က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၂၁)

ကုမၸဏီမွာ အျမဲတမ္းဝန္ထမ္း ျဖစ္လာျပီးကတည္း က်ဳပ္ဘဝလည္း တျဖည္းျဖည္း စိုေျပလာခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္သားေတြက “ေငြ ရဖို႔သည္ ပထမ၊ အလုပ္ ျပီးေျမာက္ဖို႔သည္ ဒုတိယ” လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ဳပ္က “အလုပ္ ျပီးေျမာက္ေအာင္ျမင္ဖို႔သည္ ပထမ၊ ေငြ ရဖို႔သည္ ဒုုတိယ” ဆိုတဲ့ မူ နဲ႔ အလုပ္ လုပ္ခဲ့တာေၾကာင့္လည္း အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ လူႀကီးေတြရဲ႕ ယံုၾကည္ကုိးစားမႈကို ရရိွခဲ့ပါတယ္။ အေပၚယံ ပကာသနေတြနဲ႔ ေရာင္စံုျခယ္ထားတဲ့ ရန္ကုန္အသိုင္းအဝိုင္း ၾကားမွာ လူရာဝင္နိဳင္ဖို႔ အတြက္လည္း က်ဳပ္ရဲ႕ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ ပံုုစံကို ေျပာင္းလဲဖို႔ ဦးစြာ ႀကိဳးစားရေတာ့တာေပါ႔။ မေျပာင္းလို႔ မရဘူး..ဗ်ိဳ႕။ ရန္ကုန္သူ မဝါ က“ ဟင္…အညာသား..ဝတ္လိုက္ရင္ ပံုမလာ..ပန္းမလာနဲ႔..၊ နင္ မေန႔ကဟာေတြ ဝတ္လာျပန္ျပီ..၊ အသစ္မလဲခဲ့ဘူးလား..၊ ဒီေန႔ဝတ္တဲ့ဟာ..ေနာက္ေန႔ မဝတ္ရဘူးဟဲ့ ေတာသားရဲ႕” ဆိုျပီး ေန႔တိုင္း ႏွိပ္ကြပ္တာပါ။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္က တစ္စံုကို ၂ ရက္ ဝတ္နိဳင္ေအာင္ အေဆာင္ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ အသာေလးခၽြတ္ျပီး ႀကိဳးတမ္းေပၚ လႊားထားတာပါ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ က်ဳပ္ပဲ အရံွဳးေပးလိုက္ရတာေပါ႔ဗ်ာ။ က်ဳပ္ ရရိွတဲ့ အပိုဝင္ေငြကို တစ္ေယာက္တည္း မစားပဲ၊ ရံုးမွာထိုင္ျပီး စာရြက္စာတမ္း စီစဥ္ေပးရတဲ့ ရံုးအဖဲြ႔ နဲ႔ ေနာက္လိုက္ေတြကို မွ်ေဝခံစားေစတာေၾကာင့္လည္း က်ဳပ္ တာဝန္ယူလုပ္ကိုင္ရတဲ့ အလုပ္ေတြဟာ အျမဲတမ္း အဆင္ေခ်ာလို႔ေနပါတယ္။ က်ဳပ္ဘဝရဲ႕ ေရာင္နီပ်ိဳးစ အခ်ိန္ေတြေပါ႔။
ပုံမွန္ဝင္ေငြေလး ရိွလာျပီဆိုေတာ့ အလုပ္ကအျပန္ ညေနတိုင္း ပန္းဆိုးတန္းက လမ္းေဘးအေဟာင္းဆိုင္အပါအဝင္ စာအုပ္ဆိုင္တကာ ဝင္ျပီး ေမႊေတာ့တာေပါ႔။ တက္က်မ္းေတြ၊ ဘာသာေရး နဲ႔ ဘာသာျပန္စာအုပ္ေတြ၊ စိတ္ပညာဆုိုင္ရာစာအုပ္ေတြ နဲ႔ အတၳဳပၸတၱိစာေပေတြ အကုန္လံုး စိတ္ဝင္စားတာမွန္သမွ် အကုန္ ဝယ္ဖတ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာေက်ာ္စိန္၊ ဦးေအးေမာင္၊ ခင္ေမာင္သန္း(စိတ္ပညာ) တို႔ရဲ႕ စာအုပ္ေတြအျပင္ တကၠသိုလ္ဘုန္းနိဳင္ ရဲဲ႕ ဝတၳဳေတြ တစ္အုပ္မက်န္ ဝယ္ဖတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ တကၠသိုလ္ဘုန္းနိဳင္ ရဲ႕ ဝတၳဳေတြဟာ က်ဳပ္ မေမြးခင္ နဲ႔ က်ဳပ္ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘဝေလာက္ မွာ ေရးခဲ့တဲ့စာေတြက မ်ားပါတယ္။ ဆရာႀကီးဟာ ရန္ကုန္-မႏၱေလး တကၠသိုလ္၊ စိတ္ပညာဌာနက နိဳင္ငံျခားျပန္ဆရာတစ္ေယာက္ ျဖစ္တာေၾကာင့္လည္း သူ႔ရဲ႕ဝတၳဳတိုင္းလိုလိုမွာ စိတ္ပညာဆိုင္ရာ အသိပညာေပးေလးေတြ တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ထည့္သြင္းထားတတ္ပါတယ္။ အဲဒီ ပညာေပးအခ်စ္ဝတၳဳေတြထဲမွာ က်ဳပ္ဘဝကို စနစ္တက် ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ တိုးတက္လာေအာင္ ေစ့ေဆာ္ တြန္းအားေပးခဲ့တဲ့ ဝတၳဳ တစ္ပုဒ္ ရိွခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ (က်ဳပ္ မွတ္တာ မမွားခဲ့ရင္) အမ်ိဳးသားစာေပဆုရစာအုပ္ ျဖစ္တဲ့ “ႏွင္းေငြ႕တစ္ေထာင့္ မိုးတေမွာင့္” ပါပဲ။ ဝတၳဳထဲက ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ မႏၱေလးတကၠသိုလ္ (ႏွင့္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)၊ စိတ္ပညာဌာနက နိဳင္ငံျခားျပန္ ကထိက ဆရာ ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္ ဟာ က်ဳပ္ဘဝ အတြက္ Ideal ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ က်ဳပ္လို အေဝးသင္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္အတြက္ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္နိဳင္မွန္း သိေပမဲ့ က်ဳပ္ကိုက်ဳပ္ ဝတၳဳထဲက တကၠသိုလ္ဆရာ ကထိက ေဒါက္တာျမင့္ႏြယ္ အျဖစ္ စိတ္ကူးယဥ္အိပ္မက္ေတြ မက္ခဲ့ဘူးပါတယ္။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၂၀)

အစိုးရက ၁၉၈၉ ႏွစ္မွာ SEE Law (State Economics Enterprise Law) ကို ျပဌာန္းခဲ့ျပီး Market Oriented ေခၚတဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရး စနစ္ကို ေျမစမ္းခရမ္းပ်ိဳး နဲ႔ စတင္ခဲ့တာေၾကာင့္ ၉၀ ခုႏွစ္ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကုမၸဏီ ေတြ မိႈလိုေပါက္ေအာင္ ေပါမ်ားခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားပိုင္ေရာ ပုဂၢလိပိုင္ေရာ ဆိုပါေတာ့။ က်ဳပ္ အလုပ္ စဝင္တဲ့ ၁၉၉၃ ခုႏွစ္ မွာဆိုရင္ ထုတ္ကုန္/သြင္းကုန္ လုပ္ငန္းေတြဟာ ေန႔မအား ညမနား လုပ္ေနၾကရတာပါ။ က်ဳပ္တို႔ ရံုးမွာ ဆိုရင္လည္း ရံုးရိွလူကုန္ လက္မလည္နိဳင္ေလာက္ေအာင္ အထိပါ။ တစ္ေယာက္ကို အလုပ္ သံုးေလးခုေလာက္ ကိုင္ထားၾကတာပါ။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္ကေတာ့ ငုတ္တုပ္။ ေနာက္ဆံုး ဘယ္လိုမွ သူ႔လူေတြနဲ႔ အလုပ္ မနိဳင္ေတာ့တဲ့ အခါက်မွ လက္ေထာက္မန္ေနဂ်ာ(မန္ေနဂ်ာ၏ ခယ္မ) နဲ႔ သူ႔အစ္မ(မန္ေနဂ်ာ၏မိန္းမ၊ ရံုးမွာ ဘာရာထူးမွ မရိွ) တို႔က က်ဳပ္ကို အလုပ္တစ္ခု တာဝန္ေပးပါေတာ့တယ္။ ဆိပ္ကမ္းထဲမွာ ပံုထားတဲ့ စားအုန္းဆီပီပါ ေတြကို အျပင္ေရာက္ေအာင္ ထုတ္ေပးဖို႔ပါ။ သူ႔လူေတြကိုလည္း ဝိုင္းဝန္းႀကီးၾကပ္ေပးဖို႔ အမိန္႔ထုတ္လိုက္ပါေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ “ကား” ကုိေတာ့ ကိုေက်ာ္သန္း ဂိတ္က ယူပါ၊ ငါတို႔ ေျပာထားျပီးသား လို႔ ဆိုပါတယ္။
က်ဳပ္လည္း တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးတဲ့ ဆိပ္ကမ္းထဲဝင္ျပီး ပစၥည္းထုတ္ရမယ္ဆိုေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိုးးရိမ္တာေပါ႔ဗ်ာ။ ျပီးေတာ့ အစအဆံုး ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း လုပ္ရမွာ။ ကိုေမာင္ေလး ဆိုတဲ့ ရန္ကင္းသားကေတာ့“ အညာသား…ဘာမွမပူနဲ႔..၊မင္း နဲ႔ ငါ ဆိပ္ကမ္းတစ္ခုထဲပဲ..မသိရင္ ငါ ကူမယ္” လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကုန္က်စရိ္တ္ကို ခန္႔မွန္းေျခ တြက္၊ ေငြထုတ္..