က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၃၈)

တစ္ရက္မွာေတာ့ ကုမၸဏီမွာ အလုပ္ အတူတူလုပ္ေနတဲ့ ရန္ကုန္ ၅၁ လမ္းက ကိုေအာင္ခိုင္ ဆိုတဲ့ က်ဳပ္ရဲ႕ စီနီယာက ဖိုင္နယ္မွာ က်ဴ(Q) ဝင္လို႔ ဆိုျပီး လက္ရွိအလုပ္မွ ထြက္ကာ မဟာဝိဇၹာအရည္အခ်င္းစစ္တန္း အပိုင္း-၁ (Q 1) တက္ေရာက္ဖို႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ဆီ အားတက္သေရာ ခ်ီတက္သြားပါေတာ့တယ္။ မသြားခင္မွာလည္း သူ႔လို စာေတာ္တဲ့သူအတြက္ ဆိုျပီး က်ဳပ္တို႔အဖြဲ႕က ဂုဏ္ျပဳပြဲေလး လုပ္ေပးလိုက္ၾကပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္အထင္ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေတာ့ ကိုေအာင္ခိုင္ တစ္ေယာက္ “စာမလိုက္နိဳင္” လို႔ ဆိုျပီး အလုပ္ ျပန္လုပ္ဖို႔ ရံုးကို ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ အဲဒီမွာ က်ဳပ္လည္း သူ႕ကို ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားသြားျပီး က်ဳပ္နဲ႔ သူ နဲ႔ တကၠသိုလ္အေၾကာင္း ေျပာျဖစ္ၾကတာေပါ့။ သူဟာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္၊ သမိုင္းဌာနမွာ ေန႔ေက်ာင္းတက္... အဲဒီကပဲ ဖိုင္နယ္မွာ Qualify (Q) ျဖစ္လို႔ မဟာအရည္အခ်င္းစစ္တန္း အပိုင္း-၁ ကို အဲဒီ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က သမိုင္းဌာနမွာပဲ ျပန္သြားတက္တာ... စာမလိုက္နိဳင္ဘူး ဆိုေတာ့ က်ဳပ္အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ထူးဆန္းေနပါတယ္။ က်ဳပ္က “အဲဒီအတန္းက စာေတြ တကယ္ ခက္တာပဲလား ကိုေအာင္ခိုင္” လို႔ သူ႕ကို ေမးေတာ့...“ဟာ... အားလံုးကို အဂၤလိပ္လို သင္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ တကယ္ ခက္ေၾကာင္း...၊ အမွန္တကယ္ စာမလိုက္နိဳင္လို႔ ျပန္ထြက္လာတာျဖစ္ေၾကာင္း...၊ စာ သာ လိုက္နိဳင္ပါက ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္က သိပ္ျပီး အေရးမႀကီးေၾကာင္း...၊ တစ္ပတ္ကို တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ သြားတက္နိဳင္ပါက အဆင္ေျပေၾကာင္း...” ရန္ကုန္ေလနဲ႔ အေသအျခာ ရွင္းျပပါေတာ့တယ္။
သူ ေျပာျပလိုက္တာကို အေဆာင္ျပန္ေရာက္လို႔ အိပ္ယာေပၚ ေရာက္္ေနသည့္တိုင္ ေခါင္း ထဲက မထြက္နိဳင္တဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုကေတာ့ “ စာ သာ လိုက္နိဳင္ပါက ေက်ာင္းမွန္မွန္မတက္” လည္း ရတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ပါပဲ..။ အကယ္၍ က်ဳပ္သာ ဖိုင္နယ္ကို သူ႕လို Qualify (Q) နဲ႔ ေအာင္ခဲ့မယ္ ဆိုရင္... အလုပ္တဖက္္နဲ႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာ ပညာ ဆက္သင္ဖို႔ အခြင့္အလမ္း ရျပီေပါ့။ ဒီလို အခြင့္အေရး ရခဲ့ျပီဆိုရင္... က်ဳပ္ အိပ္မက္ထဲက တကၠသိုလ္ဆရာ ကထိက ေဒါက္တာ ျမင့္ႏြယ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္မလာနိဳင္ဘူးလို႔ ဘယ္သူေျပာနိဳင္မွာလဲ...။ ေတြးရင္း...ေတြးရင္း...နဲ႔ ရင္ေတြ ခုန္လာလိုက္တာ ငုတ္တုတ္ေတာင္ ထ ထိုင္ခဲ့ရပါတယ္။ အဲဒီက်မွ က်ဳပ္ေျဖထားခဲ့တဲ့ အေဝးသင္ ဖိုင္နယ္စာေမးပြဲကို Qualify (Q) နဲ႔ ေအာင္ျမင္ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ က်ဳပ္ ရင္ထဲမွာ တားမရ-ဆီးမရ ျဖစ္ေပၚလာပါေတာ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း ခ်က္ခ်င္းပဲ အိပ္ယာကုတင္ေပၚမွဆင္းကာ အေဝးသင္ ေက်ာင္းစာအုပ္ေတြ သီးသန္႔ထုပ္ထားတဲ့ ကုတင္ေျခရင္းက ပီနံအိပ္ကို ဖြင့္လို႔ ဖိုင္နယ္ေမးခြန္းေတြ ျပန္ရွာ... ကိုယ္ ေျဖထားခဲ့တာေတြကို ျပန္စဥ္းစားရင္း... အမွတ္ေတြ ျပန္တြက္ၾကည့္...။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမဂ်ာေရာ... မိုင္နာေရာ... တစ္ပုဒ္မက်န္ အပုဒ္ေစ့ ေျဖနိဳင္ခဲ့တာမို႔... ဆရာသမားေတြ အမွန္တိုင္း စစ္ပါက Qualify ျဖစ္နိဳင္ပါတယ္ေလ...လို႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားေပးျပီးသကာလ၊ တေမွး အိပ္စက္ဖို႔အေရး... မီးေလးကို အေျပးပိတ္လို႔ ... တေရး ႀကိတ္ခဲ့ရပါေတာ့တယ္။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၃၇)

