္…၊ ကိုမိုးစံ သြားၾကည့္အံုးမွာလား…” လို႔ ေမးျပန္ပါတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း “ေအာင္တယ္-က်တယ္ clear ျဖစ္ေအာင္ေတာ့ မာလာမွတ္တိုင္မွာ ဆင္းျပီး ကိုယ္တိုင္ သြားၾကည့္လိုက္ပါမယ္.. ဆရာ ” လို႔ တုန္႔ျပန္လိုက္ပါတယ္။ ဇူလိုင္လထဲမို႔ ထင္ပါရဲ႕… ။ မိုးက တဖြဲဖြဲ ရြာေနတဲ့အခ်ိန္ တံတားျဖဴမွတ္တိုင္ ေရာက္ေတာ့ ဆရာက “ကိုမိုးစံေရ… Good luck” လို႔ ႏွဳတ္ဆက္ရင္း ဆင္းသြားေလရဲ႕…။ ေရွ႕မွတ္တိုင္ “မာလာ” ကို ေရာက္ရင္ က်ဳပ္အလွည့္ေပါ့…။

ေက်ာင္းဆရာ က်ဴတာေပါက္စ မိုးစံတေယာက္ မိုးေရထဲမွာ ထီးမပါ ဘာမပါနဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ ခ်ခါ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ခန္းမဆီသ႔ို ခတ္သုတ္သုတ္ ေလွ်ာက္လွမ္းလို႔ ေနေလျပီ…။ ဘြဲ႕ႏွင္းခန္းမႀကီးကို ျဖတ္ကာ “စာေမးပြဲႏွင့္ ဘြဲ႕ႏွင္းဌာန” ေရာက္ေတာ့ ေမာ္ကြန္းထိန္းႀကီးက “ဘာလဲေဟ့… ပညာသင္ကိစၥလား…၊ ေမဂ်ာနဲ႔ နာမည္ ေျပာ…” လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ဳပ္က “စိတ္ပညာက မိုးစံ…ပါ” လို႔ ေျဖလုိက္တဲ့အခါ… ေမာ္ကြန္းထိန္းႀကီးက “ဟာ… ဒီနာမည္ ေအာင္တယ္…၊ လာ..လာ.. ဒီမွာလက္မွတ္ထိုး.. မနက္ဖန္မနက္ အဆည(အဆင့္ျမင့္ပညာဦးစီးဌာန) ကို သြားျပီး သတင္းပို႔ရမယ္” ဆိုျပီး ေအာင္စာရင္း မိတၱဴတစ္ေစာင္ ထုတ္ေပးလိုက္ပါေတာ့တယ္။ ေအာင္စာရင္းကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ပါသည္။ ႏွစ္ေယာက္ပဲ ပါမွာေပါ့…။ ဒီအဆင့္ေတြက စာေမးပြဲေအာင္ရံုေတာ့ လူတိုင္းေျဖနိဳင္ၾကပါတယ္။ ဒီအထဲကမွ အေတာ္ဆံုး (အမွွတ္အမ်ားဆံုး) ႏွစ္ေယာက္ကို ေရြးခ်ယ္ေပးလိုက္တာပါ။ က်န္တစ္ေယာက္က က်ဳပ္ရဲ႕စီနီယာ နိုင္ငံျခားမာစတာဘဲြ႕ရ လက္ေထာက္ကထိက ဆရာတစ္ေယာက္ပါ…။ ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္ကေတာ့ သူနဲ႔အတူ လူေတြ႕ႏွဳတ္ေျဖစာေမးပြဲကို ဆက္လက္ယွဥ္ျပိဳင္ရေပလိမ့္အုံးမည္။ က်ဳပ္တို႔ဆီက နိဳင္ငံျခားပညာသင္ေရြးခ်ယ္ေရး စည္းမ်ဥ္းအရ တစ္ဘာသာလွ်င္ တစ္ေယာက္သာ ေရြးခ်ယ္ေပးရတာမို႔ နံပါတ္တစ္ ျဖစ္မွသာ သက္ဆိုင္ရာသံရံုးသို႔ ဝင္ေရာက္ေျဖဆိုခြင့္ ရရွိနိဳင္ေပလိမ့္မည္။