၊ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္စာတမ္းေတြ ယူကာ ဆိပ္ကမ္းအမွတ္ ၅ ထဲကို ဝင္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ တကယ္ေတာ့ ပထမဆံုး အေတြ႔အႀကံဳဆိုေပမဲ့ က်ဳပ္အတြက္ ဘာမွ အခက္အခဲ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ရံုးမွာ အလုပ္မရိွတိုင္း လက္ခံဖိုင္အေဟာင္းေတြ ဖတ္ခဲ့ မွတ္ခဲ့ တဲ့ အက်ိဳးေက်းဇူးေပါ႔ဗ်ာ။ လုပ္ငန္းသေဘာအရ အေကာက္ခြန္ နဲ႔ ဆိပ္ကမ္းပိုင္း ဆိုင္ရာ ကိစၥရပ္ေတြဟာ အစီအစဥ္အလိုက္ တစ္ခုျပီးမွတစ္ခု လုပ္ရတာပါ(ပိုက္ဆံေပးလဒ္ထိုးျပီး ေက်ာ္ခြ လုပ္လို႔ရတာေတြေတာ့ ရိွတာေပါ႔ဗ်ာ)။ ေတာင္ ႀကီးလို ပံုေနတဲ့ စားအုန္းဆီပီပါေတြကို ဆိပ္ကမ္းက ကရိန္း လို႔ေခၚတဲ့ ဝန္ခ်ီစက္ ၊ Fork-Lift စတဲ့ စက္ေတြ နဲ႔အတူ ဆိပ္ကမ္းအလုပ္သမားေတြရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ ကားႀကီးေတြေပၚ တင္ကာထုတ္လိုက္တာ ၅ ရက္ေျမာက္ေန႔မွာ ျပီးျပတ္သြားတာေပါ႔ဗ်ာ။ က်ဳပ္ ေဘးက ကိုေမာင္ေလးက သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ က်န္ေသးေတာ့ ရံုးမျပန္ပဲ သူ႔ကိုကူလုပ္ေပးရတာေပါ႔။ အဲဒီေန႔ညေနမွာပဲ ကိုေမာင္ေလးက “အညာသား.. အလုပ္ျပီးသြားျပီဆိုေတာ့ ဒီည “ေရႊဘဲ” မွာ ဘီယာတိုက္ကြာ”လို႔ ဆိုပါတယ္။ က်ဳပ္ကလည္း “အညာသားက ေသြးမနည္းပါဘူး…၊ ဒါေပမဲ့ ပိုက္ဆံမရိွဘူး..ဗ်”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ သူကလည္း“ဒီအတြက္ေတာ့ မပူနဲ႔..၊ မင့္ အသံုးစရိတ္ စာရင္း ကို ငါ ေရးေပးမယ္”လို႔ ဆက္ျပန္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္က စီနီယာ ရန္ကုန္သားလူလယ္ေတြ ကို ဘီယာ တိုက္လိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ ရံုး ေရာက္ေတာ့ ကိုေမာင္ေလး ေရးေပးတဲ့ ကုန္က်စရိတ္ ရွင္းတမ္းကို က်ဳပ္လက္ေရးနဲ႔ ျပန္ကူးျပီး ခတ္ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ လက္ေထာက္မန္ေနဂ်ာ ဆီ လက္ခံဖိုင္နဲ႔တကြ တင္လိုက္ေတာ့.. OK လို႔ ဆိုပါတယ္။ ညက ဘီယာဖိုးေတြ ေက်တဲ့အျပင္ က်ဳပ္ အိပ္ထဲကို ေငြက်ပ္တစ္ေထာင္ေလာက္ အပိုေရာက္လာခဲ့ပါတယ္ (ပညာေတြလည္း ရလိုက္တာေပါ႔)။ ဒါတင္ဘယ္ကမလဲ.. “ အညာသားက တစ္ေယာက္တည္း လုပ္နိဳင္ ကိုင္နိဳင္တယ္..၊ စိတ္ခ်လက္ခ် ခိုင္းလို႔ ရျပီ” ဆိုတဲ့ ကိုေမာင္ေလး ရဲ႕ ေထာက္ခံခ်က္နဲ႔ က်ဳပ္လည္း စီနီယာမ်ားနည္းတူ တစ္လကို ၁၅၀၀ိ/ ရတဲ့ အျမဲတမ္းကုမၸဏီဝန္ထမ္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္လို႔ လာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၁၉)

အလုပ္ ရျပီဆိုေတာ့ အေဆာင္ေျပာင္း ေနရတာေပါ႔ဗ်ာ။ ၆ မို္င္ခြဲ၊ “ေရႊၾကယ္” လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ အနီး ဓမၼာရံု လမ္းထဲက အေဆာင္ေပါ႔။ အေပၚမွာ ပိုင္ရွင္ မိသားစု ေနၾကျပီး ေအာက္ထပ္မွာ အေဆာင္ထားတဲ့ သေဘာပါ။ အလုပ္သင္ကာလမွာ က်ဳပ္ ရတဲ့လခက တစ္ပတ္ကိုတစ္ရာ နဲ႔ တစ္လကို ေလးရာ ရတဲ့အခ်ိန္မွာ အေဆာင္လခက ၃၅၀ိ/ ေပးရေတာ့ လကုန္ျပီဆိုရင္ က်ဳပ္ညီဆီ လက္ဝါးျဖန္႔ရပါေသးတယ္။ ဒါေတာင္မွ က်ဳပ္က အဲဒီရက္ေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္ တစ္ရက္ကို ထမင္းတစ္နပ္ပဲ စားခဲ့ရတာပါ။ မယံုရင္ေတာ့လည္း ပံုျပင္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ေပါ႔ဗ်ာ။