တကယ္ေတာ့ မဝါ ဟာ က်ဳပ္ဘဝကို ရန္ကုန္ျမိဳ႕ႀကီးနဲ႔ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ျဖစ္ေအာင္ အစစအရာရာ ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ လုပ္ေပးခဲ့သူပါ။ “ဝတ္ပံု-စားပံု...၊ မိန္းခေလးေတြနဲ႔ စကားေျပာတဲ့အခါ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဘယ္လိုေျပာရမယ္”ကအစ သင္ျပေပးခဲ့သူပါ။ အက်ႌ ဆိုရင္လည္း လည္ကတုံးကအစ အသင့္ခ်ဳပ္ျပီးသား ရယ္ဒီမိတ္ ကို ဝယ္မဝတ္ေစပဲ... ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်း အေနာက္ဘက္တန္းက နံမည္ႀကီး စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္မွာ သူကိုယ္တိုင္ လိုက္ပို႔... သူကိုယ္တိုင္ ေရြးျပီး ခ်ဳပ္ေစ... ဝတ္ေစ.. ခဲ့သူပါ။ အဲဒီဆိုင္က လည္ကတုံး ခ်ဳပ္ပံု ဘယ္ေလာက္အထိ ေကာင္းသလဲ ဆိုရင္.. က်ဳပ္ရဲ႕ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္က ဆရာ-ဆရာမေတြကေတာင္ “ နင့္ လည္ကတုံး ခ်ဳပ္ပံု သိပ္ေကာင္းတာပဲ... ဘယ္ဆိုင္မွာ ခ်ဳပ္တာလဲ..” လို႔ မၾကာခဏ ေမးၾကတဲ့အထိပါ။ တမင္တကာ လုပ္ယူျပီး ဟန္ေဆာင္ ဖန္တီးထားတဲ့ အေပၚယံ အျပံဳး အေျပာအဆို အျပဳအမူမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ... တကယ္ ရင္ထဲက လာတဲ့ စိတ္ရင္းေစတနာမွန္နဲ႔ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္လို ၾကင္နာ ယုယစြာ ဆက္ဆံခဲ့တယ္ ဆိုတာ သိလာရျပန္ေတာ့... မဝါကို ပိုလို႔..ပိုလို႔.. ေလးစားလာခဲ့မိပါတယ္။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ မဝါရဲ႕ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕တဲ့ အေျပာအဆို အျပဳအမူ အယုအယေတြ ေအာက္မွာ က်ဳပ္ ဆိုတဲ့ ေတာသားတစ္ေယာက္ တဒဂၤ သာယာနစ္မြန္းခဲ့ဖူးပါတယ္။ စကား အပိုအလို ေျပာတာ မႀကိဳက္ပါဘူး ဆိုတဲ့ က်ဳပ္ ေတာင္မွ... သူမရဲ႕ မုသားမပါ ခ်ိဳသာတဲ့ ေမာတၱာေစတနာ ေရယဥ္ေက်ာမွာ ေမ်ာပါစီးဝင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီကတဆင့္ ရရွိလာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျငိမ္းခ်မ္းမႈေတြဟာ က်ဳပ္ တစ္ေယာက္သာမက... က်ဳပ္ ပတ္ဝန္းက်င္နဲ႔ ေလာကႀကီး တစ္ခုလံုးကိုလည္း ကူးဆက္ ျပန္႔ႏွံ႔ သြားေစခဲ့တာ အမွန္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း က်ဳပ္ဘဝ အေတြ႕အၾကံဳအေပၚ အမွီျပဳလို႔... က်ဳပ္တို႔ ညီမေလးကိုလည္း... “ဓာတ္ပံုထဲမွာ အျမဲတမ္း ျပံဳးေနသလို... ျပင္ပေလာကမွာလည္း အျမဲတမ္း ျပံဳးေနေစခ်င္ပါတယ္။” တစ္ေယာက္တည္း ျပံဳးဖို႔ အခက္အခဲ ရွိခဲ့မယ္ဆိုရင္... အျမဲတမ္းမဟုတ္ရင္ေတာင္မွ တခါတေလ (အရာအားလံုး ျပီးျပည့္စံုေနေပမယ့္) ေလာကႀကီးကို အလိုမက်တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ သုန္မႈန္ေနတတ္တဲ့့ ဟို.. မႏၱေလးေတာင္ထိပ္က ေဒၚျမိဳင္ ကိုပါ အေဖၚညိွလို႔ အျပိဳင္ ျပံဳးၾကည့္ၾကေစခ်င္ပါတယ္။ အနီးဆံုးပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ေက်နပ္ ပီတိ ေအးခ်မ္းမႈ ရိုက္ခတ္သံကို အေဆာတလ်င္ ခံစားသိရွိ ရလိမ့့္မည္က ေျမႀကီးလက္ခတ္ မလြဲပါ။