အဲဒီေန႔ညက နံပါတ္တစ္ ျဖစ္ဖို႔အေရး ေတြးကာေတာကာ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ အိပ္မေပ်ာ္…။ မိသားစုညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ေရးေျဖေအာင္ရံုနဲ႔တင္ ေဆြ႕ေဆြ႕ခုန္ေအာင္ ဝမ္းသာေနၾကေလျပီ…။ အကယ္၍ နံပါတ္တစ္ျဖစ္လာခဲ့လွ်င္ေသာ္မွ သံရံုးအဆင့္မွာ ေက်ာ္လႊား ျဖတ္သန္းရအံုးမယ့္ “သံရံုး ေရးေျဖ-ႏွဳတ္ေျဖ” စာေမးပြဲရွိေနေသးတယ္ဆိုတာကို သူတို႔သိပံုမရ…။ သူတို႔အားလံုးရဲ႕ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္မႈေတြက က်ဳပ္ကိုလည္း စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အေထာက္အပံ့ တြန္းအား ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တေန႔ ၁၀ နာရီေလာက္ အဆည ကို သြားကာ သတင္းပို႔လိုက္ေတာ့… “လူေတြ႕-ႏွဳတ္ေျဖ” (အင္တာဗ်ဴး) ေျဖဆိုဖို႔ မနက္ဖန္မနက္ ၉ နာရီ အေရာက္ ျပန္လာခဲ့ဖို႔ မွာၾကားလိုက္တာေၾကာင့္ အိမ္ကို ျပန္လာကာ နားနားေနေနနဲ႔ စာဖတ္ေနလိုက္ပါေတာ့တယ္။

အင္တာဗ်ဴး ေျဖတဲ့ေန႔က က်ဳပ္တို႔ကို ေမးခဲ့တာက ဆရာႀကီး သံုးေယာက္…။ အလယ္က ဒိုင္ခံေမးခဲ့တဲ့ ဆရာႀကီးကေတာ့ ရန္ကုန္ပါခ်ဳပ္ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာစိုးရင္ပါ…။ က်န္တဲ့ ႏွစ္ေယာက္ကိုေတာ့ က်ဳပ္မသိ…။ ဆရာႀကီးကိုလည္း ဒါက ရန္ကုန္ပါခ်ဳပ္ ဆရာႀကီးဆိုတာေလာက္ပဲ သိခဲ့တာပါ။ ဒီအင္တာဗ်ဴးမွာပဲ အေဝးသင္ေက်ာင္းသားဘဝက လာခဲ့တဲ့က်ဳပ္က “အဂၤလိပ္”လို စျပီး ေျပာခြင့္ရခဲ့တာပါ။ အဂၤလိပ္လိုေမးျပီး အဂၤလိပ္လို ေျဖဆိုခဲ့ရတဲ့ ပထမဆံုးေသာ အင္တာဗ်ဴးေပါ့…။ စိုးရိမ္စိတ္ေတြ ရွိခဲ့ေပမဲ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ “ရိုးစင္းတဲ့အဂၤလိပ္စကား” ေျပာဟန္ေၾကာင့္ လံုးဝ အခက္အခဲ မရွိခဲ့ပါဘူး…။ အဂၤလိပ္စကားေျပာက်င့္ မရွိခဲ့ေပမဲ့ အဂၤလိပ္သဒၵါ နားလည္မႈက က်ဳပ္ကို အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳခဲ့တယ္လို႔ ထင္ခဲ့မိပါတယ္။ ဆရာႀကီး ေမးသမွ်ကို သဒၵါနည္းက်တဲ့ အဂၤလိပ္စာနဲ႔ ျပန္ေျဖခဲ့ရတာေပါ့…။