အလုပ္က မနက္ ၉ နာရီကေန ညေန ၅ နာရီ အထိ ရံုးခ်ိန္။ ပစၥည္းေတြ ထုတ္/သြင္း လုပ္ေပးရတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္း ဆိုေတာ့ ရံုးလုပ္ငန္း နဲ႔ အျပင္ထြက္ေအာက္ဒိုး အပိုင္း ၂ ခု ရိွပါတယ္။ လုပ္ငန္းသေဘာအရ မိန္းခေလးေတြက ရံုး၊ ေယာက်္ားေလးေတြက အျပင္ပိုင္းေပါ႔။ အျပင္ေအာက္ဒိုးက ခြင္ ရိွတယ္ေလဗ်ာ(ေနာက္ပိုင္းမွ သိလာတာပါ)။ MD နဲ႔ GM ရိွေပမယ့္ တစ္ရံုးလံုးကို မန္ေနဂ်ာ နဲ႔ ုသူ႔မိသားစု အသိုင္းအဝုိင္းကပဲ ႀကီးစိုးထားတာပါ။ က်ဳပ္ ပထမဆံုး အလုပ္ စ ဝင္တဲ့ေန႔မွာပဲ ေန႔လည္ပိုင္းမွာ မဝါ ဆိုတဲ့ ရန္ကုန္သူ ခတ္ေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာပါတယ္။ က်ဳပ္ကို အေရးမလုပ္ၾကေပမဲ့ အဲဒီ ရန္ကုန္သူ ကိုေတာ့ ပညာသင္ေပးခ်င္တဲ့ ငနဲေတြ ဝိုင္းေနၾကတာပဲဗ်။ ဒီငနဲေတြ အျပင္ထြက္ရင္ က်ဳပ္ကို ေနာက္လိုက္အျဖစ္ ေခၚသြားျပီး On job training ေပးရမွာက သူတို႔တာဝန္။ GM နဲ႔ မန္ေနဂ်ာ ကလည္း ဒီလို လုပ္ေပးဖို႔ သူတို႔ကို ေအာ္ဒါ ေပးျပီးသား။ ဒါေပမဲ့ ငတိေတြက က်ဳပ္ကို အျပင္ လံုးဝ မေခၚၾကဘူး။ ဘာမွလည္း သင္မေပးၾကဘူး။
က်ဳပ္ကလည္း “မင္းတို႔ သင္မေပးခ်င္လည္း ကိုယ့္ဖာသာကို ေလ့လာမယ္” ဆိုျပီး ဖိုင္ (case) အေဟာင္းေတြကို အခ်ိန္ျပည့္ ေလ့လာပါတယ္။ အလုပ္ ပါးလို႔ အဂၤလိပ္ လက္ႏွိပ္စက္ အားေနရင္လည္း က်ဳပ္က တေျဗာင္းေျဗာင္း ရိုက္ေနတာေပါ႔။ သံုးလေလာက္ အငတ္ငတ္အျပတ္ျပတ္ ေနလိုက္ရပါတယ္။ တခါတေလ ေန႔လည္ပိုင္းထမင္းစားခ်ိန္မွာ သိပ္ျပီး ဗိုက္ဆာလြန္းလို႔ မေနနိဳင္ရင္ က်ဳပ္သူငယ္ခ်င္းရိွရာ သိမ္ႀကီးေစ်းက နံမည္ေက်ာ္ “ကမၻာစိုး”အားကစားေဘာင္းဘီ အေရာင္းဆိုင္ကို ဘတ္(စ္)ကား စီးျပီး သြားရတာေပါ႔။ သူက က်ဳပ္နဲ႔ ၈ တန္းအထိ ရြာမွာ အတူေနခဲ့ျပီး ၁၀ တန္း ကို ယင္းမာပင္ အ.ထ.က ကေအာင္… ရန္ကုန္တက္… ရြာအဆက္ရန္ကုန္ကဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ေန… ဘုန္းႀကီးရဲ႕ေကာင္းမႈနဲ႔ “ကမၻာစိုး”မွာ အေရာင္းစာေရး လုပ္ေနတာ ေလးငါးႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရိွေနပါျပီ (အခုေတာ့ မေလးရွားမွာ အလုပ္ လုပ္ေနပါတယ္)။ သူ႔ဆီ ေရာက္ရင္ေတာ့ သိမ္ႀကီးေစ်းရံုေဘးက လမ္းေဘးဆိုင္မွာ ဆီခ်က္တစ္ပြဲ နဲ႔ လက္ဘက္ရည္တစ္ခြက္ကေတာ့ က်ိန္းေသေပါက္ ဝါးရပါတယ္။ တခါတရံမွ ေပၚလာတတ္တဲ့ က်ဳပ္ကို သူ႔လုပ္အားခေလးထဲက မွ်ျပီး ဧည့္ခံခဲ့တာပါ (ေက်းဇူးပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္)။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၁၈)

ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ က်ဳပ္ ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ ႀကိဳဆိုမႈမ်ိဳးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရတာမို႔ ဝမ္းနည္းယံုကလြဲလို႔ မတုန္လႈပ္ခဲ့ပါဘူး။ ညပိုင္း လူစံုတဲ့အခ်ိန္မွာ အားလံုးကို “ က်ဳပ္ကေတာ့ ဒီကို အလုပ္ လုပ္ဖို႔လာတာပါ..အလုပ္ မရခင္စပ္ၾကား ဒီအိမ္မွာ ေနပါရေစ..၊ အလုပ္ ရတဲ့ေန႔ကစျပီး ကိုယ့္အစီအစဥ္နဲ႔ကိုယ္ ေနပါ႔မယ္..၊ လက္မခံနိဳင္ဘူးဆိုရင္.. ဒီည မွီရာရထားနဲ႔ ျပန္မယ္” လို႔ တည့္တည့္ပဲ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က သူတို႔ႏွစ္ထပ္အိမ္ကေလးကို ျပင္ေဆာက္ေနတာဆိုေတာ့ အေဒၚရဲ႕ အမ်ိဳးသားက..“ အိမ္ျပင္တာကို ႀကီးၾကပ္ျပီး ဝိုင္းလုပ္ကြာ..၊ အဲဒါျပီးတာနဲ႔ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္ သြင္းေပးမယ္လို႔” ဆိုပါတယ္။ သူကေတာ့ သေဘာေကာင္းျပီး လူတစ္ဖက္သားကို ကူညီိလိုစိတ္ရိွတဲ့ လူေတာ္တစ္ေယာက္ပါ။ စိတ္တိုတတ္တာ နဲ႔ ႀကြားတတ္တာ ေလးက လြဲရင္ေပါ႔ေလ။