အလ်ဥ္းသင့္လို႔ ေနာက္တစ္ခုကို ထပ္ဆင့္လို႔ တင္ျပခြင့္ျပဳမယ္ဆိုရင္...“အိပ္မက္ထဲမွာ မုသားမေႏွာတဲ့ အမွန္စကားေတြကို တံုးတိတိ မေျပာခဲ့သလို.. လက္ရွိ ျပင္ပေလာကမွာလည္း တုံးတိတိကို ထာဝရ ႏွဳတ္ဆက္လို႔ မေလွ်ာ့မတင္းတဲ့ ေစာင္းႀကိဳးေလးႏွယ္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ ျပဳျပင္ သြားေစခ်င္ပါတယ္။” က်ဳပ္လို ေယာက်္ားရင့္မႀကီး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ႏွဳတ္က အမွန္တရားကို ခတ္ျပတ္ျပတ္ စကားလံုးေတြနဲ႔ ပံုေဖၚတာဟာ သဘာဝက်ေပမယ့္... ညီမေလးတို႔လို အားႏြဲ႕တဲ့ မိန္းခေလး တစ္ေယာက္ရဲဲ႕ ႏွဳတ္ခမ္းဖ်ားက ေပၚထြက္လာခဲ့မယ္ဆိုရင္... ၾကားရသူအေပါင္းက နားဝင္မပီ သူ႕လက္ရည္ ရယ္လို႔ ညည္း(ညီး)ၾကေပမေပါ့...။ ညီမေလးရဲ႕ ရွိျပီးသား ရုပ္အလွ နဲ႔ စိတ္အလွေတြကို သင့္တင့္ေသာ အျပံဳး အေျပာအဆို.. အျပဳအမူေတြ နဲ႔ ထပ္ဆင့္လို႔ ပံုေဖၚထုဆစ္ လိုက္မယ္ဆိုရင္... ေတာ္ေလးဝဝင္ မင္းသမီးေတြကေတာင္ ထိုင္ကာ ရွိခိုး ၾကရေပလိမ့္မည္။
( အစ္ကိုႀကီးရဲ႕ ေစတနာႏွင့္ ဆိုဆံုးမမႈေတြကို အျမဲတေစ ေဝဒနာ အျဖစ္ ယံုမွားထင္မွတ္ေလ့ရွိေသာ အေထြးဆံုး ညီမငယ္ ႏွင့္ တိုက္ဆိုင္မႈရွိေသာ ညီမငယ္တိုင္းကို ရည္ညႊန္းပါသည္။)

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၃၆)

က်ဳပ္ဘဝအတြက္ မေဆြကို ထာဝရ ဘဝလက္တြဲေဖၚအဆင့္ထိ ရည္မွန္းလို႔ ရိုးသားစြာ ႀကိဳးစားခဲ့ေပမယ့္... အရံွဳးသမားျဖစ္ခဲ့ရသူက က်ဳပ္ ပါ။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေရာင္ျခည္ေတြ တသီႀကီး ေပးကာ အရူးလုပ္ခံလိုက္ရသူက က်ဳပ္ပါ။ ဘဝကို ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္စြာ ရုန္းကန္လွဳပ္ရွား ေနရသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေပမယ့္... က်ဳပ္ ႏွလံုးသားကလည္း အျခားပုထုစဥ္မ်ားနည္းတူ ႏုနယ္လွပါ၏။ ခံစားတတ္ပါ၏။ ဘဝေပး အေတြ႕အၾကံဳအရ “အမ်ားအျမင္မွာ ခံနိဳင္ရည္ရွိသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္” ႀကိဳးစားရပ္တည္နိဳင္ခဲ့ေပမယ့္... ည အိပ္ခ်ိန္ ေရာက္လို႔ ရန္ုကုန္က အေဆာင္ခန္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ အထီးက်န္ တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္မိွတ္ ငိုေၾကြးခဲ့ရတာေတြကို ဘယ္သူမ်ား သိနိဳင္အံုးမွာလဲ...။ ဘယ္သူကမ်ား နားလည္ စာနာမႈ ေပးနိဳင္ၾကမွာလဲ...။ အခုလည္း တစ္ပူေပၚ ႏွစ္ပူဆင့္လို႔ တိတ္တိတ္ကေလး ငိုျခင္း ဆက္ရျပန္ပါျပီ...။ ဒါကို မေဆြ တစ္ေယာက္ ဘယ္လိုလုပ္ သိနိဳင္မွာတဲ့လဲ...။ သူမေၾကာင့္ က်ဳပ္ ပူေဆြး ေသာက ေရာက္ခဲ့ရတာကို သူမ ဘယ္လိုလုပ္ ကိုယ္ခ်င္းစာေပးနိဳင္မွာတဲ့လဲ...။ အမ်ားအထင္မွာ တိက်ျပတ္သားလွတဲ့ က်ဳပ္လိုလူတစ္ေယာက္မွာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ က်ခဲ့ရတဲ့ မ်က္ရည္ေတြ ရွိခဲ့ဖူးပါတယ္ဆိုရင္... ပံုျပင္လို႔မ်ား.. မွတ္ေနမလား...။ မယံုမရွိပါနဲ႔ ပံုျပင္မဟုတ္တဲ့ ႏွလံုးသားဒဏ္ခ်က္ တစ္ခုပါ...။
ဘယ္လိုပင္ ႏွလံုးသားဒဏ္ရာေတြ ရွိေနေပမယ့္... မိသားစုအေရး ဦးစားေပးခဲ့ရသူမို႔... မႏၱေလးတကၠသိုလ္က တင္မိုးလြင္ႀကီး ေဘာ့လံုးကိုသာ ၾကံဳးၾကံဳး ကန္ခဲ့သလို... က်ဳပ္ကလည္း ကုမၸဏီအလုပ္ကိုသာ ဇြတ္မွိတ္ ႀကိတ္္လုပ္ခဲ့ရတာေပါ့။ တခါတရံေတာ့လည္း ရန္ကုန္သူ မဝါရဲ႕ အျပဳအစု အယုအယေတြ ေအာက္မွာ နစ္ေမ်ာခဲ့ဖူးပါတယ္။ က်ဳပ္ ေနထိုင္မေကာင္း ျဖစ္လို႔ မွဳိင္ေနတတ္တဲ့အခါ... “ျပစမ္း..ဆိုျပီး က်ဳပ္ နဖူးကို သူ႔လက္ကေလးနဲ႔ တယုတယ စမ္းကာ... မျဖစ္ဘူး..မျဖစ္ဘူး... နင္ ေဆးေသာက္မွ ျဖစ္မယ္ဆိုတဲ့ အျပံဳးမ်က္ႏွာနဲ႔ အေျပာ...၊ ပါရာစီတေမာ ေဆးျပားကို ကိုယ္တိုင္ ႀကိတ္လို႔ ေသာက္ေရတစ္ခြက္နဲ႔ အသာအယာ ေခ်ာ့ေမာ့တိုက္ခဲ့တဲ့ ဟန္ပန္အမူအရာ...