ဘာသာရပ္အသီးသီးရဲ႕ နံပါတ္တစ္ ျဖစ္လာမယ့္သူေတြရဲ႕ ေအာင္စာရင္းကိုေတာ့ ဘယ္အခ်ိန္မွာ ထုတ္ျပန္ေၾကျငာမယ္ဆိုတာ ႀကိဳတင္အသိေပးျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး…။ သံရံုးက ဆက္သြယ္လာတဲ့အခ်ိန္ဟာ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့…။ ေအာင္စာရင္းထြက္တဲ့အခ်ိန္ေပါ့…။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၈၈)

က်ဳပ္တို႔ပညာေရးက နိဳင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ဆု ေရြးခ်ယ္ေရးစာေမးပဲြကို အစ-အဆံုး တပတ္အတြင္း အျပီးစစ္ေလ့ရွိၾကပါတယ္။ ဆိုလိုတာက သတ္မွတ္ခ်က္ စဥ္းမ်ဥ္းနဲ႔ ကိုက္ညီသူေတြကို ေလွ်ာက္လြာစီစစ္လက္ခံတာ… ေရးေျဖစာေမးပဲြ နဲ႔ ေရးေျဖေအာင္တဲ့သူေတြကို လူေတြ႕ႏွဳတ္ေျဖ ေမးျမန္းက်င္းပတာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ေရးေျဖစာေမးပြဲမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ သက္ဆိုင္ရာဘာသာရပ္ (အေထြေထြ) နဲ႔ အဂၤလိပ္စာတို႔ကို ေျဖၾကရပါတယ္။

နိဳင္ငံျခားပညာေတာ္သင္ဆုကို စီးပြားေရးတခုလို အရွံဴးအျမတ္ တြက္ျပီး ေသေသျခာျခာ ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ႀကိဳးစားေနတဲ့ ဆရာ-ဆရာမေတြ ဒု နဲ႔ ေဒးပါ…။ အဲဒီလို ျပင္ဆင္ ႀကိဳးစားေနရင္း အသက္က ၃၅ ႏွစ္ ေက်ာ္သြားလို႔ လက္လႊတ္ဆံုးရွံဴးလိုက္ရတဲ့သူေတြကလည္း မနည္းလွပါဘူး…။ အဲ… အားလံုးမဟုတ္ရင္ေတာင္… အခ်ိဳ႕ေသာ နိဳင္ငံျခားျပန္ဆရာႀကီး-ဆရာမႀကီးမ်ားကလည္း “ ပညာသင္ဆု ရရွိဖို႔အတြက္ စီးပြားေရး တြက္..တြက္ကာ ႀကိဳးစားသင့္တယ္” လို႔ သက္ဆိုင္ရာ တပည့္ဆရာ-ဆရာမေတြကို လမ္းညႊန္သင္ၾကားေပးေနၾကေလရဲ႕…။

က်ဳပ္တဦးတည္း အျမင္အရ ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီအဆို-ဒီလမ္းညႊန္မႈမ်ိဳးကို လံုးဝ သေဘာမတူပါဘူး…။ ေက်ာင္းဆရာ-ဆရာမတေယာက္ဟာ ကိုယ့္မွာ ရွိသင့္ရွိထိုက္တဲ့ ေက်ာင္းဆရာအရည္အခ်င္းနဲ႔ျပည့္စံုေအာင္ သက္ဆိုင္ရာဘာသာရပ္ေတြကို အျမဲတမ္း ပံုမွန္ဖတ္ရႈ ေလ့လာျခင္းျဖင့္ ျဖည့္စီးေပးေနမယ္ဆိုရင္ ပညာေတာ္သင္ဆု စာေမးပြဲဆိုတာ မခက္လွပါဘူး။ အဲဒီလို ေက်ာင္းဆရာေကာင္း တေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား ျဖည့္စီးေနတဲ့ဆရာ-ဆရာမေတြအတြက္ ပညာသင္ဆုဆိုတာ ေရာက္လာရမွာပါ…။ ဒီလိုမဟုတ္ပဲ ပညာသင္ဆုကို စီးပြားေရးတြက္ တြက္လာခဲ့ၾကမယ္ဆိုရင္… တြက္လာခဲ့ၾကမယ္ဆိုရင္…။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ က်ဳပ္ကေတာ့ ေရွးအတိတ္ကံ နဲ႔ လက္ရွိကံ ႏွစ္ခုေပါင္းစပ္ ေဖးမကူညီမႈေၾကာင့္ ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ ဒီပညာေတာ္သင္ဆု စာေမးပြဲကို ဝင္ေရာက္ ယွဥ္ျပိဳင္ ေျဖဆိုခြင့္ ရရွိခဲ့တာပါ။ က်ဳပ္ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းေၾကာင့္ ရခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူး…။ က်ဳပ္တို႔လူသားေတြ မလုပ္နိဳင္တဲ့အရာတခုကို ကံၾကမၼာက ဖန္တီး ကူညီ ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့တာပါ။ ေက်းဇူးအထူးတင္လွ်က္ပါ ကံၾကမၼာရယ္…။