ရြာမွာ ၈ တန္းေက်ာင္သားဘဝကတည္းက ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္တိုင္း ေက်ာင္းစရိတ္ ရေအာင္ လက္သမားေနာက္လိုက္ လုပ္ခဲ့တဲ့ က်ဳပ္ရဲ႕ ပညာအစြမ္းေတြ ဒီမွာ ျပသခြင့္ ရခဲ့တာေပါ႔။ က်ဳပ္က လက္သမားပညာမွာ တစ္ေယာက္တည္း တံခါးေပါက္ ခ်င့္ျပီး တပ္နိဳင္တဲ့ အဆင့္ ဆိုေတာ့ လက္ေထာက္ဆရာနီးပါး ရိွတယ္..ဗ်(ဘာမွမလုပ္တတ္တဲ့ က်ဳပ္ကို ေနာက္လိုက္အျဖစ္ လက္ခံပညာသင္ေပးခဲ့တဲ့ လက္သမားဆရာ ဦးတက္ နဲ႔ ကိုသန္းဝင္း၊ သူက ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေလးမွာ ေက်ာင္းစရိတ္ ရေအာင္ လိုက္ျပီး အလုပ္ လုပ္တာျဖစ္တဲ့အတြက္ ဘာမွမတတ္ေပမဲ့ ေန႔တြက္စရိတ္ကို သူတို႔နဲ႔ တန္းတူ ေပးဖို႔ ေတာင္းဆိုေပးခဲ့ၾကတဲ့ လုပ္ေဖၚကိုင္ဖက္မ်ားကို အျမဲသတိယ ေက်းဇူးတင္လွ်က္ပါ)။ ဆိုေတာ့…က်ဳပ္က ဦးေဆာင္ျပီး အိမ္ျပင္လိုက္တာ တစ္လေလာက္နဲ႔ ့ျပီးသြားပါတယ္။ အဲဒီ ရပ္ကြက္က လက္သမားဆရာ ဆိုရင္ က်ဳပ္ကို အေသေၾကာက္ေပါ႔ဗ်ာ။ ေျပာျပန္ရင္လည္း ေအာင္မင္း လြန္ရာ က်လိမ့္မယ္။ သူတို႔က လက္သမားပညာ တကယ္ မတတ္ဘူးဗ်။ တတ္လို႔ မဟုတ္ဘူး..ငတ္လို႔ လုပ္စားေနၾကတာာ လို႔ ဆိုပါတယ္။ လိုအပ္တဲ့ ပစၥည္းေတြက အလြယ္တကူ ဝယ္လို႔ရတာလည္း ပါမွာေပါ႔ဗ်ာ။ ဥပမာ.. က်ည္းေဘာင္ (တံခါးေဘာင္)ဆိုရင္ အဆင္သင့္ ေခြျပီးသား..ကိုယ္ ႀကိဳက္တဲ့ဆိုဒ္ကို ေရြးယံုပါပဲ (မရိွရင္လည္း ေအာ္ဒါ မွာရတာေပါ႔)။ တံခါးရြက္တို႔၊ လွ်ာထိုး တို႔ကလည္း အတူတူပါပဲ။ က်ဳပ္တို႔ေတာက လက္သမားေတြက ေစာေစာက ေျပာခဲ့တဲ့ က်ည္းေဘာင္၊တံခါးရြက္၊ လွ်ာထိုး စတာေတြကို ကိုယ္တိုင္ အစအဆံုး လုပ္ရတာပါ။ ဒီေတာ့ ေအာက္သက္ ေက်တယ္လို႔ ဆိုနိဳင္တာေပါ႔။
အိမ္ျပင္တာ ျပီးသြားျပီဆိုေတာ့ အလုပ္ရွာေပးဖို႔ က်ဳပ္အေဒၚရဲ႕ေယာက္်ားကို နပူနစာ လုပ္တာေပါ႔ဗ်ာ..၊ သူကလည္း သူတို႔နဲ႔အတူေနတဲ့ က်ဳပ္ညီကို အလုပ္ သြင္းေပးထားတာ မၾကာေသးေတာ့ ခဏေစာင့္ပါလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ တစ္လေလာက္အၾကာ သူ႔ရဲ႕ေက်းဇူးနဲ႔ပဲ ဘိုကေလးေစ်းလမ္းက အေထြေထြဝန္ေဆာင္မႈကုမၸဏီတစ္ခုမွာ တစ္ပတ္ကို က်ပ္တစ္ရာ ရတဲ့ အလုပ္သင္ဝန္ထမ္းေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ့ပါေတာ့တယ္(ေက်းဇူးကမၻာပါ ဦးေက်ာ္)။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၁၇)

မိုးကုတ္က အရံွဳးနဲ႔ျပန္လာတဲ့က်ဳပ္က အေဒၚမိသားစုရိွရာ ရန္ကုန္ဘက္ကို ခရီးဆက္ပါတယ္။ သူတို႔ မိသားစုမွာ အေဒၚလင္မယားရယ္၊ သူတို႔သမီး ၂ ေယာက္(မူႀကိဳ ပဲ ရိွႀကပါေသးတယ္) နဲ႔ က်ဳပ္အဖြားရယ္ဆိုေတာ့ စုစုေပါင္း ၄ ေယာက္ေပါ႔ဗ်ာ။ က်ဳပ္အေဒၚက အလယ္တန္းျပ ေက်ာင္းဆရာမ၊ သူ႔အမ်ိဳးသားက နယ္တကာလွည့္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရတဲ့ဌာနတစ္ခုက အရာရိွေပါက္စ။ အဲ…က်ဳပ္ေအာက္က တစ္ေယာက္ျခား ညီတစ္ေကာင္ က်န္ေသးတယ္ဗ်။ သူတို႔ ရန္ကုန္ ေျပာင္းခါစ..အေဒၚက မနက္မိုးလင္းရင္ ေက်ာင္းသြား..၊ သူ႔အမိ်ဳးသားက နယ္ထြက္ ဆိုေတာ့ အိမ္မွာက အဖြား နဲ႔ ခေလး ၂ ေယာက္ပဲ က်န္တယ္ေလ။ ဒီေတာ့ ရန္ကုန္မွာက မီးေရး ထင္းေရးနဲ႔ မလြယ္ဘူး…အမ်ိဳးထဲက ေယာက္်ားေလး တစ္ေယာက္ကို ေခၚပါ… ဆိိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔ညီအစ္ကိုေတြ ကံစမ္းမဲ ေပါက္တာေပါ႔ဗ်ာ(ေမာင္ႏွမဝမ္းကြဲေတြက မိန္းခေလးေတြ မ်ားပါတယ္၊ ေယာက္်ားေလးေတြကလည္း မူႀကိဳ ပဲ ရိွပါေသးတယ္)။ အဲဒီအထဲကမွ ၁၀ တန္း တက္ေနတဲ့ ေစာေစာက က်ဳပ္ညီကို ေက်ာင္းထားေပးမယ္ ဆိုျပီး ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ေခၚလိုက္တာပါ။ ေစတနာ ကလည္း က်ပ္ျပည့္ မဟုတ္ရင္ေတာင္ ငါးမူး တစ္မတ္ ေလာက္ေတာ့ ပါ ပါလိမ့္မယ္။ ကာယကံရွင္ေတြ အသိဆံုး ျဖစ္မွာေပါ႔ဗ်ာ။