၊ ဒီပံုတိုင္းဆိုရင္ ထမင္းစားလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး ဆိုျပီး.. တပည့္ေက်ာ္တစ္ေယာက္ကို ဆံျပဳတ္ (သို႔) ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ သြားဝယ္ခိုင္းကာ.. ခြံ႕မေၾကြးရံုတမယ္ အေသအျခာ ဂရုတစိုက္နဲ႔ ျပဳစုယုယမႈ”ေတြေၾကာင့္ က်ဳပ္ရင္ထဲမွာ စိတ္ရိုင္းေတြ ဝင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ မဝါက “ငါ့ကိုမ်ား စိတ္ဝင္စားေနတာလား” ဆိုတဲ့ အတၱႀကီးတဲ့စိတ္ေတြ လႊမ္းမိုးျဖစ္ေပၚခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဘဝကို ခတ္ၾကမ္းၾကမ္း ရုန္းကန္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရသူမို႔လည္း မိန္းမတစ္ေယာက္ရဲ႕ အၾကင္နာ ေမာတၱာတရားနဲ႔ ယုယမႈေတြကို မၾကံဳစဖူး... ၾကံဳရေလေတာ့.. လြဲမွားတဲ့ စိတ္နဲ႔ မွားယြင္းတဲ့အဓိပါၸယ္ေတြ ေကာက္ယူခဲ့ဖူးပါတယ္။ ဒီ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ “စိတ္ဆင္ရိုင္း” ကို “ဥာဏ္ပညာခၽြန္း” နဲ႔ အခ်ိန္မွီ မအုပ္နိဳင္ခဲ့ရင္...က်ဳပ္ဘဝေရွ႕ေရးက မေတြးဝံ့စရာ...။

ယင္းမာပင္ အမွတ္တရ (၄)

ဦးေလးျငိမ္းတို႔အိမ္ဟာ မံုရြာ-ပုလဲ-ဂန္႔ေဂါ ကားလမ္းမႀကီးရဲ႕ ညာဘက္ျခမ္း၊ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ရွိ ေစ်းႀကီးရဲ႕ အေနာက္ဘက္ ကပ္လွ်က္ရွိေသာ ေတာင္-ေျမာက္လမ္းအတိုင္း ငါးမီးနစ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ပါက ေရာက္နိဳင္တဲ့ေနရာ ဘယ္ဘက္ျခမ္းမွာ တည္ရွိပါတယ္။ အိမ္က ႏွစ္ထပ္အိမ္ ျဖစ္ျပီး သီးျခားမီးဖိုေဆာင္ေလးလည္း ရွိပါတယ္။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ေအာက္ထပ္မွာ သူ႔အမ်ိဳးသမီး အန္တီဝင္း၊ သမီးႀကီး ေက်ာ့ေက်ာ့၊ သားလတ္ ေက်ာ္ျငိမ္း၊ သားငယ္ သီဟ တို႔နဲ႔ မိတ္ဆက္ေပးျပီး..“ မင္းအေဖနဲ႔ ငါ ဟာ တစ္ခ်ိန္က လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္ေတြ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း..၊ တစ္ဦးက အဆင္မေျပတဲ့ အခ်ိန္မွာ တစ္ဦးက ကူညီရမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း...၊ ဒီအိမ္မွာ ဘာမွ အားနာစရာ မလိုေၾကာင္း...၊ စာကိုသာ ၾကိဳးစားေစခ်င္ေၾကာင္း...၊ မင္းက ဒီႏွစ္ လမ္းစဥ္လူငယ္ ျမိဳ႕နယ္အဆင့္ ျမန္မာစာရည္ခၽြန္ျပိဳင္ပြဲမွာလည္း ဒုတိယဆု ရထားတာေၾကာင့္ ဒီစာေမးပြဲကို ေအာင္ျမင္လိမ့္မည္ဟု ယံုၾကည္ေၾကာင္း...၊ မနက္ဖန္ မံုရြာက ငါ့ တူမ တစ္ေယာက္လည္း ဒီကို ေရာက္လာျပီး မင္းနဲ႔အတူ ၁၀ တန္း ေျဖမွာ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း...၊ မသိတာရွိရင္ တိုင္တိုင္ပင္ပင္ ေမးျမန္းေဆြးေႏြးနိဳင္ေၾကာင္း... စသည္ျဖင့္ စံုလင္ေအာင္ ရွင္းျပကာ အေပၚထပ္ကို လိုက္ပို႔ပါတယ္။ အေပၚထပ္မွာ ထမင္းစား စားပြဲပုတစ္လံုး ခ်ေပးထားျပီး တစ္ေယာက္တည္း ေနရပါတယ္။ အစားအေသာက္ကုိလည္း စာေမးပြဲကာလ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ ဦးေလးျငိမ္းကပဲ ေသေသျခာျခာ ဂရုတစိုက္ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးခဲ့ပါတယ္။ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႔ စားေတာ္ပဲျပဳတ္ထမင္းေၾကာ္နဲ႔ ဗူးသီးေၾကာ္ ကို သူကိုယ္တိုင္ အိမ္အေပၚထပ္အထိ တစ္ရက္မပ်က္ လာပို႔ေပးခဲ့ပါတယ္။ စာေမးပြဲေျဖျပီးအျပန္ ေန႔လည္စာကို မီးဖိုေဆာင္မွာ တကူးတက ေစာင့္ျပီး ခူးခတ္ ေကၽြးေမြးခဲ့သလို... ညစာကိုလည္း အလားတူပါပဲ...