ဂ်ပန္ပညာေတာ္သင္ဆုအတြက္ မနက္ပိုင္းမွာ “အေထြေထြစိတ္ပညာဘာသာရပ္” နဲ႔ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ “အဂၤလိပ္စာဘာသာရပ္” စာေမးပြဲတို႔ကို ေျဖဆိုခဲ့ရပါတယ္။ ေရးေျဖေအာင္စာရင္းကို ေနာက္တစ္ရက္ျခား ေန႔လည္ ၂ နာရီေလာက္မွာ ေၾကျငာမွာ ျဖစ္တာေၾကာင့္ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ ေအာင္-ရွံဴး ကို အေၾကာင္းၾကား ဖုန္းဆက္ေပးဖို႔ ွ စာေမးပြဲ အတူတူေျဖခဲ့ၾကတဲ့ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ စိတ္ပညာဌာနမွ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္ေတြကို ေမာတၱာရပ္ခံခဲ့ရတာေပါ့…။ အဲဒီ ေရးေျဖေအာင္စာရင္း ထြက္တဲ့ေန႔မွာ က်ဳပ္္တို႔ ရန္ုကုန္အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္၊ စိတ္ပညာဌာနက ဆရာ-ဆရာမေတြအားလံုး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ဝင္ေရာက္လာမယ့္ ဖုန္းျမည္သံကို ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ေစာင့္ေနၾကရပါတယ္။ ၂ နာရီခြဲ သံုးနာရီအထိ ဘာသံမွ မလာ…။ က်ဳပ္တို႔ဌာနက ဖုန္းကလည္း အဝင္သာ လက္ခံနိဳင္ျပီး အထြက္မရတဲ့ Extension ဖုန္းျဖစ္တာေၾကာင့္ သူတို႔ဆီကို ဖုန္းဆက္ေမးဖို႔ကလည္း မျဖစ္နိဳင္…။ ေက်ာင္းထဲမွာရွိတဲ့ တခုတည္းေသာ အမ်ားသံုးဖုန္းဆီကို သြားျပန္ေတာ့ ကိုယ္ေျပာခြင့္ရဖို႔အေရး တန္းစီေနလိုက္ၾကတာ အလကား မုန္႔ေဝေနတဲ့အတိုင္းပါပဲ…။

ညေနသံုးနာရီ ေက်ာ္လို႔ ေလးနာရီထိုးကာ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ ေရာက္သည္အထိ ဘာမွ မသိရတာေၾကာင့္ “ေအာ္… သတင္းဆိုးမို႔ သူတို႔ မေျပာၾကတာေနမွာပါေလ…” ဆိုတဲ့အေတြးေတြက စိုးမိုးလို႔ေနခဲ့ပါေတာ့တယ္…။

ခ်စ္သမီးငယ္သို႔ အမွတ္တရ (၃)