အမ(အေမ)ကေတာ့ သူ႔ေမာင္ေတြနဲ႔ တစ္ဦးတည္းေသာ သူ႔ညီမကို ေတာ္ေတာ္အားကိုး ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါတယ္။ ႀကံဳႀကိဳက္တုန္း က်ဳပ္အေမ အေႀကာင္းေလး ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ပါအံုးမယ္။ က်ဳပ္အေမက ေမြးခ်င္း ၅ ေယာက္ မွာ အႀကီးဆံုးပါ။ ေတာဓေလ့အတိုင္း “အစ္မႀကီးေတာ့ အမိရာ”ဆိုျပီး စာဖတ္တတ္ယံုပဲ ေက်ာင္းေနခဲ့ရပါတယ္။ ၁၆ ႏွစ္ေလာက္ နဲ႔ အိမ္ေထာင္က်ေတာ့ ရြာမွာပဲ ေသာင္တင္က်န္ခဲ့တာေပါ့။ အဘ(အေမရဲ႕အေဖ) က ဟိုေခတ္က ပ်ဴေစာထီး… ေနာက္ပိုင္း အသြင္ေျပာင္းေတာ့ “ျပည္သူ႔ရဲ”ဝန္ထမ္းျဖစ္ျပီး ျမိဳ႕၊ နယ္ တကာ လွည့္ကာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရပါတယ္။ အက်ိဳးဆက္ကေတာ့ က်ဳပ္ဦးေလးေတြျဖစ္တဲ့ အေမ့ေမာင္ ၃ ေယာက္က ဘြဲ႕ရပညာတတ္ အရာရိွေပါက္စ ေတြ ျဖစ္ႀက… အငယ္ဆံုးညီမက ေက်ာင္းဆရာမ ျဖစ္တာေပါ႔။ အဲဒီ ေမာင္ညီမေတြ ေက်ာင္းေနစဥ္ကာလ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ စီးပြားေရးအဆင္ေျပတဲ့ က်ဳပ္အေမက သူတို႔လိုတာမွန္သမွ် ေထာက္ပံ့ခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒီအတြက္လည္း က်ဳပ္အေမက သူ မြဲျပာက်လို႔ဒုကၡေရာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်ဳပ္တို႔သားသမီးေတြအတြက္ သူ႔ေမာင္ေတြဆီက တုန္႔ျပန္မႈ တစ္စံုတစ္ခုကို ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဟန္တူပါတယ္။ အနည္းဆံုး က်ဳပ္တို႔ညီအစ္ကိုေတြကို သူတို႔လိုဘြဲ႔ရအလုပ္ကိုယ္စီ နဲ႔ ျဖစ္ေအာင္အထိ ခြဲေဝကူညီပံ့ပိုး ေပးဖို႔ပါ။ ဒါေပမဲ့ သူ႔ေမာင္ေတြက တုတ္တုတ္မွ်မလွဳပ္ႀက။ သမီးေတြပဲေမြးထားတဲ့ ဦးေလးအႀကီးဆံုးကေတာ့ ၁၀ တန္း ေအာင္တဲ့ေကာင္ သူ႔ဆီ လႊတ္လိုက္… အလုပ္ရွာေပးမယ္ လို႔ ဆုိပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔မိသားစု(အေမ)ဟာ သီးျခားျဖစ္ေနျပီး က်န္တဲ့ေမာင္ႏွမ ၄ ေယာက္က မိသားစုတစ္ခု ျဖစ္လို႔ေနပါတယ္။ ဒါေႀကာင့္လည္း က်ဳပ္တို႔ နဲ႔ က်န္တဲ့ ဝမ္းကြဲညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမေတြ ယွဥ္လိုက္ရင္ က်ဳပ္အဖြား နဲ႔ က်ဳပ္အေဒၚ က က်ဳပ္တို႔ေမာင္ႏွမတေတြကို ဇီးရိုး(သံုည) အဆင့္မွာပဲ ထားခဲ့ပါတယ္။ ထားေနဆဲပါ။
ဒီလိုအျမင္ရိွတဲ့ က်ဳပ္အေဒၚရိွရာ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ေတာ္ဆီကို မိသားစုဘဝတက္လမ္း ခရီးတစ္ေထာက္ နားဖို႔အတြက္ က်ဳပ္ရဲ႕မာန္မာနတရားေတြကို ခဝါခ်လို႔ ေရာက္ရိွလာခဲ့ပါေတာ့တယ္။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၁၆)