။ ဦးေလးျငိမ္းရဲ႕ ေက်းဇူးတရားေတြက ႀကီးမားလွပါေပတယ္။ ဦးေလးျငိမ္းအိမ္မွာ တည္းခို နားယူခြင့္ ရရွိခဲ့ျပီး စာေမးပြဲေျဖဆိုခဲ့တာေၾကာင့္ ၁၀ တန္း ဆိုတဲ့ “ေတာင္” ကို ေက်ာ္နိဳင္ခဲ့တာပါ။ ဒီ ေတာင္ ကို မေက်ာ္နိဳင္ခဲ့ရင္.. မိုးစံ ဆိုတာ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္သလို... ဒီစာကိုလည္း ေရးခြင့္ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး...။ အခုေတာ့ မိုးစံ တစ္ေယာက္ ျပည္တြင္းက ရိုးရိုးဘြဲ႕-မဟာဘြဲ႕ေတြ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ရရွိခဲ့ရံုမက... ေရျခား ေျမျခားက မဟာဘြဲ႕တစ္ခုကိုပါ ရရွိေနျပီး...မၾကာခင္ကာလမွာ ပီအိပ္ခ်္ဒီ ဆိုတဲ့ ပါရဂူ ဘြဲ႕ႀကီးကိုလည္း ထိုက္တန္ေအာင္ျမင္စြာ ဆြတ္ခူးရရွိေတာ့မွာပါ။ ဒီလို ေအာင္ျမင္မႈေတြနဲ႔ ျပည္ေတာ္ ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခါ မိသားစုနဲ႔အတူ ဦးေလးျငိမ္း ရွိရာ “ယင္းမာပင္ျမိဳ႕”ကေလးဆီကို လာေရာက္ ေက်းဇူးဆပ္မယ္ လို႔ စိတ္ကူးစဥ္းစားထားေပမယ့္... ဦးေလးျငိမ္းကလည္း မိုးစံတို႔အေဖလို ေသာက္တတ္ စားတတ္သူမို႔ “သူ မရွိေတာ့ရင္...”ဆိုတဲ့ အေတြးက ရင္ကို စိုးရိမ္ တုန္လွဳပ္ ပူပန္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေက်းဇူးရွိသူကို အသက္ထင္ရွားရွိစဥ္ ကိုယ္တတ္နိဳင္တာေလးနဲ႔ ေက်းဇူးဆပ္ခြင့္ မရလိုက္မွာကို အရမ္း စိုးရိမ္ ေနမိပါတယ္။ အခုေတာ့ ဒီ စိုးရိမ္မႈ ကြက္လပ္ကေလးကို “ယင္းမာပင္ဘေလာ့ဂ္” ေလးက ျဖည့္စီးေပးနိဳင္မယ္ ဆိုတာေၾကာင့္ အတိုင္းမသိ ဝမ္းေျမာက္ရပါ၏။
(ယင္းမာပင္ျမိဳ႕မွ ဦးေလးျငိမ္းႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားသို႔ အမွတ္တရ)

ယင္းမာပင္ အမွတ္တရ (၃)

စာေမးပြဲ ေျဖဖို႔ ေလး ငါးရက္အလို ရင္ေပါင္တိုင္ တြဲဘက္ အ.ထ.က မွ ၁၀ တန္း ေက်ာင္းသားေတြ ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕ဆီသို႔ အလွ်ိဳလွ်ိဳ ထြက္ခြာသြားၾကေလျပီ။ မိုးစံကေတာ့ “ဒီတစ္ႏွစ္ေတာ့ သြားပါျပီ” ဆိုတဲ့ ဝမ္းနည္းအေတြးနဲ႔ ႀကိတ္မွိတ္ ငိုေနခဲ့ရတာေပါ႔။ အင္မတန္မွ ျပံဳးခဲ.. ရီခဲ.. ငိုခဲလွတဲ့ အစ္ကုိႀကီး ျဖစ္သူ မ်က္ရည္က်တာကို ျမင္ေတြ႕ရေတာ့... ညီငယ္ေလးေယာက္ကလည္း ထပ္ကာလိုက္လို႔ ငိုေၾကြးၾကျပန္ပါတယ္။ ဒီအခါမွာ ဘာမွမသိေသးတဲ့ ညီမေလးႏွစ္ေယာက္ကလည္း ေအာ္ကာဟစ္ကာ ငိုၾကျပန္ပါေရာ...။ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြေၾကာင့္လည္း ေနာက္ပိုင္းမွာ မိုးစံဟာ... သူ႔ရင္ထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ပဲ ဝမ္းနည္းပူေဆြးမႈေတြ နဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရပါေစ... “အမ်ားအျမင္မွာ ခံနိဳင္ရည္ရွိသူ တစ္ေယာက္အျဖစ္” တက္လွမ္းနိဳင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္။ ေမာင္ႏွမတေတြ ငိုေၾကြးျပီးလို႔ ေနာက္တစ္ရက္မွာ ရြာသစ္က“ေပါက်န္”ဆိုတဲ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေရာက္လာကာ... “သူတို႔ သူငယ္ခ်င္း ငါးေယာက္ ယင္းမာပင္ တံတားႀကီးအနီးမွာ အိမ္တစ္အိမ္ ငွါးကာ အတူေန အတူစားလွ်က္ ေက်ာင္းတက္ေနၾကေၾကာင္း..၊ အခု မင္း ငါတို႔ဆီမွာ တည္းျပီး စာေမးပြဲေျဖဖို႔ လာေခၚတာျဖစ္ေၾကာင္း...၊ ဒါဟာ ငါ တစ္ေယာက္တည္း သေဘာမဟုတ္ေၾကာင္း...၊ က်န္တဲ့ မင့္သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္တဲ့ ဖိုးလင္း၊ ယဥ္ညြန္႔ နဲ႔ ေအာင္ဆင္တို႔ကလည္း အေခၚခိုင္းတာ ျဖစ္ေၾကာင္း..၊ ငါတို႔ စားသလို စားမယ္ဆိုရင္ ဘာမွမလိုေၾကာင္း...၊ လံုးဝ အားနာစရာ မလိုေၾကာင္း” တရစပ္ေျပာကာ အတင္းေခၚပါေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေပါက်န္ဟာလည္း ေသာက္ေသာက္စားစားနဲ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တာကလြဲရင္ ၈ တန္းကို အဂၤလိပ္စာ ဂုဏ္ထူးနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ လူေတာ္တစ္ေယာက္ပါ။ သူကလည္း အတင္းေခၚ.. ကိုယ့္မွာလည္း စားေသာက္စရိတ္ အလံုအေလာက္ ရွိတာမို႔ သူတို႔ဆီမွာ တည္းခိုျပီး ၁၀ တန္း စာေမးပြဲ ေျဖဆိုဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်ခဲ့ပါတယ္။