ေနာက္တေန႔ စေနေန႔ ေနက်ခ်ိန္မွာ သမီးငယ္က လူ႔ေလာကႀကီးထဲကို အခက္ခဲမရွိ ေရွာေရွာရွဴရွဴ ေရာက္လာခဲ့တာပါ။ ဂ်ပန္မွာ ဆာကူရာ ေခၚ ခ်ယ္ရီပန္းတို႔ ေဝဆာလွပေနတဲ့အခ်ိန္…၊ ျမန္မာျပည္မွာ ပန္းပိေတာက္ေတြ ဖူးပြင့္လို႔ အတာကူးတဲ့ ႏွစ္ဦးသႀကၤန္အခ်ိန္မွာ လူ႔ေလာကႀကီးထဲကို ေရာက္ရွိလို႔ လာခဲ့တာပါ…။ တကယ္ကို မဂၤလာရွိေသာ အခ်ိန္ေပါ့ သမီးငယ္ရယ္…။ ေဆးရံုမွာရွိေနတဲ့ အခ်ိန္အတြင္းမွာလည္း ဘဘဂ်ပန္ဘုန္းႀကီးနဲ႔ ဆရာေလးတို႔မိသားစု၊ ဘဘ ဆူဇူကီး၊ အိုကားစံ၊ ေဖေဖရဲ႕ဆရာနဲ႔ ဦးဦး ေဒၚေဒၚပညာရွင္ႀကီးေတြ လာခဲ့ၾကေသးတာေပါ့။

ေဆးရံုေပၚမွာ ဦးဦးဆရာဝန္ႀကီးက သမီးငယ္အတြက္ ဂ်ပန္ယမ္းေငြ တစ္ေသာင္း အတင္းေပးေနတာေၾကာင့္ ေဖေဖက“ ခင္ဗ်ား အဲဒီလို ေပးရင္ က်ေနာ္က စိတ္ဆိုးမွာ”လို႔ ခတ္ျပတ္ျပတ္ ေျပာခဲ့ရပါေသးတယ္။ သမီးငယ္ ေလာကႀကီးထဲ ေရာက္လာျပီးသံုးရက္အတြင္း… ေဆးရံုက မဆင္းခင္မွာ အမည္နာမ ေပးရမယ္ဆိုတာေၾကာင့္ ေဖေဖတို႔မွာ အၾကပ္ရိုက္ခဲ့ရပါေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သမီးရဲ႕ေမြးနံနဲ႔လည္း ညီေစ…၊ မမရဲ႕နာမည္နဲ႔လည္း ကာရံနေဘ လိုက္ဖက္ေစ…၊ ဘဘတိုးလို မိသားစုအေပၚ ေက်းဇူးသိတတ္ ျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္တတ္တဲ့ သားသမီးရတနာတပါး ျဖစ္ပါေစ... ဆိုျပီး သမီးရဲ႕နာမည္ကို ေဖေဖကိုယ္တိုင္ ေရြးခ်ယ္ေပးခဲ့တာပါ။

(မမမိုးသက္မြန္နဲ႔အအတူ)

ဒီကမၻာေလာကႀကီးမွာ တိုးတက္ ထက္ျမက္ မြန္ျမတ္လွတဲ့ သမီးရတနာတပါး ျဖစ္လာေစဖို႔ “တိုးထက္မြန္” ရယ္လို႔ ေပးခဲ့တာပါ။ ေဖေဖရဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္-ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္ေတြကို ျဖည့္စီးေပးနိဳင္ေသာ သမီးရတနာတပါး ျဖစ္ပါေစ…။

ေမြးေန႔မွာ ေမေမမူ၊ မမ မိုးသက္မြန္ တို႔နဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ...။

ေမြးေန႔မွာ ဖြားဖြား၊ ဦးဦး၊ ေဒၚေဒၚ တို႔ မိသားစုတေတြနဲ႔အတူ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ပါေစ...။

ဒီကေန႔ (၁၄-၀၄-၂၀၀၉) သႀကၤန္အက်ေန႔တြင္ က်ေရာက္ေသာ ခ်စ္သမီးငယ္၏ ၂ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္ မိသားစုနဲ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ...။