တခါကေပါ႔ဗ်ာ… က်ဳပ္ နဲ႔ တြင္းဆရာ တြင္းကလႈိုင္ေခါင္းထဲ ဘက္ထရီမီးေလးနဲ႔ ျဗဳန္း ေပါက္ေနတုန္း က်ဳပ္ မ်က္စိထဲ လႈိင္ေခါင္းႀကီးက ပတ္ျခာလည္ေနပါေရာ…။ ဒါနဲ႔ တြင္းဆရာက္ို “တြင္းဆရာ.. ငလ်င္ လွဳပ္ေနတယ္ ထင္တယ္..၊ က်ဳပ္ ေခါင္းေတာ့ ပတ္ျခာလည္ေနျပီ..”လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ တြင္းဆရာက “အခုခ်က္ခ်င္း အျပင္ထြက္”ဆိုျပီး က်ဳပ္ကို ေရွ႕အတင္းတြန္းထိုးလိုက္ျပီး သူကလည္း ေနာက္က ထပ္ႀကပ္မကြာ လိုက္လာပါတယ္။ တြင္းဝ ေရာက္တာနဲ႔ “တက္” ဆိုတဲ့ အမိန္႔ေပးသံေႀကာင့္ ဘုမသိ ဘမသိ တက္ရျပန္ပါတယ္။ တြင္းရဲ႕အလယ္ေလာက္ အေရာက္မွာ “ရပ္” ဆိုလို႔ ရပ္ ရျပန္ပါတယ္။ တစ္ခါ “ဆက္တက္”လို႔ ေအာ္ျပန္ေတာ့ က်ဳပ္လည္း အေပၚကုိ ဘယ္လို ေရာက္လာမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ပါဘူး။ အေပၚကလူေတြကလည္း အေႀကာင္းမႀကား ဘာမႀကား ေတြ႕လိုက္ရေတာ့ ေႀကာင္ လို႔ ေနႀကပါတယ္။ အဲ…တြင္းဆရာလည္း ေရာက္လာေရာ.. အေပၚကလူေတြကို ငါ ကိုင္ တုတ္ပါေတာ့တယ္။ တြင္းဆရာ ဆိုေတာ့ ဘယ္သူမွ ျပန္မေျပာရဲႀကဘူးဗ်။ သူတို႔ ေပါ႔ေလ်ာ့တာလည္း ပါမွာေပါ႔ေလ။ တြင္းဆရာ ရွင္းျပတာက “က်ဳပ္ ငလ်င္ လွဳပ္တယ္”လို႔ ထင္တာဟာ “ေလ ျပတ္သြားတာ”လို႔ ဆိုပါတယ္။ အလယ္ေလာက္မွာ ရပ္ ခိုင္းတာကေတာ့.. ေလမရိွတဲ့ ေအာက္နဲ႔ ေလရိွတဲ့ အေပၚပိုင္း စပ္ကူးမတ္ကူးကာလမွာ ရုတ္တရက္ ေခါင္းမူးျပီး ျပဳတ္က်တတ္လို႔ ပါတဲ့ခင္မ်ာ။ ဒီလိုျဖစ္တာဟာ သူ႔လို အေတြ႕အႀကံဳ ရင့္က်က္တဲ့ တြင္းဆရာတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဘာမွမျဖစ္ေပမဲ့ က်ဳပ္လို အခုမွ တြင္းဆင္းဘူးတဲ့ လူသစ္တစ္ေယာက္အတြက္ေတာ့ နတ္ျပည္ ေရာက္သြားနိဳင္တယ္ဆိုပဲ။ က်ဳပ္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေႀကာက္လန္႔သြားတာေပါ႔ဗ်ာ။
ေက်ာက္တူး တယ္ဆိုတာ ဒါက အစပဲ ရိွပါေသးတယ္။ ေစာေစာက ေအာက္မွာတူးလို႔ ရတဲ့ ျဗဳန္း ေတြကို အေပၚေရာက္ေအာင္ ေတာမွာ ေရငင္သလို စက္တီးနဲ႔ ဆြဲတင္…သစ္သားခြက္ႀကီးထဲကို ထည့္ျပီး ေရနဲ႔ေဆးရပါတယ္။ ဒါကိုပဲ“ ျဗဳန္းေဆး” တယ္လို႔ ေခၚႀကပါတယ္။ ေက်ာက္တူးသမားေတြရဲ႕ အပင္ပန္းဆံုးအခ်ိန္ နဲ႔ စိတ္ကူးယဥ္လို႔ အေကာင္းဆံုးကာလေတြေပါ႔။ အားလံုးရဲ႕မ်က္လံုးေတြက ျဗဳန္းေေဆးခြက္ႀကီးကို ျပဴးေနေအာင္ ႀကည့္ေနႀကရတာ။ သိန္း ေထာင္ခ်ီတန္တဲ့ ပတၱျမားႀကီး မ်ား ထြက္လာမွာလား…ဒါမွမဟုတ္.. ရာခ်ီတန္တဲ့ နီလာ ေတြမ်ား ေတြ႕ေတာ့မွာလား…ရင္တမမနဲ႔ေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ သံုးလခြဲအႀကာ တြင္း သာ ျပီးသြားပါတယ္.၊ ထမင္းစားေက်ာက္ကလြဲလို႔ ဘာမွမရ။ က်ဳပ္တို႔ တြင္းသားေတြက လုပ္အား ရံႈးသလို၊ ေပါလန္ ကေတာ့ ေငြစု ပါ ရံႈးတာေပါ႔ဗ်ာ။
က်ဳပ္ကေတာ့ “ဇဲြ” မရိွတဲ့ ေယာက်္ားလို႔ပဲ ေျပာေျပာ..၊ “ခတ္ညံ့ညံ့ အလကားေကာင္” လို႔ပဲ ထင္ထင္..၊ “လူပ်င္း”လို႔ပဲ ဆိုဆို… ဒီတြင္း တစ္တြင္းနဲ႔ပဲ တပ္ေခါက္ျပန္ဖို႔ စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ… ခင္ဗ်ားတို႔ စဥ္းစားႀကည့္စမ္းပါ။ အသက္နဲ႔ရင္းျပီး ဘယ္ဝယ္ဘယ္ဆီမွန္းမသိတဲ့ “အဖိုးတန္ေက်ာက္”ဆိုတဲ့အရာကို ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာေဖြေနႀကရတာ။ က်ဳပ္အထင္ အင္မတန္ ကံေကာင္းမွ လူတစ္ရာမွာ တစ္ေယာက္ေလာက္ပဲ ဒီအဖိုးတန္ေက်ာက္ကို ရႀကတာပါ။ ဒီႀကားထဲ တြင္းပိ လို႔..၊ တြင္းထဲ ျပဳတ္က်လို႔ ဆိုတဲ့ အသံေတြက ေန႔တိုင္းလိုလို..။ ဆိုေတာ့.. ဒီအလုပ္ဟာ ဥာဏ္ပညာ နဲ႔ မဆိုင္သလို.. အသက္အႏၱရာယ္ နဲ႔လည္း အလြန္နီးစပ္တာမို႔ မိုးကုတ္ေက်ာက္တူးသမားေလးဘဝကို ေက်ာခိုင္းစြန္႔ခြာဖို႔ ဆံုျဖတ္လိုက္ပါေတာ့တယ္။

က်ဳပ္ဘဝတေစ့တေစာင္း(၁၅)