ေနာက္ေန႔မနက္ ၾကံဳရာ သစ္ကား(သစ္တင္တဲ့ကား) နဲ႔ ရြာသစ္ကေန ယင္းမာပင္ျမိဳ႕အထိ လိုက္လာၾကျပီး “ဝင္းလိုက္” ဓာတ္ပံုတိုက္ေရွ႕ ဆင္းကာ... လမ္းဆက္ေလွ်ာက္၊ တံတားထိပ္ ေရာက္ေတာ့ ညာဘက္ခ်ိဳးကာ သူတို႔ ေနထိုင္ရာ အိမ္ကေလးဆီ ျမန္းခဲ့ၾကပါတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အားလံုးက ဝမ္းသာအားရ ႀကိဳဆိုၾကပါ၏။ သို႔ေသာ္ သံုးပင္ႏွစ္ခန္း ဝါးထရံကာ ဇလီသပ္ အိမ္ကေလးမွာ သူတို႔ ငါးေယာက္အျပင္ မိုးစံလို လာေရာက္ တည္းခိုေျဖဆိုၾကမည့္ အျခားနယ္က ေက်ာင္းသား ေလး ငါးေယာက္လည္း ေရာက္ရွိေနတာေၾကာင့္ ျပည့္ညွပ္လို႔ေနသည္။ သူတို႔အားလံုးက စာေမးပြဲဆိုတာ အမႈထားပံုမေပၚ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္ေနပံု ရ၏။ မိုးစံကေတာ့ “ဒီေလာက္ လူမ်ားေနရင္ စာၾကည့္ဖို႔ အဆင္ေျပပါ့မလား”ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔ စိုးရိမ္လွ်က္ ရွိေနပါ၏။ ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီေလာက္ အၾကာမွာေတာ့ ဒီအိမ္မွာ ရင္ေပါင္တိုင္က မိုးစံ ဆိုတာ ရွိသလား ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ အရပ္ရွည္ရွည္ အသားျဖဴျဖဴ လူတစ္ေယာက္ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ဝင္ေရာက္လာပါ၏။ မိုးစံ ကလည္း လူကိုျမင္လိုက္တာနဲ႔ သူတို႔ငယ္ငယ္... ရြာကို စာရင္းစစ္လာတိုင္း အိမ္မွာ ထမင္း-ဟင္း ကိုယ္တိုင္ ဝင္ခ်က္ေလ့ရွိတဲ့ စာရင္းစစ္ (ဦး)ေမာင္ျငိမ္းမွန္း ခ်က္ခ်င္း မွတ္မိလိုက္ပါတယ္။ သူကလည္း ေတြ႕တာနဲ႔တစ္ျပိဳင္နက္ “မိုးစံ.. မင္း ဦးေလးျငိမ္းတို႔အိမ္မွာ လိုက္တည္းျပီး စာေမးပြဲေျဖဖို႔ လာေခၚတာ... အခု လိုက္ခဲ့ပါ”လို႔ ဆိုပါတယ္။ မိုးစံ တစ္ေယာက္ ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြဆီမွာ တည္းခိုေနတယ္ဆိုတာကို ဦးေလးျငိမ္း ဘယ္လိုလုပ္ သိခဲ့ပါသလဲ...။ ဒီအေၾကာင္းကို မိုးစံကလည္း မေမးခဲ့သလို... သူကလည္း ေျပာမျပခဲ့ပါ။ ဆိုေတာ့ ရြာအထိေအာင္ အိမ္တိုင္ယာေရာက္ လာေခၚခဲ့တဲ့ ေပါက်န္နဲ႔ က်န္သူငယ္ခ်င္းေတြကို နွဳတ္ဆက္ ေတာင္းပန္ကာ ဦးေလးျငိမ္းနဲ႔အတူ လိုက္ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။

ယင္းမာပင္ အမွတ္တရ (၂)

ဒီလိုနဲ႔ သံုးေလးလအၾကာ... ရြာေက်ာင္းက မႏၱေလးတကၠသိုလ္ဘြဲ႕ရ မူလတန္းျပ ႏွင့္ အလယ္တန္းျပဆရာ-ဆရာမေတြက အခေၾကးေငြ မယူပဲ ၉ တန္းနဲ႔ ၁၀ တန္း ကို တက္ေရာက္သင္ၾကားေပးမယ္ဆိုတာေၾကာင့္ ရင္ေပါင္တိုင္ရြာ တြဲဘက္အထက္တန္းကို ပံုမွန္အခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်လွ်က္ ဖြင့္လွစ္ေပးနိဳင္ခဲ့ပါ၏။ ေက်းဇူး ႀကီးမားလွပါေပတယ္ ဆရာ-ဆရာမတို႔ရယ္...။ တြဲဘက္ေက်ာင္း ျဖစ္တာမို႔ ရင္ေပါင္တိုင္ေက်ာင္းက ကိုးတန္းဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ပံုႏွိပ္ျပဌာန္းစာအုပ္ အလံုအေလာက္ မရရွိပါ။ သက္ဆိုင္ရာ ဘာသာရပ္အလိုက္ ဆရာကိုင္ တစ္အုပ္စီ ႏွင့္ အပို ေလး ငါး ဆယ္အုပ္စီသာ။ ဒီမိုး ဒီေျမ ဒီေက်ာင္းမွာ ဒီဆရာေတြနဲ႔ ဒီတပည့္ေတြ ဘယ္လို ႏွစ္ပါးသြားခဲ့ရတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ပေဟဠိအျဖစ္ အေျဖညိွဖို႔ ထားခဲ့ပါရေစ...။ ျမိဳ႕ျပနဲ႔ေက်းလက္၊ လူခ်မ္းသာနဲ႔ လူဆင္းရဲ၊ ပညာတတ္နဲ႔ ပညာမဲ့ တို႔ရဲ႕ၾကားမွာ တည္ရွိေနတဲ့ ပညာေရးအခြင့္အလမ္း မညီမွ်မႈေတြဟာ... အရင္ကလည္း ရွိခဲ့သလို..၊ ယခုလည္း ရွိေနဆဲ...၊ ေနာင္လည္း ဆက္လက္ တည္ရွိေနအုံးမည္သာ...။ ဒီအတြက္ မည္သူ႕ကိုမွ် အျပစ္ မတင္လိုေသာ္လည္း... ေရွးအတိတ္ကံၾကမၼာကိုေတာ့ ယိုးမယ္ဖြဲ႕မိပါ၏။