က်ဳပ္ တာဝန္က်ရာ တစ္ရြာလံုးက “ဆရာေလး… ဆရာေလး…” ဆိုတဲ့ မ်က္ရည္စက္နဲ႔ ႏွဳတ္ဆက္သံေတြကို ရင့္နင့္စြာ ေက်ာခိုင္းလို႔ ထြက္ခဲ့ပါျပီ။ ဘယ္ဆီ..ဘယ္ဝယ္ ျမန္းရမလဲ… ဆိုတာကိုေတာ့ က်ဳပ္ကိုယ္တိုင္ ေရေရရာရာ မသိ။ က်ဳပ္ေခါင္းထဲမွာ ရိွတာကေတာ့.. “လက္လုပ္လက္စား မိသားစုဘဝ”ကေန ရုန္းထြက္နိဳင္ဖို႔အတြက္ သားအႀကီးဆံုးျဖစ္တဲ့ က်ဳပ္က ေရွ႕ေဆာင္လမ္းျပ ႀကိဳးစားရုန္းကန္ ရမယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ေအာက္က် ေနာက္က် နိဳင္လွတဲ့ မိသားစုဘဝကို က်ဳပ္လက္ထက္မွာ “ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္မယ္” ဆိုတဲ့ ခံယူခ်က္ ယံုႀကည္ခ်က္ အျပည့္နဲ႔ေပါ႔။ ဒါေႀကာင့္လည္း “ျဖစ္သမွ်အေႀကာင္း အေကာင္းပဲ”ဆိုျပီး စကားနည္း၊ ေအးေဆးတည္ျငိမ္၊ ေရာင့္ရဲတင္းတိမ္စြာ ေနတတ္တဲ့ က်ဳပ္ရဲ႕ Type B ပံုစံကို အရာရာကို တြန္းတြန္းတိုက္တိုက္ လုပ္တတ္တဲ့ Type A အျဖစ္ Change လိုက္ပါတယ္။ က်ဳပ္ဆရာ ဦးႀကည္လႈိင္ ရဲ႕ “ရိုးသားစြာျဖင့္ ဘဝကို ျမွင့္တင္ရမယ္”ဆိုတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ကို ရင္မွာဆြဲကိုင္ကာ..ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ပညာ နဲ႔ ေငြ ႏွစ္ခုလံုး ရရင္..ရ၊ မရရင္… တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု ရ ကို ရ..ရမယ္ လို႔ self-determined လုပ္ခဲ့ပါတယ္။
ပထမဆံုး စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ေငြ အရင္းအႏွီး မလိုတဲ့ ဖားကန္႔ နဲ႔ မိုးကုတ္ ကို ေက်ာက္တူးသြားဖို႔ပါပဲ။ မႏၱေလး က်ဳံးေဘးက ေရေပၚစင္တင္ေတးဂီတမွာ ႀကားခဲ့ရတဲ့ “သာမန္ေက်ာက္တူးသမားေလးဘဝ ကေန ေလာပန္း” ျဖစ္လာနိဳင္တဲ့အေႀကာင္း ေရးစပ္သီဆိုထားတဲ့ ေအာင္ဆန္း ရဲ႕ “ေလာပန္းေလာင္းေလး” သီခ်င္းကလည္း ေခါင္းထဲက မထြက္တာလည္း ပါတာေပါ႔ဗ်ာ (တကယ္ ေလာပန္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့သူေတြ ရွိခဲ့ပါတယ္)။ ဖားကန္႔က ငွက္ဖ်ား ထူတယ္ဆိုတာနဲ႔ မိုးကုတ္ကို ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ အသက္ကို ဥာဏ္ေစာင့္တယ္လို႔ ဆိုရိုးစကား ရိွတယ္မဟုတ္ပါလား။
မိုးကုတ္ ေရာက္ေတာ့ ပိတ္စြယ္က ေညာင္ပင္ေစ်းရဲ႕ ႏွစ္ထပ္ဆိုင္ခန္းအတန္းက အေပၚအခန္းတခုမွာ ေနရပါတယ္။ က်ဳပ္မိတ္ေဆြ လူပ်ိဳႀကီးရဲ႕အခန္းေပါ႔ဗ်ာ။ သူက “ေပါလန္” ဆိုေတာ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ တြင္းဆရာ နဲ႔ အခ်ိဳ႕တြင္းသားေတြေရာ အတူတူလာေနႀကပါတယ္။ မနက္ မိုးလင္းတာနဲ႔ မႏၱေလး-မိုးကုတ္-မိုးမိတ္ ကားလမ္းေပၚက “စိတ္ႀကိဳက္” လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ေကာင္တာထိုင္တဲ့ ပိုင္ရွင္ ညီအစ္မ ၂ ေယာက္ကို ေငးကာငန္းကာ ခြဲတမ္းက် တစ္ခု၊တစ္ခြက္၊တစ္လိပ္ ကို သံုးေဆာင္ျပီးသကာလ “တြင္း”ရိွရာ အုန္းပင္ ဘက္ကို ခ်ီတက္ရပါတယ္။ “ တြင္းဆင္းတယ္” ဆိုတာ ေနပူမေရွာင္ မိုးရြာမေရွာင္ တကယ္ အလုပ္..လုပ္ရတာပါ။ ေျမႀကီးကို အေတာင္ ၂၀ ေအာက္အထိ ေရာက္ေအာင္ တူးႀက..၊ ျဗဳန္းေတြ႕ရင္..ျဗဳန္းေကာင္းတဲ့ဘက္ကို လိုက္ျပီး တူးရတာဟာ.. လွဳိင္ေခါင္းႀကီးေတြျဖစ္တဲ့အထိပါ။ အလြယ္တကူ ျပိဳ မက်ေအာင္ေတာ့ သစ္သားေဒါက္တိုင္ေတြနဲ႔ ခံထားရတာေပါ႔ဗ်ာ။ ေအာက္ကလူေတြ“ေလ” မျပတ္ရေအာင္လည္း အေပၚကေနျပီး “ဖားဖို” (တခါတေလ သစ္ရြက္စိမ္းကိုင္းေတြ)နဲ႔ ေလ ေပးရပါတယ္။ အင္း… အေပၚကလူေတြ ညစ္လို႔ကေတာ့ ေအာက္ကလူေတြ တမလြန္ဘဝ ေရာက္ဖို႔ က်ိန္းေသသေလာက္ ပါပဲ။