“အစေကာင္းမွ အေႏွာင္းေသျခာ” ဆိုသလို... မူလအစကတည္းက ယိုင္နဲ႔နဲ႔ စတင္ခဲ့ရတဲ့ ရင္ေပါင္တိုင္ တြဲဘက္အထက္တန္း(၁၀ တန္း)ဟာ ေနာက္ဆံုး အတန္းတင္စာေမးပြဲေျဖဖို႔အေရး စာေျဖ-စာစစ္ဌာန ရွိရာ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕ သို႔ သြားေရာက္တည္းခိုဖို႔ အတြက္ ဒုကၡအခက္အခဲေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရျပန္ပါတယ္။ အရင္ႏွစ္ေတြတုန္းကဆိုရင္ အစိုးရစစ္ အတန္းေတြ ျဖစ္တဲ့ ၈ တန္းနဲ႔ ၁၀ တန္းကို ယင္းမာပင္စာစစ္ဌာန သြားေရာက္ေျဖဆိုတဲ့အခါ... ဆရာ-ဆရာမေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြကို ရြာက လွည္းေတြနဲ႔ လိုက္ပို႔ၾက...၊ ယင္းမာပင္ျမိဳ႕နယ္ခန္းမႀကီးကို ေခတၱခဏ ေနထိုင္ခြင့္ ေတာင္းကာ တည္းခိုၾက...၊ ရြာက ထမင္းခ်က္အဖြဲ႕ကလည္း ေက်ာင္းသားေတြဆီက တြက္ခ်က္ေကာက္ခံထားတဲ့ စားစရိတ္ကို အေလအလြင့္ မရွိေအာင္ စီမံခန္႔ခဲြလို႔ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးၾက...၊ ဆရာ-ဆရာမေတြကလည္း တပည့္ေတြကို ႀကီးၾကပ္(လိုအပ္လွ်င္ စာသင္)အုပ္ခ်ဳပ္လို႔ အစစအရာရာ အဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ခဲ့ၾကပါ၏။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ရြာလူႀကီးက ေခါင္း ေရွာင္၊ ရြာလူထုက စိတ္မဝင္စား၊ ဆရာ-ဆရာမေတြကလည္း အလံုးစံု တာဝန္မယူနိဳင္တာေၾကာင့္ မိမိအစီအစဥ္နဲ႔မိမိ သြားေရာက္ တည္းခို ေျဖဆိုၾကဖို႔ အေၾကာင္း ဖန္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ဤျဖစ္စဥ္ သည္ပင္လွ်င္ ေစာေစာက အေၾကာ္သည္ မိုးစံတို႔ မိသားစုေမာင္ႏွမတေတြ မ်က္ႏွာ မသာမယာျဖစ္ရျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္း ျဖစ္ရေလသည္။
မိုးစံ ကေတာ့ ေနာက္ႏွစ္ဆိုတာ မေသျခာတာမို႔.. ေအာင္တာ-မေအာင္တာ အပထားလို႔ ဒီႏွစ္ ေျဖလိုက္ခ်င္သည္။ ဒီအတြက္လည္း အေမညိဳက သူ စုထားေသာ ေငြက်ပ္ငါးဆယ္ကို ေျမးျဖစ္သူ ျမိဳ႕သြားဖို႔ အေရး ထုတ္ေပးထားျပီးျဖစ္သလို... အေဒၚဝမ္းကြဲျဖစ္သူ မမဝင္းကလည္း ေငြအစိတ္ ေပးခဲ့ျပီးေလျပီ။ ဒီေငြ ၇၅ိ/ ဆိုရင္ ၁၀ တန္း စာေမးပြဲ ေျဖဆိုစဥ္ရက္အတြင္း စားဖို႔ လံုေလာက္ပါ၏။ ခက္တာက တည္းခိုေနထိုင္ဖို႔ ေနရာ..။ တကယ္လိုအပ္ေနတာက ယင္းမာပင္ျမိဳ႕မွာ ၁၀ ရက္ေလာက္ တည္းခိုနိဳင္ဖို႔ အသိမိတ္ေဆြအိမ္တစ္အိမ္...။ ဒီအတြက္ သားႀကီး မိုးစံက ဖခင္ျဖစ္သူကို သြယ္ဝိုက္၍ အပူကပ္ ေနျခင္းပင္။ မိုးစံတို႔ ငယ္ငယ္... ဖခင္ျဖစ္သူ သမလူႀကီး လုပ္ခဲ့စဥ္က ယင္းမာပင္ျမိဳ႕မွာ မိတ္ေဆြေတြ ရွိခဲ့ဖူးသည္။ အထူးသျဖင့္ သမအသင္းေတြကို စာရင္း လုိက္စစ္ေလ့ရွိေသာ ျမိဳ႕နယ္သမဦးစီးဌာနမွ စာရင္းစစ္မ်ားပင္...။ ဒီမိတ္ေဆြေတြထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္အိမ္ကို လိုက္ပို႔ဖို႔ ဖခင္ျဖစ္သူကို နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ စည္းရံုးတိုက္တြန္းေနေသာ္လည္း... “သူမ်ားကို ဒုကၡမေပးခ်င္ဘူး..ကြာ” ဆိုတဲ့ အေျဖကလြဲလို႔ ဘာမွ မေျပာ။

ယင္းမာပင္ အမွတ္တရ (၁)

၁၉၈၈ ခုႏွစ္၊ မတ္လဆန္း ရဲ႕ ပူအိုက္ေသာ ေႏြနံနက္ခင္းတစ္ခုမွာ ရင္ေပါင္တိုင္ရြာ အေနာက္ထိပ္ရွိ ရြာ၏ တစ္ခုတည္းေသာ အေျခခံပညာအလယ္တန္းေက်ာင္း (ႏွင့္ တြဲဘက္ အ.ထ.က) ၏ ေရွ႕အဝင္ဝ ဘယ္ဘက္ျခမ္း အိမ္ဝိုင္းအတြင္း၌ရွိေသာ အေၾကာ္ဆိုင္တြင္ မိုးစံတို႔ မိသားစုေမာင္ႏွမတေတြ မ်က္ႏွာ မသာမယာျဖင့္ အလုပ္ရွဳတ္ေနၾကေလ၏။ ဖခင္ျဖစ္သူက ေခါင္း ငိုက္စိုက္ခ်ကာ ဆန္ေကာ(စေကာ)အလယ္၌ ရွိေသာ စင္းႏွီတုံး ေပၚတြင္ ဗူးသီးကိုတင္ကာ ေတာက္ေတာက္စင္းေနသလို... သားႀကီးျဖစ္သူ မိုးစံ က စင္းျပီးသား ဗူးသီးဖတ္ကေလးေတြကို ဇလံုျဖဴႀကီးထဲ ထည့္ကာ ဆား၊ ဆန္မႈန္႕၊ ေဆာ္ဒါအနည္းငယ္ ႏွင့္ ေရ ကို သမေအာင္ ထပ္ျဖည့္လွ်က္ ဒူးေပၚ ေမးေထာက္ကာ ညာဘက္လက္ျဖင့္ အားရပါးရ ႏွယ္ေနေလသည္။ မိခင္ျဖစ္သူက မေန႔ညက ေထာင္းထားေသာ မတ္ပဲအစိုေလးေတြကို အကြင္းေလးေတြ လုပ္ကာ ဆီပူဒယ္အိုးႀကီးထဲသို႔ တစ္ခုျပီး တစ္ခု ထည့္ရင္း တစို႔တံကေလးျဖင့္ ဟိုဘက္ဒီဘက္ ျပန္ကာလွန္ကာ လုပ္ေပးလွ်က္ရွိ၏။ ထိုအခ်ိန္မွာ က်န္ညီအစ္ကို ေလးေယာက္က ျမင္းခြာရြက္ေၾကာ္ ေရာင္းနိဳင္ဖို႔အတြက္ ျမင္းခြာရြက္ သင္ေနၾကသလို... ဥမမယ္ စာမေျမာက္ေသးတဲ့ ညီမေလး ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ထမင္းဇလံုထဲ ထည့္ေပးထားေသာ အေၾကာ္တစ္ခုကို သူနိဳင္ ကိုယ္နိဳင္ အျပိဳင္လုေနၾကေလသည္။
“က်ေနာ္ ဒီႏွစ္ ၁၀ တန္း စာေမးပြဲ မေျဖရေတာ့ဘူးေပါ့... ဟုတ္လား အေဖ” ဆိုတဲ့ အသံနဲ႔အတူ တိတ္ဆိတ္မႈကို ျဖိဳခြင္းလိုက္သူက သားႀကီး မိုးစံပင္...။ ဖခင္ျဖစ္သူကေတာ့ “ ဒီလိုလည္း မဟုတ္ေသးပါဘူးကြာ... ရြာကလူႀကီးေတြနဲ႔ မင္းတို႔ ဆရာေတြ တိုင္ပင္ျပီး တစ္ခုခု လုပ္ေပးလိမ့္မယ္ ထင္ပါတယ္” ဟု ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မရွိလွေသာ အသံျဖင့္ တုန္႔ျပန္မႈျပဳေလ၏။ ဇာတ္လမ္းက အစကတည္းက ယဥ္သကိုဟု ဆိုရမည္ပင္။ မိုးစံ ၁၀ တန္း ေရာက္သည့္ ဒီ ၁၉၈၇-၈၈ ပညာသင္ႏွစ္မွာ ရင္ေပါင္တိုင္ရြာ တြဲဘက္အထက္တန္းကို ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ မဖြင့္နိဳင္။ မိုးေခါင္ေရရွားအရပ္ျဖစ္တာမို႔ စီးပြားေရးက အျမဲတမ္း အဆင္မေျပၾက။ မိုး ေကာင္းလို႔ ေကာက္ပဲသီးႏွံ ရၾကရင္ စီးပြားေရးအဆင္ေျပ...၊ စီးပြားေရး ဖြံ႕ျဖိဳးတာနဲ႔အမွ်... တစ္အိမ္ေထာင္ကို ဘယ္ေလာက္ ဟု က်သင့္ေငြ ခြဲတမ္းေကာက္ယူကာ ျမိဳ႕တက္ ဆရာ ငွါးကာ ရြာႏွင့္ ရြာအနီးတဝိုက္က ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြအတြက္ တြဲဘက္အထက္တန္း ( ၉ တန္း ႏွင့္ ၁၀ တန္း) ကို ဖြင့္ေပးေနၾက။ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြက လစဥ္ေၾကး အနည္းငယ္ ပံ့ပိုးေပးရံုပင္..။ မိုး ေခါင္လို႔ ဆရာ မငွါးနိဳင္တဲ့ႏွစ္ ဆိုရင္ေတာ့.. တတ္နိဳင္တဲ့သူေတြက အထက္တန္းေက်ာင္းရွိရာ သက္ဆိုင္ရာ ျမိဳ႕ေတြဆီ ခ်ီတက္ၾက။ ဆင္းရဲသား မတတ္နိဳင္တဲ့သူေတြကေတာ့ တစ္ႏွစ္နားလို႔... ေနာက္ႏွစ္ မိုး ေကာင္းေအာင္ ဆုေတာင္းယံုမွတပါး အျခားေရြးစရာ လမ္းမရွိ။ ဒီနွစ္လည္း မိုးေခါင္တာေၾကာင့္ ဆရာ ငွါးဖို႔ ရြာက ေငြေၾကး မေထာက္ပံ့နိဳင္။ ဒါေၾကာင့္ ရြာတြဲဘက္အထက္တန္း ဖြင့္ေရး-မဖြင့္ေရး ရြာကလူူႀကီးေတြ၊ မိဘ-ဆရာအသင္းနဲ႔ ဆရာ-ဆရာမေတြ အႀကိတ္အနယ္ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကရ၏။ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ ေရာက္ေနတာေတာင္ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မဖြင့္နိဳင္တာေၾကာင့္ စီးပြားေရး အဆင္ေျပသူေတြ နဲ႔ အဆက္အသြယ္ ရွိသူေတြက အထက္တန္းေက်ာင္းရွိရာ ျမိဳ႕ႀကီးမ်ားသို႔ အသီးသီး ေျပာင္းေရႊ႕သြားၾကေလျပီ။ အထူးသျဖင့္ ရြာ ႏွင့္ အနီးဆံုးေနရာတြင္ ရွိေသာ ယင္းမာပင္ အ.ထ.က သို႔ ေျပာင္းၾကေလ၏။ မိုးစံ တို႔လို လူေတြကေတာ့ “တြဲဘက္ ဖြင့္နိဳင္ပါေစ”လို႔ ဆုေတာင္းရင္း ေက်ာင္းဖြင့္ရက္ကို လည္ပင္းတရွည္ရွည္ျဖင့္ ေမွ်ာ္လင့္ေနၾကရပါ၏။ ဒီႏွစ္ မဖြင့္နိဳင္ရင္.. နားေပအံုးေတာ့ တစ္ႏွစ္ေပါ့။